A aldea celta

ALARMA SOCIAL. A INHABILITACIÓN DE GARZÓN

2012-02-09T08:23:00.000-08:00

Os xuíces Varela e Marchena e os seus cómplices conspicuos e vitalicios no Tribunal Supremo en aras a respectar os dereitos dos criminais veñen de conculcar os de quen os persegue. As intervencións das conversas dos acusados na trama Gürtel cos seus avogados estaban tan autorizadas como as dos asasinos de Marta del Castillo co propósito de coñecer onde agocharan o cadáver. A “Xustiza” esta politizada. Os dereitos que son pois conculcados coa sentencia son os do propio Garzón, exquisito nos procedementos. Aguirre di que estamos diante dun día moi feliz para o Estado de dereito porque os fins non xustifican os medios. Varela e Marchena son instrumentos para defensa dos postulados do partido que volve a pechar filas e alegrarse da exculpación de Camps, por máis que o ex presidente deixara baleira a caixa da Comunidade para favorecer os negocios de O Bigotes, Correa, Crespo, Urdangarín, o xenro de Aznar, etc., etc.
A vinganza de Varela, Marchena e os demais membros do tribunal Constitucional é a afirmación do seu complexo de inferioridade desde a percepción de si mesmos como meros burócratas fronte a un modelo de xuíz que ten queimado a vida e a saúde na loita por que ningún transgesor da lei se sinta inmune por máis poder que teña: narcos, ditadores, banqueiros e políticos corruptos, organizacións criminais... Se Garzón non tivera existido o momento da “Xustiza” sería hoxe outro. A infame decisión dos mediocres membros do Tribunal Supremo deixa en mal lugar o prestixio do país na esfera internacional e só a mobilización popular dunha decisión que crea alarma social profunda pode restituir a credibilidade do noso sistema.

A herdanza macroeconómica da Era Fraga

2012-01-18T09:32:00.000-08:00

Segundo pasan as horas multiplícanse os testemuños laudatorios da figura de Fraga. Falan da súa proverbial enerxía, da súa memoria enciclopédica, da puntualidade nas citas de traballo, da amabilidade que se agochaba detrás da pel de lobo, da súa campechanía e familiaridade coa familia do restaurante de diario... Ben, pero polo seu papel de presidente da Xunta cumpre analizar o seu bagaxe real, o seu aporte e a das súas equipas desde 1990.
En toda unha década a desigualdade social medrou sete puntos fronte a unha redución de cinco no conxunto do Estado. A renta per cápita diverxeu á baixa cinco puntos e medrou a fenda entre a punta e a base do espectro da clase media. Son datos empíricos, contrastables en calquera estudo macroeconómico apoiado en estatísticas oficiais.
Noutros indicadores de benestar social, como número de camas ou de médicos por habitante, nº de prazas en xeriátricos por cada cen mil habitantes, axuda a dependentes ou cobertura a persoas en risco de exclusión social fumos adiantados por Andalucía e as dúas Castelas, e no parámetro de asistencia á terceira idade tamén por Extremadura.
Con Fraga, a concentración parcelaria que buscaba a posta en valor produtivo das terras ricas de labradío detívose, e o agro decreceu en favor do monte. As grandes leiteiras galegas non recibiron axudas pero sí Puleva e os franceses para acabar co noso proxecto de cluster e, de paso, coa autonomía e a capacidade de negociación de prezos dignos por parte de vinte mil pequenos produtores abocados ao peche das súas explotacións para completar un panorama desolador no rural máis invertebrado de Europa. Eran os tempos das tractoradas que a Don Manuel lle facían moita gracia. Porque el era moi imaxinativo e chistoso cando se trataba de ningunear á clase traballadora en apuros. Como cando dando resposta aos que defenderan as bateas da marea negra coas súas mans núas espetara: “Nos vimos con cartos”, unha frase que só podía vir dun analfabeto medioambiental, unha clase por fortuna xa en extinción. Iso sen afondar en que os seus valedores Veiga, Rajoy e Arsenio de Mesa secundaron ao galego de pro na negativa recalcitrante a considerar o desastre como una marea negra, privando ao pobo galego do dereito a recibir indemnizacións da Compañía Aseguradora e de Europa. Nese intre Galicia tería gañado máis cun goberno inexistente.
Tamén a Fraga se lle debe o de botar o peche ao caixón no que se gardaban as reivindicacións en materia pesqueira e de construción naval que detraeran a meirande parte dos esforzos de Laxe, durante cuxo mandato Galicia iniciara un despegue que non atopou continuidade. Foi a década na que non pasou nada, de nula presión ao Goberno de Aznar para que negociara en Bruxelas tentando impedir que os franceses, cunha flota un sesenta por cento inferior á nosa e unha extensión de augas xurisdiccionais tamen moito menor obtiveran por contra unha patente para esquilmar a anchoa con malas artes e tamén para por en perigo a supervivencia dos peláxicos.
A fraga alúdese con agarimo cando se trata de falar da súa enerxía no trato, para tildar eufemísticamente un ton autoritario que lle viña da época do Réxime e que figura en tódolos manuais de xestión directiva como un elemento tóxico para a xeración de ideas nun equipo de xestión.
O pobo idiotizado busca no chascarrillo populista, na saída de ton machista, na lingua imperativa e desatada a ese suposto líder carismático e con dous collóns. O malo é cando rascas e atopas que detrás de esa pantalla, de esa aparente ubicuidade hai unha interacción nula de facto, una falta absoluta de abordaxe de sinerxias cos emprendedores, cos innovadores, coa transformación da sociedade e coa asunción do risco que comporta vivir tomando decisións máis aló das rutinas no Vilas e o ton tiránico que disipa o dereito a discrepar. A súa autoría como pai dunha carta magna da que non era partidario senón censor marcou uns lindes estreitos na concepción dun estado plurinacional. Exerceu o único nacionalismo excluínte na península: o centralista -”...aos nacionalistas colgabaos eu dun...”.
Foi unha época caracterizada por viaxes a Latinoamérica a arrepañar baños de multitudes e votos. Viaxaban, ademais de conselleiros, tamén moitos directores xerais. Eran tempos de axendas baleiras de contido e de grandes dietas nunca refrendadas pola obtención de resultados concretos. Os galegos que triunfaban como empresarios na emigración facíano pola propia iniciativa.
Fálase de Fraga como amante do pobo galego e da súa cultura, mais foron outros os gobernos que puxeron en práctica a discriminación positiva en favor dunha lingua e un patrimonio vivo en perigo de desaparición logo dunha persecución represiva durante corenta anos. Porque o seu concepto de cultura obedecía a unha filosofía de compartimento estanco, de mausoleo: cultura galega como expresión do folclore pero non para a vida de diario, para a ciencia, o mundo da empresa ou a educación. Así enténdese mellor que concibira a construción con granito italiano e lousa brasileira dunha biblioteca capaz de albergar un millón de volumes arrastrando a necesidade paralela de eliminar o proteccionismo do sector editorial galego, a dotación de exemplares para as bibliotecas escolares e municipais e os incentivos á tradución e exportación dos nosos valores.
Mais Galiza é un lugar diferente. Un pobo coa conciencia borrosa sobre a súa identidade, como sinalara tan acertadamente o psiquiatra Santiago Lamas nos seus ensaios. E certo que algúns votaban a Fraga porque vían favorecidos os seus intereses. Pero que se pode dicir cando tamén o están a chorar nestes días tantas familias que viviron a experiencia traumática da emigración ou do peche da súa actividade por causa, precisamente de políticas que, como con Franco, nunca estaban construídas pensando en clave de país. O noso ten mal remedio.

FRAGA: La regresión gallega en un contexto estatal de progreso

2012-01-16T04:12:00.000-08:00

A la muerte de Fraga se cumple una vez más esa costumbre tan arraigada en todos los medios de arropar un panegírico coral e incondicional en honor de quien en vida levantaba un sentimiento de rechazo coherente, razonado y compartido por muchos que ahora lo loan.
Llegado a Galicia de retirada de un escenario político estatal que no le había encumbrado a las alturas que ya ambicionaba cuando era ministro de la gobernación con Franco, Fraga gobernó en Galicia durante dieciséis años consiguiendo que las manecillas del reloj de la Historia girarán al revés que en la mayoría del resto de las regiones españolas. Su capacidad para vender humo ocultaba un inmovilismo de tal calibre que mientras las Castillas, Asturias, Aragón, la Rioja o Cantabria caminaban hacia la convergencia con Europa en su Galicia de reforzada estructura caciquil, con los barones nepotistas al frente de instituciones entendidas como redes clientelares, se profundizaba en los males que habían llevado a la rica nación de Breogán a estar habitada por pobres. Toda esa dureza formal de la que presumía el león de Vilalba cuando trataba en público a sus esbirros, a los periodistas, al servicio o a las mujeres que osaban expresar su criterio fuera de los fogones se volvía leptosomía, ineficacia y blandura –confundida con bonhomía- cuando negociaba en Madrid, o a la hora de servir en bandeja al capital foráneo –subvenciones mediantes- el control de sectores productivos estratégicos y la cesión de la gestión de los valores añadidos a la extracción de nuestras materias primas, al tiempo que ayudaba a apretar las clavijas a los productores gallegos más humildes, de cuyos intereses nunca fue valedor.
Sus sueños de grandeza le llevaron a importar pizarra y granito de Italia y Brasil para construir un continente para la cultura preparando el golpe de gracia a la presencia de contenidos en los barrios, en las villas y en las vidas cotidianas. La inversión en ladrillo fue inversamente proporcional a la consolidación de una red de bibliotecas vivas, o al apoyo a las artes escénicas y a los planes de normalización lingüística. Sus hambres electorales se saciaron concediendo a barones, gerifaltes y presidentes amigos de las diputaciones una autonomía total para elevar sus gastos de personal en contrataciones nepotistas que elevaron el listón de los gastos corrientes hasta reducir a la mínima expresión las inversiones productivas, con retorno de riqueza. Su docilidad y la ausencia reivindicativa en Madrid se inspiraba en ese estado idílico en el que mejor se está si no pasa nada. Tiempos dilatados en el Cacharrismo y Baltarismo y que sólo Cuiña osó cuestionar desde su ideario nacionalista que tanto incomodó a Fraga y que, a la postre, le llevó a su defenestración.
En cualquier empresa privada dentro de un escenario de dura competencia Fraga habría durado menos que un donuts a la puerta de un colegio. No ya por su estilo dictatorial, que también: desconocía la necesidad de rodearse de buenos equipos de trabajo, la delegación, la planificación por objetivos calendarizados... Ni siquiera por su anacronismo mental y su falta de inteligencia emocional que le hacía juzgar a las mujeres por su escote para caer simpático entre el populismo machoibérico con sus ocurrencias. Sobre todo no duraría en ninguna empresa privada competitiva porque entendía, en contra del pensamiento clásico hoy más aceptado que nunca, que moverse continuamente era sinónimo de avanzar, y se lo pasaba de inauguración en inauguración, o recogiendo votos de uno en uno o asistiendo a mil y un actos protocolarios en su agenda apretada mientras los catalanes se reunían con los chinos o los vascos firmaban convenios con grandes empresas para establecer programas de colaboración y de intercambio de conocimientos por experiencia entre el mundo académico y las fábricas.
A Fraga se le debe la pérdida de capacidad de negociación de unos precios por encima de los de coste para la producción de leche y carne. A Fraga se le debe el inicio de la puntilla a la construcción naval y el desmantelamiento de astilleros para la supervivencia de los de Cartagena y Cádiz. A Fraga se le debe la expropiación por dos duros de ingentes cantidades de terrenos para construir las auopistas más caras por kilómetro de todo el Estado, la debilidad histórica en la negociación del reparto de infraestructuras, de unidades de logística y salvamento marítimo, el diferencial en la inversión en red de geriátricos, raquítica, la demora en el inicio del desarrollo de la ley de dependencia, la inexistencia de incentivos a la innovación... Los gobiernos que han venido después, de cualquier signo, se han encontrado con el papel de arreglar un desaguisado monumental que ha dejado un hombre aupado por la derecha rancia y por el populismo que tan hondo calaba en los pasajeros de autobuses que recogían a los electores en sus casas y después de ejercer su derecho eran conducidos a pulpeiras para recibir el agasajo del cacique.
Con él se va una parte muy oscura de la Historia de Galicia.

(Difusión estatal, en castellano)

A XUSTIZA ¿E IGUAL PARA TODOS?

2011-12-28T14:33:00.001-08:00

¿Non axuda daquela o de ter diñeiro ou influencias para levar un proceso xudicial, a resistencia a imputacións, ate etapas máis avanzadas de defensa?
O historial desa Xustiza presuntamente igualitaria da que fala o Borbón está cheo de exemplos nos que os procesos se dilatan durante anos e os delincuentes a gran escala nunca devolven o diñeiro e como moito pasan catro, seis ou oito anos vivindo en rexímenes especiais, con tfno. Móbil para seguir atendendo os seus “asuntos”, champán e servizos de sexo profesionais.
A afirmación do rei enaltecendo a necesidade de transparencia non ten moito valor por estar feita fora de tempo. A monarquía estaba ao tanto das actividades do Urdangarín de marras desde 2006 pero agardou cinco anos para tomar medidas exculpatorias para a Institución, logo de que o xornal de Pedro J. Ramírez destapara o tema.
A defensa da honorabilidade que o rei intenta para manter impoluto o prestixio da Casa Real non é mais ca unha estratexia de mercadotecnia que vai unida neste momento crítico á vontade emerxente de presentar as contas do importe das asignacións que recibe a “Familia” a través dos orzamentos do Estado. Xestos todos eles tardíos e que fan pensar en que non terían sido tomados de non sacar o Mundo á luz as actividades do xenrísimo, aínda non imputado por mais que era o presidente da empresa que facía negocio non coa prestación de servizos reais senón sobre a base da utilización nepotista do seu vínculo coa Casa Real.
A “Xustiza” presuntamente igualitaria está administrada por homes e mulleres que non son alleos á influencia do entorno, das circunstancias concomitantes. Os ladróns de boas familias, os aforados, os que se sentan en cenáculos onde se decide o reparto das riquezas que outros producen co seu suor non devolven nunca a pasta e eluden a cárcere as máis das veces. Os directivos de Caixa do Mediterráneo, con contratos blindados, recibirán como castigo o mesmo dereito a prestacións sociais que un contribuínte respectuoso coa lei, por moito que a entidade non teña intención de reembolsar os depósitos aos impositores ate o ano 3000. De seguro que se se tratase dun pai roubando unha galiña para dar de comer aos fillos xa estaría durmindo en Teixeiro.

Conversas na barra dun bar

2011-12-26T01:18:00.001-08:00

...Pois a min fodéronme as festas. Paráronme en Santa Cristina o Sábado pola tarde. Xa elixen o sitio e a hora:

–¡Buenas tardes. Control de Alcoholemia!. ¿Ha bebido usted algo?
–Pues si le digo la verdad, dos cubatas hará ya más de dos horas. Y últimamente dos cervezas sin alcohol.
–Está bien. Pues va a tener que soplar, hombre.
[...]

–0,27. Da usted positivo señor.
–No me lo puedo creer. Pero si era todo Coca Cola. Si no no cogería el coche. Además yo ya sé cuando voy perfectamente, como ahora.
–Ya, pero da usted positivo. Mire, de un paseo por aquí y dentro de un cuarto de hora repetimos la prueba.

Eu lánceime a facer exercicio para suar. E veña a correr cara arriba e abaixo. Estaban fodéndome a tarde.Tiña á muller agardando para sairmos a casa dos sogros.

–Bueno, agente, si tenía un poquito de alcohol ya seguro que lo he sudado.
–Da usted 0,30. Lo que ha sudado es agua, caballero. Tengo que hacer la denuncia.
–Pero no es posible. ¿Me está usted diciendo que estoy borracho?
–Le estoy diciendo que da positivo en el test de alcoholemia. Tengo que sancionarle con 600 euros y la retirada de 4 puntos del carnet. Tiene la opción de pagar ahora a cambio de un descuento del 50%.

Aquel cabrón estaba a chamarme borracho e tan campante. ¡Mecajoendiós!, foron os trescentos euros que máis me doeron na miña vida. Sempre teño douscentos agochados no maletero para unha urxencia e levaba outros cen no peto, por si paraba de camiño nalgún furancho. ¡Quedei pelado! Home, non me fodas. ¡Nin que fora borracho! E inda por riba tiven que esperar hora e media a que levantaran o control para poder coller o coche. E á muller contándolle milongas. ¡A ver! Para que non me tomara por un borracho.

(Pasarlle pásalle case que a calquera. A diferencia está na análise)

POLÍTICA SOLEMNE

2011-12-23T15:46:00.000-08:00

O periodismo reactivo, amarelo, do Nadal entregado para algúns ao dolce far niente anda á procura, desesperada, de titulares casposos no anecdotario das sesións solemnes posteriores ao rumor. Namentres, a trinta e catro días despois dos comicios, aquí o barco segue sen timón.
O derradeiro titular, nunha folla que cae con desgana ate o chan no que descansa o tresillo raído: “Sáenz de Santamaría, a muller con máis poder ao longo de toda a Historia de España”. ¿? Vicepresidencia, portavocía, etc., misións todas elas que requiren do dominio das artes escénicas e do carácter solemne que tan ben saben impregnar a tódalas súas intervencións ela e o seu mentor. Misións nas que non existen tomas de decisións, moitos menos individuais, nin respostas... Ben distinto era cando Isabel La Católica exercía as súas políticas imperialistas, impositivas e nacionalistas excluíntes co exército ó seu carón como brazo executor. Ela si que tiña poder... para prohibir o tráfico marítimo entre os portos galegos e América e así favorecer ao mediterráneo; para arrancar as viñas e as oliveiras da nosa terra; para redobrar os recrutamento forzoso do valor galego... Aínda os mesmos cataláns, que tan ben recibiran a iniciativa de Galeuzca para loitar xuntos pola defensa das nacionalidades históricas, perden agora as formas cando ven que o diñeiro é o que é e Galiza empezaba a recibir parte do que por dereito lle corresponde.
Soraya, como alumna ben aplicada do galego por accidente que non por vocación nin exercicio, ten un poder umbilical, ínfimo no concerto europeo. Estaba na política como os cans que Rajoy ceibaba cada mércores para que lle fixeran a vida imposible a Fernández de La Vega, e a Elena Salgado.
Este goberno tarda xa demasiado en tomar medidas. Hoxe o diñeiro non descansa. Os mercados impoñen o seu ditado sen necesidade de actos solemnes nin maquinarias pesadas e reunións inacabables nas que ninguén é quen de diverxer. Pasou o tempo para os políticos especialistas en primeiros planos e control dos tempos. A política só pode ser xa é a idea orixinal sobre o reparto do traballo e da riqueza, e sobre as prestacións sociais que poña en marcha o engrenaxe para levala a cabo con eficacia. E diso encárganse os mellores técnicos na materia, apoiados nun corpus lexislativo áxil, cambiante, adaptado ás necesidades do entorno. Todo o demais sobra: milleiros de persoas de confianza ¿?, asistentes de imaxe, actores metidos a políticos, atrezzo... Nestes días de Nadal nos que desde a Lotería ate os reportaxes dos jambóns con maionesa queren reforzar o sentimento de formar parte dunha cultura cobra máis forza a necesidade de adelgazar de xestos baleiros, cara á galería, dos políticos, que para caer ben din cousas obvias e as visten de enxeño. Namentres, os días voan para o que precisa respostas.

AS RECEITAS DO NEOLIBERALISMO

2011-12-20T12:59:00.000-08:00

Velaí un pequeno relatorio do que tocou De Cospedal para reducir o endebedamento en Castilla La Mancha no curto prazo:

-Deixar de pagar ás farmacias
-Liquidar tódolos coches oficiais polo mesmo que custan dous meses de salario da presidenta (medida ben insuficiente: cumpre acompañala da decisión de que os políticos vaian ao traballo no seu coche ou en metro, a cargo do seu peto, como os demais traballadores, sen coches e xa sen escoltas).
-Adelgazar un 40% a nómina de perceptores da dependencia.
-Eliminar as casas de acollida de mulleres que están a sufrir maltrato.

Ao mesmo tempo o goberno entrante prepara recortes tamén “estratéxicos”:

-Redución do número de perceptores de becas, o importe das mesmas, e aprazamento do seu abono ate Marzo, provocando nalgúns casos o abandono dos estudios e en moitos máis a financiación con créditos duros.
-Reducir e aminorar as axudas á dependencia
-Aforrar en probas diagnósticas, en medicina preventiva, na administración de métodos innovadores no tratamento do cancro e tamén de doenzas por anomalías na resposta inmunitaria, patoloxías raras, etc.
-Despedir a boa parte dos investigadores punteiros nas áreas de maior aplicación social.
-Suprimir as axudas para a merca de libros de texto, á natalidade, aos programas de conciliación da maternidade coa vida laboral...

A idea do goberno entrante e a de superar a crise incrementando a recadación e as cotizacións a través da creación de emprego. Mais non hai un só apunte, unha idea ou suxestión sobre os nichos onde se van crear eses postos de traballo. O argumento único é o de que aos empresarios villes resultar máis atractiva a contratación dentro da filosofía mal chamada liberal e da creación deturpada dos “minijobs”, que na Alemaña son mini respecto da duración da xornada e en España prometen selo -ou xa o son- en relación co soldo por percibir.
Para os emprendedores a pregunta é: ¿haberá demanda para os seus produtos cunha nova clase social cobrando por baixo dos niveis de supervivencia digna e sen recursos para o consumo.
Europa non é a China, nin o Vietnam. As conquistas sociais, de dereitos por parte dos traballadores son o froito de século e medio de esforzo colectivo. O desenvolvemento económico, tecnolóxico e de patentes ten levado a un reparto da riqueza máis democrático que nos países chamados emerxentes. Anúncianse pasos cara atrás neste modelo de vida, referente mesmo para os EE.UU., onde a macroeconomía ofrece datos punteiros en xeración de riqueza convivindo cun reparto tan desigual que leva a corenta e cinco millóns de cidadáns a vivir na miseria e sen asistencia social.

Europa, e tamén España, dispoñen dun arsenal de medidas por tomar sen necesidade de desfacer os cimentos da universalización dos dereitos fundamentais. E desas medidas non se ten falado nada na investidura de Rajoy nin tampouco moito en Bruxelas:

-Eliminacións das SICAV
-Reforma fiscal: incremento dos tipos para as grandes fortunas e as grandes sociedades empresariais, con beneficios inxentes mesmo en tempos de crise. Hoxe paga moito máis un asalariado medio que Repsol ou o Banco de Santander.
-Redución dos soldos nas escalas altas da Administración e gravámenes potentes sobre os emolumentos dos executivos das Corporacións empresariais, con eliminación, por lei, das claúsulas blindadas. Hai que regular o funcionamento das Sociedades e rematar co conto de que as empresas de capital privado son intocables a respecto da administración dos seus beneficios e balances. É precisa a transparencia para a tranquilidade de traballadores e accionistas e é precisa a reforma das súas obrigas tributarias para que revertan na sociedade parte dos recursos que antes reciben dela.
-Persecución do fraude.
-Plan de desamortización agraria, de incentivos á ocupación de vivendas deshabitadas, con liñas de acordos compensatorios cos donos, mediante copagos Estado-inquilino ate que este teña recursos, plan de inserción dos estudantes de F.P. en contratos de formación subvencionados dentro das empresas...

Coa reforma fiscal e a redución á metade do fraude o Estado solucionaría o seu problema de solvencia e triplicaría os recursos de 16.500 millóns de euros que intenta conseguir rebaixando o nivel de prestacións sociais e de salarios dos traballadores. Por ese camiño tería que ir o proxecto dun Goberno que pretenda consolidar a súa condición e insuflar na sociedade esa confianza en saírmos da crise que pregonan.

Última tarde de outono

2011-12-16T09:31:00.000-08:00

AUSENCIA

Penduraban as follas secas das ponlas cansas das noceiras no val de Barcia. Os camiños serpeaban baixo un manto de lique para perderse na frondosidade dos outeiros e na mansedume dos soutos. Ao fondo, o rumor do Barces invitaba ao refuxio, ao abeiro dos rigores que anunciaban o inverno.
Acendería un lume na lareira, e baixo a súa calor morna lembraría aqueles tempos nos que non era consciente de que era feliz
O grolo de tinto. Carmina Burana e os poemas da Pizarnik eran a espoleta que o meu ánimo precisaba para avivar o pouso da nostalxia. Ao fin os sentimentos estoupan coa forza que é precisa para seguirmos a ser unha especie xenerosa en percepcións sutís máis aló do mínimo que marca a existencia.
Mágoa que o CD deu paso ás novas: Fabra defende a inocencia de Camps e Costa e alude á parcialidade dos xuíces. Lembreime de que Fabra ven de ser recolocado con salario de oitenta e seis mil euros e condición de aforado. Sería un premio ás súas actividades corruptas e á decisión de construír un aeroporto alí onde non van os avións. Hoxe é pasto dos coellos que están a comer mesmo as fundas dos aramios de cobre. Xa non fun quen de recuperar pulso vital daquela última tarde de outono.

A idiosincrasia anglosaxona

2011-12-09T08:08:00.000-08:00

Sabemos que a maquinaria política da CEE e máis lenta e pesada que a de países independentes tomados de un en un. Para a toma de decisións hai que pór de acordo a vintesete gobernos estatais. Mais o espírito que latexa é o de sermos máis fortes compartindo intereses e modelos de desenvolvemento e convivencia. É aínda cos seus defectos, o certo é que o grao de democracia e benestar social de Europa, con toda a súa crise, é un referente para o resto do planeta.
Non vou negar que hai luces e sombras detrás do liderado das locomotoras na toma de decisións, e tampouco que hai intereses da gran banca pensando na demora en poñer en marcha instrumentos fiscais e de emisión de débeda que permitan afrontar situacións difíciles en condicións igualitarias que fagan de nulo interese a intervención dos especuladores ou dos cazadores de paraísos para o diñeiro.
Ese marco lexislativo único, homoxéneo e solidario será o que, ao fin, leve a que Europa equilibre o seu mapa de desenvolvemento por rexións, evitando que no seu seo afloren Chinas ou Vietnams e que pervivan refuxios para os tramposos en Andorra e Xibraltar.
Mais os teimudos dos ingleses veñen a confirmar, unha vez máis, o seu concepto de que só desde a salvagarda do individualismo extremo unha nación e quen de incrementar a súa fortaleza. Trátase dun valor xa infiltrado no miolo das súas conciencias, das súas vidas, da súa idiosincrasia. E díllelo un nacionalista convencido de que o aprecio polos sinais de identidade é compatible coa definición e amplificación do que temos de común con outros pobos, para medrar desde as sinerxias e non desde a confrontación.
O ninguneo de Cameron a respecto do euro replica o desprezo polo sistema métrico decimal ou o tránsito pola man esquerda. Non digo eu que teñan que prescindir desa diferenciación pero si digo que é compatible coa adopción de certos instrumentos básicos que fan máis forte o proxecto europeo. Sobre todo porque Inglaterra non é autosuficiente como non o é nin a Alemaña nin moito menos os primos do Oeste, que viven moi por riba das súas posibilidades condenando á fame a enormes áreas xeográficas que fican improdutivas por mor dun cambio climático alimentado polo consumo desaforado.
Os focos máis importantes da especulación están en Londres e Nova York. Semella que Cameron é tendencioso ao ignorar adrede que detrás desta crise do sistema, detrás da dificultade para saírmos dela están equipas e bufetes de brokers traballando día e noite para grandes inversores, movendo cantidades inxentes de capital á procura de traficar co suor da forza de traballo e mercando a prezo de saldo o produto dos esforzos dos Estados recortando prestacións sociais.
O goberno inglés atopa as razóns para ser máis forte no aumento da debilidade dos demais en lugar de no afianzamento dunha Europa sen fisuras. Sabemos a quen temos por veciños ao nordés, sabemos que cos seus fíos de puritanismo falso teceuse unha nación que leva desde o principio da súa historia fundamentando o seu imperio no uso da “Intelixencia”, infiltrada, na intriga e na extorsión.
Por iso non pode sorprendernos o clima de ledicia con que Cameron augura o fracaso da moeda única e do sistema de valores da CEE.
Temos varias opcións: mirar ao futuro sen contar con eles, boicotear os seus produtos, ou construír unha Europa máis forte sen desquites, contando con eles a pesares de todo e tragando sapos agardar o intre no que decidan engancharse ao noso tren porque xa lles remate por fallar o primo de Zumosol.

ENCANTORURAL.COM

2011-11-30T08:34:00.000-08:00

Para os que queirades e/ou pidades mudar de escenario durante uns días recoméndovos unha ollada á páxina “encanto rural”, na que atoparedes ideas e destinos atractivos por prezos ben reducidos, sobre todo agora nestas datas de inverno. Por exemplo, hai habitación individual en Cervantes, ao pe dos Ancares, na Galiza rural máis profunda, por 16 euros ao día. Ou aloxamentos atractivos en Ourense, na Costa da Morte, no Barbanza, na Mariña lucense, na vila medieval de Alariz... eu que sei. Galiza é unha gran descoñecida mesmo para os galegos. Un microcosmos no que se reflicten tantos xeitos de entender a vida, os traballos, o lecer, a cociña, os costumes que non chegaría unha vida para abarcalos todos. Pero por algo se empeza.

http://www.encantorural.com/

Na páxina encanto rural podedes atopar detalle do roteiro polo saco norte do Concello de Oleiros

O paradoxo alemán

2011-11-25T09:55:00.000-08:00

Alemaña non pode gozar de tanta fortaleza económica namentres o sur de Europa está a dúas velas. Os intereses que paga o Estado xermano aos que mercan os seus bonos é demasiado pouco como para disuadir de investir en futuros de España ou Italia. De xeito que non haberá máis remedio que abrir a espicha do Banco Central e do FMI para, mellorando as expectativas de capacidade de pago da Europa da segunda e terceira velocidades, ir aproximando as ratios de solvencia, as primas de risco e as rendibilidades dos investimentos en países veciños. Porque as economías europeas están moi imbricadas. Se Italia cae, os bancos franceses van para o carallo ate que os rescate a clase política. Os bancos alemáns teñen mercado moita débeda de Grecia e Italia. A incerteza e inimiga da inversión. Por tanto, o horizonte da CEE contempla por necesidade un reforzamento do papel de Banco Central Europeo como primeiro paso para escorrentar aos cazadores de oportunidades, e, xa no longo prazo, a posta en marcha da conversión da débeda en eurobonos a prezos taxados que estabilice os custes da financiamento.
Namentres, e no aspecto doméstico, coinciden no tempo a caída do consumo e a defensa mesmo entre os que teñen moito diñeiro das cousas ben importantes que son de balde: pasear á beira do mar, ollar as estrelas, facelo amor ao abrigo da temporal que bate contra as fiestras... pero para facer todas estas cousas é preciso antes ter cubertas certas necesidades que varían dependendo do lugar de residencia, da composición da familia, do estado de saúde, do azar...
O sistema social está montado de tal xeito que para sosterse
precisa do consumo. E hoxe mesmo os comercios tentan en Galicia implantar o costume do venres negro: unha defensa do “ir de tendas” como un acto de solidariedade competindo coa catalogación de “shopalcoholics” ou adictos ás compras se cadra máis axustada a unha boa parte dos cidadáns que pasan sistemáticamente o tempo de lecer nas grandes areas comerciais. A cuestión vai pendurando do necesario equilibrio entre o consumo como motor da produción e a responsabilidade propia sobre a administración da economía doméstica.

Baronías: eloxio da herdanza romana

2011-11-23T09:06:00.000-08:00

Capítulo 1331 de "SUPERAR A CRISE"

REMONTAR LO UMBILICAL

2011-11-22T06:29:00.001-08:00

Superar la crisis, capítulo 1330

SUPERAR LA CRISIS, capítulo 1329.

2011-11-20T10:33:00.000-08:00

(PUBLICADO EN NOTICIAS DE ACTUALIDAD) Pinchar aquí

Superar la crisis
(capítulo 1329)

Vertebrar el espacio es posible y conveniente en época de crisis en Galicia. Hay un vasto territorio de aldeas abandonadas y casas habitables con haciendas cultivables esperando a tomar el testigo de situaciones de desahucio y nulas expectativas de empleo en las aglomeraciones urbanas y villas satélite. De hecho algo se está moviendo si reparamos en que en lo que eran residencias de reposo se están sustituyendo los geranios y las siemprevivas por repollos, tomateras y zanahorias.
A Zapatero se le considera el responsable del hundimiento de la nave del Estado y ¡qué fácil resulta trasladar la autoría de todos los males que nos acechan a un agente exógeno! Pero ¿cuánto no habrá de culpa en el común de las gentes que, durante estas décadas postfranquistas han sido o hemos sido cautivadas por el hedonismo a ultranza y la preponderancia absoluta de los derechos eclipsando cualquier deber?. La publicidad ha trabajado este valor: “vd. tiene derecho a la línea ADSL en su casa”, “vd. tiene derecho a unas vacaciones en el “Spa Costa Parda”.
Mientras en España cultivábamos la idea de pertenecer a la vanguardia del mundo las economía emergentes, cimentadas sobre una clase de trabajadores obnubilada por el derecho nuevo a acceder a la propiedad privada –una radio, una nevera, un pedazo de tierra que cultivar-, crecía a ritmos de vértigo y exportaba productos a precios sin competencia. A Alemania o Austria poco le podía importar eso; al contrario, cuanto más trabajen los chinos más cobran los países punteros en la gestión de patentes. Pero desde la piel de Toro sólo hemos mercantilizado los productos agrícolas y los servicios turísticos. Nuestras patentes estrella siguen siendo el botijo y la alpargata, porque los científicos trabajan en EE.UU., U.K. y Centroeuropa.
En este contexto y una vez que las viviendas empezaron a valer menos que la prenda hipotecaria, mantener las prestaciones sociales como ha hecho el Gobierno del Partido Socialista tiene un enorme valor y denuncia una forma de entender la política como el arte de redistribuir la riqueza. Sólo le ha faltado, como a Italia, Francia o los mismos USA, la aplicación valiente de una medida arriesgada: fuerte imposición o gravamen sobre las fortunas. Y si nadie quiere ponerle el cascabel al gato es por el miedo de deslocalización de los ricos. Pero ahora tocaba sí o sí si los socialistas hubieran mantenido el poder –esto está escrito antes de que acabe el escrutinio-. Con el nuevo panorama, la derecha optará siempre por los recortes en prestaciones sociales a las clases media y baja antes que por los impuestos a los ricos. De este modo remontar la crisis será una cuestión de muy largo plazo, pues el poder adquisitivo de la mayoría de la sociedad estará aún más acogotado por la reducción de los salarios y por la necesidad de atender, después de pagar los impuestos, la asistencia a según que prestaciones sociales a cargo de su ya maltrecho bolsillo.
La cultura de este país que es España está muy lejos de contemplar el reparto del trabajo entre más personas a base de reducir jornadas y salarios, tal cual ha sucedido en Alemania, que con la crisis consiguió mediante la implementación de medidas en esa orientación reducir el paro del 8.5% al 6,5%. Además los programas de educación social y para la salud individual y colectiva de los nibelungos contemplan orientación por especialistas para comer mejor con menos gasto y mayor sostenibilidad, un buen manejo de las prescripciones medicamentosas e incentivos frente a gravámenes respecto del consumo de alcohol y tabaco.
Los políticos tienen que proponer ideas distintas a las del siglo XIX, que ya no valen en este entorno tan cambiante. Es un lujo pagar los sueldos de diputados y senadores que en toda una legislatura no han propuesto ni una sola idea para mejorar nuestras reglas de juego. Es muy pobre hablar de dinamitar la ley de la dependencia mientras se construyen aeropuertos sin uso, se premia a los autores con puestos de a ochenta mil euros al año por no hacer nada, se mantienen unidades administrativas municipales, con todo su aparato funcionarial, para poblaciones atomizadas, se persiste en la coexistencia de tropecientos campus universitarios infradotados y dispersos en lugar de concentrar medios en cada autonomía y disponer de una residencia universitaria que democratice el acceso a los estudios superiores. ¿Qué sentido tiene duplicar funciones administrativas? De cada cien euros las Diputaciones Provinciales destinan sesenta y ocho a costes administrativos. Estos entes tenían sentido como órganos de compensación intermunicipal antes de la existencia de los Gobiernos Autonómicos y la Federación de Municipios, además de entes comarcales que velan por el desarrollo en equilibrio espacial y por razones de interés productivo. Para que están las Juntas, los Gobiernos Autonómicos si no para redistribuir la riqueza proveniente de los impuestos y arbritrar todo tipo de dotaciones.
Lo mismo se puede decir del Senado. La Cámara Baja puede y debe ser autosuficiente para promover el debate y la legislación subsiguiente que ha de motorizar el progreso. Las rémoras del pasado sólo son eso, pretextos para colocar bien a iguales en un ejercicio de enriquecimiento endogámico que en este contexto sólo consigue empobrecer a la sociedad.

SUPERAR A CRISE

2011-11-18T09:55:00.000-08:00

Serie de dous mil artigos sobre as posibilidades de superar a crise actual a pesares da clase dirixente. Publicados na plataforma de blogs arredor da plataforma de El País.

Pinchar aquí

REMINISCENCIAS

2011-11-08T09:43:00.000-08:00

Breve vida,
instante fugaz
de lucidez transitoria.
O cuarto agarda
como poldro de tortura
onde aniña
a noite
coa súa dor irremediable,
e a soidade aterra.
Lenes refachos,
recordos borrosos,
hai sinais de loita,
de entrega formidable,
desigual.
Emerxen do pasado
emocións turbadoras,
cando todo fluía
e a liberdade
impregnaba
o alento da vida.
Brota a reminiscencia
da paixón
provocando descargas
nas neuronas
sobreviventes.
O arrecendo da pel
namorada
sobre a herba
ameazada polo río,
a brandura dos pés,
nus,
deixándose atrapar
na cadencia
da tarde inacabable.
A aventura fortuíta
entre o alto millo
nun tempo singular.
Sobrevive o pasado
nos recunchos
da memoria remota
nesta tarde,
lánguida,
de Outono.
Irremisiblemente
caen as follas:
unha, dúas...
tres mil setecentas
cincuenta e catro.
Expándese o tempo
derramado
no baleiro.

Fragmento de "Requiem por un tempo pasado"
© Santiago Casal Quintáns

FELICIDADES RONALD

2011-10-31T09:31:00.000-07:00

Semella que foi onte cando veu ao mundo o fillo de Carmen e José Antonio, pero ollo, en España aínda existía a pena de morte a garrote vil, Nixon era desahuaciado polo affaire Watergate, en Grecia e Portugal están no impass da instalación de repúblicas democráticas e en España Franco aínda está coa teima de deixar todo atado e ben atado.
No campo do tenis: Crist Evert gaña en Wimbledon, Bjon Borg en Rolan Garros e Jimmy Connors gaña en Wimbledon, EE.UU. e Australia. E tamén o ano do inicio da proxección internacional de Guillermo Vilas, protagonista de partidos maratonianos fronte a Ilie Nästase e Björn Borg.

En Venezuela no ano que nace Ronald acada o poder Carlos Andrés Pérez (1º mandato):

...Primer Gobierno de Carlos Andrés Pérez (CAP)
(1974-1979)
Pérez, al asumir el gobierno, se encontró con una situación que pocos gobernantes han tenido: el país tenía mucho dinero, pero lo que cuesta explicar es que al culminar su mandato, su sucesor se quejó de recibir un país hipotecado.
En efecto, a todo el caudal de ingresos adicionales que recibió CAP por el incremento de precios del petróleo se añadió el endeudamiento por las grandes inversiones que debía hacer Venezuela. Para canalizar los ingresos adicionales y tomar medidas, Pérez pidió al Congreso que se le otorgaran poderes extraordinarios y así fue, el presidente legisló de forma cómoda y rápida. Para explicar mejor esta situación es importante conocer algunos hechos que caracterizaron este primer período de gobierno de Carlos Andrés Pérez:

Carlos Andrés Pérez

El gran aumento de la entrada de dinero al tesoro nacional por el alza de los precios del petróleo fue un factor determinante en este gobierno.
A pesar de las grandes entradas que tenía el país, éste se vio endeudado tanto en lo interno como en lo externo, tanto así que la deuda externa venezolana subió en este periodo (5 años) a 74.207 millones de bolívares, es decir, de 8.434 millones en 1973 pasó a 82.641 millones en 1978.

Logros del 1er gobierno de Carlos Andrés Pérez:
Se aumentaron los salarios y se fijo el salario mínimo.
Se creó el programa de becas Gran Mariscal de Ayacucho, que permitió a miles de venezolanos formarse en universidades nacionales y extranjeras.
Se creó P.d.V.S.A el 30 de agosto de 1975, empresa destinada a manejar los recursos de hidrocarburos de Venezuela.
Se desarrollóla industria Siderúrgica y del aluminio.
Se nacionalizó el hierro (1974) y la industria petrolera en 1975.

En fin, o importante é que a familia Álvarez Montero veu recalar en Mera, Ronald asistiu a clases no Colexio de Canide e, sendo ben neno pero xa maduro, namorouse tanto de Canabal que empurrou ó seu pai a apostar por crear un centro de ocio que hoxe é un referente polo seu modelo de xestión. Ademáis, Ronald é un home bó. De casta venlle ao galgo. Moitas felicidades durante moitos anos e unha aperta de toda a familia de Canabal.

Unha piña de veciños de Maianca

2011-10-15T02:27:00.000-07:00

Nestes tempos convulsos nos que pesa en tódalas conversas unha situación económica tráxica con efectos perversos e involucionistas a respecto do que críamos conquistas sociais consolidadas o feito de xuntármonos vinte e pico veciños de Maianca para celebrar a nosa veciñanza, sen máis, e brindar por seguir queréndonos ben é un feito reparador para a alma. Alí constatouse de que, ideoloxías aparte, os veciños de Maianca -Cabreira, O Regacho, Broño... pero tamén O Cubo, Xoes e toda Mera- somos singulares e distintos. Desde unha escenografía ben nosa, coas rabisas nos floreiros e as mazarocas por micrófonos e logo de dar boa conta dun menú atlántico a base de marisco de cuncha e de cortello fomos debullando un pupurri de cancións que teñen formado parte do noso erario da memoria, o mellor patrimonio que nos queda para mantérmonos conectados. A dirección maxistral do mestre de comparsas, cargada de ironía, levábanos da mordacidade das letras do antroido ata a simplicidade estacional das letras dos veráns ou as cancións reividicativas da nosa identidade que tanto teñen feito polo noso sentimento de galegos. Desde os veteráns ate os máis novos, todos inmensos, cada quen aportou a pegada do vivido nas súas propostas. A visión cosmogónica do galego quedou ben clara coa disposición dun servizo de tradución simultánea do inglés ao galego cando o anfitrión ía traducíndonos as letras de Elvis servidas por unha voz de barítono. En fin, para pechar o recoñecemento do terreo brindado polo anfitrión que subiu a todos á grupa do Massa & Ferguson baixo a lus da lúa para respirar o ar limpo da noite estrelecida sobre as follas das mazarocas. ¡Viva o territorio libre de Maianca!

Mi unicornio azul

2011-10-08T13:05:00.000-07:00

Sei que falarlle de poesía a unha familia que vai ser desahuciada é obsceno. Mais o grado de corrupción miserenta da algúns líderes políticos, presidentes de Bancos Centrais, directivos de caixas, senadores... namentres millóns de fogares padecen insomnio, fame e depresión fai que busquemos saídas, accións solidarias, participacións en correntes de opinión e, tamén, o abrigo da beleza que transcende á delincuencia dos abusadores da posición dominante. Hoxe pola tarde, cando lía as argumentacións dos responsables da Obra Social de NCG no senso de finiquitala por falta de recursos para logo repartirse vinte millóns en indemnización veume á memoria a canción de Silvio Rodríguez: Mi unicornio azul... unha lección inesquecible non só sobre a fermosura dos obxectos humildes cotiáns que acompañan as nosas vidas, como unha culler ou a vella carteira na que levamos un libro e unha presa de folios. Mais, e sobre todo, unha lección de como as persoas sans precisan só do elemental para vivir reconciliados co mundo mentres esa panda de esfameados que cobran indemnizacións millonarias como premio pola súa xestión arruinando o esforzo dos galegos non son quen de calmar o seu apetito con nada. É unha patoloxía retro-alimentada por un sistema inhumano que vai disparar o odio social e, máis tarde ou máis cedo, vai traer consecuencias que agora non calibran ese grupúsculo de oligarcas egoístas, de fame insaciable, pero vulnerables e mortais. É preciso xa eliminar as deputacións, o Senado, concentrar concellos, eliminar a figura das Sicavs, eliminar dietas por asistencia a consellos que ás veces supoñen máis diñeiro mesmo que o salario, reducir o número de liberados, de escoltas, axuizar a Baltar -que anda a rirse de Blanco- por crear 23 prazas de porteiro para un edificio cunha soa porta, eliminar os coches oficiais, as xubilacións millonarias, segredaria, chofer e oficina na clase alfa dos políticos. É preciso excarcerar a Otegui, que tanto ten feito polo proceso de pacificación no País Basco -a cualificación de grupo terrorista de Herri Batasuna fora unha conquista de Aznar coa axuda de Bush que presionou a Bruxelas-, e así eliminar definitivamente o gasto en escoltas e que a dereita deixe de facer do terrorismo una industria electoral e un pretexto para enfrontar centralismo a autodeterminación. A Fabra, que inaugurou un aeroporto que non recibe avións, dánlle un novo cargo con soldo de 86.000 euros, a Camps outro tanto do mesmo, a Fraga, responsable de dilapidar seiscentos mil millóns de euros, noméano fillo predilecto aquí e acolá... o director do Banco de España deixa barra libre aos directivos das entidades que rescata o diñeiro dos contribuíntes. Eses contribuíntes que sen embargo non son avalados para recibir créditos e aguantar sen pechar os seus negocios cos que financian ao Estado: librerías, farmacias... En Cataluña só se poden operar cancros ou doenzas de esa gravidade, os médicos están a cobrar novecentos euros. En pouco tempo terán marchado moitos ao estranxeiro dando ao traste cun esforzo millonario na súa formación.
Por iso nesta tardiña de outono teño buscado refuxio nos poemas de Valente e na música de Silvio Rodríguez. Perdón.

Mi unicornio azul

ATOPAN UNHA HORMONA QUE ELIMINA A GRAXA

2011-10-07T12:53:00.000-07:00

A prestixiosa revista O médico interactivo da conta dun achádego ben importante en materia de loita contra a obesidade mórbida. Extraemos parte do artigo:
..."La grasa blanca es la considerada como grasa corporal; pero existe otro tipo de tejido, la grasa parda, que hace algo más que almacenar grasa: también la quema. Los científicos pensaban que la grasa parda desaparecía después de la infancia, pero los recientes avances en tecnología de imagen propiciaron su redescubrimiento en los seres humanos adultos.
Debido a que la grasa parda está infiltrada de vasos sanguíneos y mitocondrias, rasgos que le confieren su característico color, es muy eficaz en la conversión de calorías en energía, un proceso que funciona mal en los casos de obesidad. En la nueva investigación, publicada en Cell Metabolism, científicos del Instituto de Investigaciones Médicas Sanford-Burnham, en Estados Unidos han descubierto que la orexina, una hormona producida en el cerebro, activa la quema de calorías en la grasa parda de modelos experimentales.
La deficiencia de orexina se asocia con la obesidad, lo que sugiere que los suplementos de orexina podrían proporcionar un nuevo enfoque terapéutico para el tratamiento de la obesidad y otros trastornos metabólicos. Los fármacos utilizados actualmente para la pérdida de peso están dirigidos a reducir el apetito, pero una terapia basada en la orexina daría lugar a una nueva clase de medicamentos para combatir la grasa centrados en la quema de grasa periférica del tejido, y no en el centro de control del apetito del cerebro.
"Sin orexina, los sujetos se vuelven obesos. Con la hormona, la grasa parda se activa y se queman más calorías", afirma el doctor Sikder, y añade que ahora estan tratando de determinar cómo se puede utilizar la orexina en humanos para prevenir o tratar la obesidad.

ENCANTO RURAL

2011-09-28T11:20:00.000-07:00

Como sei da vocación viaxeira da familia de Canabaleiros, hoxe quero adicarlle unhas páxinas a unha páxina, ENCANTO RURAL, que para min é un exemplo de profesionalidade pero tamén, e sobre todo, de paixón vocacional polo que se fai. E desde esas premisas xunto co talento, que tanto atesoura Pablo Miki López Pintor, un autor, en calquera sector, sempre acada o éxito.
Porque o servizo informativo que proporciona ENCANTO RURAL non é froito do corta e pega demasiado frecuente na rede. Pablo é dos que collen o petate e tiran millas para saber en primeira persoa de que están a falar cando recomendan unha casa rural, un roteiro ou a visita a un atractivo.
Triunfar na propia terra ten sido moi difícil, tradicionalmente para os galegos que demasiadas veces acadan antes recoñecemento alén das nosas fronteiras xeográficas e mentáis.
Visitade a páxina de Pablo e logo saberedes de que estou a falar.

UNHA CUESTIÓN DE STATUS

2011-09-06T07:02:00.000-07:00

“¡No le hables en gallego, porque ESTÁ HABLANDO EN GALLEGO”

Hoxe, no hospital no que esta a seguir con tratamento recuperador o meu irmán, advertíalle así a filla á muller dun doente que, por mor dun derrame, amosa tendencia a esbardallar.
¡Tan lonxe chega o desprestixio que aniña nas entrañas de moitos galegos e tan fondo é o estigma que leva a considerar a propia lingua nai como algo sucio, que debe agocharse e reducir para o trato na intimidade, sen testemuñas, ou co gando.
A frase cumpre contextualizala: o que padece un “accidente” cerebro-vascular vese mergullado, no mellor dos casos, nun proceso de recuperación que abrangue, entre outras cousas, a recuperación da memoria: do vivido, das identidades e tamén das palabras. Unha recuperación quen estriba no traballo do enfermo, dos terapeutas e tamén, cun cariz de resolución semella que espontánea e automática, na calidade da natureza humana. E nese fluxo espontáneo, que non o é tanto así e que marca a diferencia entre o entumecemento e a recuperación, están a intervir eses familiares que, guiados pola intuición, inciden coa súa boa intención na estrutura mental profunda do doente para ir borrándolle do seu disco duro o legado da lingua nai para substituíla por outra de maior prestixio:
¡Xa de ter que pasar os traballos dunha recuperación funcional penosa, polo menos que o enfermos saia gañando algo!
Non hai nada que facer. A meirande parte dos galegos constrúe a súa identidade sobre os cimentos do odio aos atributos herdados e xa camiño da extinción.

A BOHEMIA

2011-08-10T13:48:00.000-07:00

Onte unha das miñas fillas pediume algunha peza musical para compoñer un vídeo de despedida a un amigo que marcha a Australia cos pais.
Coñecendo o seu grao de amizade paseille música alegre e outra máis nostálxica, con letra de peso. Entre elas La Bohéme, non a de Giacomo Puccini; a de Charles Aznavour. Achegueille pezas musicais que a min me traían recordos de xuventude, cando no marco dunha relación platónica eu a miña amiga escoitabamos a Aznavour, Charles Trénet, James Taylor, a Cohen Dylan... Serrat, Pi de la Serra, Raimon, Jarcha, Víctor Jara... notas saídas dun tocadiscos mercado co meu primeiro soldo: catro mil pesetas daqueles tempos por fichar todo o fondo bibliográfico do instituto e outra cinco mil por impartir linguas mortas a universitarios e graduado escolar a policías.
Apoiabamos o altofalante nunha pena tras do Castelo de San Antón, á beira da enseada, para aclimatar a nosa entrada en calor despois de bañármonos no medio das augas do porto. Máis dunha vez estivemos a piques de sermos abordados por pesqueiros de Malpica. O día que o “Queen Elyzabeth” tivo que parar as máquinas para non machacarnos decidimos mudarnos a San Amaro, onde ademais había máis complicidade para darnos bicos salgados, polo contacto co auga do mar e tamén polos bocatas de atún, degustados con pracer.
Algunhas noites pendurabamos o aparello dunha árbore nos xardíns de Méndez Núñez e deitabámonos na herba para vivirmos xuntos a emoción. Eramos precursores do botellón sen sabelo.
O caso é que a miña filla confesoume que chorara ao escoitar por primeira vez a Aznavour.
–Papá, pero ti como non me dixeras nada de que existía este home, e Trénet e tantos outros?
–Filla, había mundo antes de “Operación Triunfo”. Un mundo que ha transcender, co paso do tempo, como tódalas cosas ben feitas.

LA BOHEMIA, Charles Aznavour

A ROMARÍA VIQUINGA

2011-08-09T15:07:00.000-07:00

Despois de corenta anos volvín á Viquinga, en Catoira. Hai un esforzo ben meritorio na posta en escena do desembarco por parte dos mozos e das mozas da bisbarra, que aínda fan máis real a fereza dos invasores a base de grolos e máis grolos de viño tinto. Os turistas de fora de Galiza son maioría armados coa cámara dos móbiles e a empurróns para ocupar o lugar máis privilexiado. Unha mágoa non ter chegado antes para subirme ás penas, ateigadas de xente.
Os viquingos desembarcan ás 13,15 e monean no campo de batalla para compor as poses que precisa como botín a xente de paso: un feixe de instantáneas que amosen que estiveron alí. E de súpeto e antes de que dean as 14 imos ficando sós -que diría Manoel Antonio- os actores e máis un grupo de galegos bebendo viño servido nos cascos dos guerreiros.
Nada máis emprender o camiño de volta descifro o enigma da espantada dos turistas no medio da representación: os postos de pementos, chourizo, queixo e polbo están ateigados de xente comendo cun apetito voraz para repoñeren forzas logo da súa presenza de unha hora como espectadores.
Non hai dúbida: a gastronomía e o aliciente turístico número un de Galiza para tanto comedoriño chegado de lonxe e que lle pon os cornos á dieta mediterránea coa Atlántica. Así se explica a dimensión formidable da intendencia alimentaria en contraste co espazo exiguo destinado á festa histórica.

O VALOR DUN PAÍS

2011-08-05T14:53:00.000-07:00

Hai exemplos suficientes de corrupción en tódolos estamentos da sociedade: empresas de venta a domicilio con xefes entregados á coca e á adquisición de coches de gran cilindrada a partir do que sablean aos comerciais, deputados cesantes que mercan teléfonos de oitocentos euros para levar ás súas casas con cargo ás novas corporacións, alcaldes subindo o seu soldo ata un 173% en pobos nos que a xestión municipal leva camiño de ser inviable, conselleiros de Caixas intervenidas por falta de liquidez cobrando soldos de 600.000 euros e cambiando os estatutos para prorrogar a súa idade de xubilación...

As conversas e impresións nas rúas son antitéticas:
¡Haberá crise pero os restaurantes están cheos

ou ben,

Non hai un alma na rúa. ¿dónde se meteu a xente? En Agosto isto semella unha cidade pantasma.

Pero o certo é que as cifras macroeconómicas falan dun país co PIB en crecemento case que insensible apoiado na exportación e lastrado polo decrecemento do consumo interno.

As crises económicas melloran aínda máis o poder adquisitivo dos ricos e acaban por afundir aos probes. Abren unha brecha enorme entre as clases sociais. Eu distingo tres: a dos moi solventes, a dos que chegan con dificultades a fin de mes e a dos que sobreviven grazas á caridade.
O país vai mudando a súa faciana, e polo medio van quedando vítimas dunha falla de planificación e de toma de decisións inaprazables a respecto da diferencia entre o imprescindible e o superfluo. As próximas, os despachos de farmacia, que levan demasiado tempo sen percibir o diñeiro que adiantan ao laboratorios. A Administración ofrécese a ir de avalista para que lles concedan cretos ¿? pero non pon data para atender o seu compromiso de pago. Hospitais de Cataluña xa non atenden as urxencias nocturnas por falta de liquidez... persoal sanitario iniciando actitudes absentistas como protesta fronte á ameaza de privatizacións...
Coido que a sociedade española ten recursos suficientes. O problema é que están mal administrados e que, ademais, tense instalado durante dúas décadas unha filosofía de andar por casa que ten presente sempre os dereitos a vivir ben e repara pouco nos sacrificios que ilo comporta as máis das veces. A débeda pública española é a metade do que o son a de Italia ou U.S.A. No se trata tanto, pois, da magnitude do que debemos senón de crermos e facer crer aos demais que temos un plan para ir mellorando e saír fortalecidos da crise, cun novo modelo produtivo en vías de implantación e unha aposta decidida pola inversión en patentes exportables, en I+D+I e en capital humano ben preparado para poñer en práctica os avances co apoio da Administración e das Empresas,; elementos todos que, ao fin, son os que miden o valor dun país.

RAMADÁN

2011-08-02T07:24:00.001-07:00

Sonche ben chuscas as privacións ás que se someten os crentes musulmáns no Ramadán. Para eles o ano dura 352 días, de tal xeito que a data de comezo do mes de oración e xaxún varía. Así no 2011 ven caendo en días moi longos. Non é o mesmo pasar sen comer de 6 a 22 ca de 9 a 18. Porque amais a prohibición de comer é efectiva desde que se percibe a luz, unha hora e pico antes de amencer.
O caso é que os musulmáns non poden facer esforzos, piden no traballo unha dispensa para facer xornada intensiva e así reservar máis tempo para rezar, e tampouco poden experimentar o pracer sexual. ¿Pero o que é comer e beber...! Cando dan as once da noite xa están en exposición no comedor ou na cociña vinte pratos tradicionais, bebidas reparadoras e doces para o gran festín diario ao que segue unha táboa de exercicios que, aínda cunha suposta orixe piadosa, serven de ximnasia para facer mellor a dixestión de tanta vianda.
A mesma picardía amosan os cristiáns coa vixilia. Substitúen a carne por peixe -normalmente bacallau- e tan tranquilos. Iso se non son prelados, pois daquela obteñen unha bula para poder entregarse á gula. Un trato de favor pouco exemplar como tampouco o é o dado á realeza, tamén en asuntos de carne humana, declarando nulos, a conveniencia, matrimonios por non consumación, por máis que haxa fillos polo medio.
Pero para dicir a verdade os cristiáns non irían na contra dos seus mandamentos por comeren cabrito o Venres Santo. Hai unha mala interpretación das Escrituras detrás de esa prohibicións, que cando alude a non gozar dos praceres da carne está facendo referencia ao pracer sexual, incompatible coa dor solidaria co martirio de Cristo.
Eu coido que non se poden facer compartimentos estanco cos distintos desempeños do mesmo ser humano, como se a existencia do perdón e da penitencia nos concedera unha patente para compensar a maldade coa bondade a ratos. Durante o mes de Ramadán non se pode criticar, nas igrexas os cristiáns dánse fraternalmente a man, pero cando tocan ao recreo uns e outros, como as vacas nas estampidas, volven ao exercicio da inquina, a maledicencia e o egoísmo, coa tranquilidade que lles da a capacidade infinita de amor do Todopoderoso. ¿Canto dano ten producido o Teísmo na Historia da Humanidade!.

SOS desde os Concellos

2011-07-29T09:07:00.000-07:00

O crecemento da débeda pública ten nas Corporacións Locais as súas primeiras vítimas institucionais. Unha grande parte dos Concellos van camiño da quebra se antes non o remedia o Parlamento adoptando unhas medidas que xa tardan en chegar. A redución da débeda pública é posible sen que se resinta a prestación dos servizos básicos. Para elo e imprescindible adelgazar os custes da Administración do Estado, que mantén delegacións e persoal innecesarios nas delegacións residuais aínda abertas nas CC.AA. Unha presenza que carece de sentido co nivel de transferencias ás Comunidades Autónomas actual. Ese freo ao despilfarro de medios ten de completarse coa supresión das Deputacións e do Senado, e coa concentración en unidades administrativas de tamaño coherente mediante procesos de fusión entre os concellos máis pequenos para formar unha soa cabeceira.
O Estado, o Parlamento, ten sentido como órgano que senta as regras de xogo polas que se establece a convivencia, o arbitrio de políticas de compensacións territoriais, as fórmulas lexítimas de actuación dos axentes sociais e, ao fin, o abano de dereitos e deberes do contribuínte.
Os deputados teñen a obriga, neste tempo de crise duradeira, de seren permeables a recoller os clamores populares que piden a optimización da nosa Administración Pública e máis acerto na obtención de recursos. E aquí radica o quid da cuestión. Cando xa non é suficienta cos recortes e non vai selo tampouco co aforro cumpre aumentar os ingresos non só pola vía da mellora da competitividade, que tamén, senón e sobre todo no curto prazo mediante a mellora da eficacia fiscal, por unha dobre vía:
1)incrementando os impostos sobre as grandes fortunas, cravado nun obsceno 1%
2)Perseguindo o fraude fiscal, que ao cabo do ano supón o 25% do PIB.

Os profesionais liberais declaran ao ano unha media de ingresos de 8.700 euros, fronte os 18.000 dos asalariados. Só con corrixir a metodoloxía contributiva e mellorar a función fiscalizadora abondaría para resolver nunha grande parte o problema do déficit.
Ao fin, non é decente reclamar aos Concellos a devolución de préstamos por parte do Estado e, ao mesmo tempo, desatender competencias que as corporacións locais tiveron que asumir para non penalizar prestacións básicas aos cidadáns.

Cambio nos costumes

2011-07-27T12:52:00.000-07:00

Esta noite paseina nun Hospital recuperándome dunha cirurxía. A verdade e que aproveitei a espera para entrar no quirófano e tamén o tempo que tardaron es espertar as pernas -e algo máis- en retomar a escrita dunha novela que tiña deixada da man hai tempo. Collín carreira, con pracer, e agora vouna ir escribindo a modo. O curioso é que apaguei a luz logo dunha cura e que que me sacaran as vías ás 00:30. Pois ben, na hora seguinte puiden saber a porcentaxe de españois que condenan ao tal Ortega Cano, e tamén escoitei esborrecar aos “periodistas” do carallo que cobrar por destripar aos demais. Ademais o volume da televisión non anuncios chegaba a ser insoportable, e iso que viña de tres habitacións máis ao norte. Xa un pouco desasosegado chamei ao timbre. Apareceu un enfermeiro con forma de armario e faleille coa autoridade que ás veces da o sentirse en inferioridade física pero coa autoridade mental que da a experiencia:

–Oia, chamo porque se cadra a anestesia me fai escoitar pantasmas. Será que unhas habitacións máis aló alguén ten prendida a televisión a todo trapo?
–Non, escoita ben.
–Xa. E será que este é un hospital, hai doentes e o sensato e respectar esas horas onde os ritmos biolóxicos descenden e a falta de luz anima a buscar reparación nos soños?
–Estame a confundir, señor.
–Que apaguen a televisión, home!. Ou se non que poñan un pinganillo que estes aparellos teñen saída de auriculares.
–Verá, e que non pillan o sono se non a ven ata as dúas ou tres.

Xuro que quedei atónito. Debeume de notar algo reactivo, pois de inmediato precisou:

–Pero voulles dicir que hoxe xa e hora de ir apagando.

Mirei o reloxo: as 01:50. As 08,30 cando chegou o médico, xa eu estaba de chandal, listo para pasar revista e marchar. Preguntei no mostrador de saída polos da televisión, os da 321.

–Bo, eses ata as 11 non queren que lles levemos o almorzo.

Non sei que me amolou máis: se non ter o valor de aporrearlles a porta ou o que me dixo o bo do médico: “Non fagas deporte ata dentro de quince días”.

25 de Xullo en Compostela

2011-07-25T14:18:00.000-07:00

Hoxe en Compostela era a cita... o día de afirmación da nación galega, da nosa lingua nai, dos nosos atributos. Unha oportunidade máis de compartir camiño xuntos e tamén coa participación de representantes de pobos amigos aos que nos une una situación de vítimas de abuso de posición dominante e déficit de interlocutores válidos. Pero sen dúbida o inimigo principal contra o despegue do pobo galego hai que atopalo xa hoxe, logo de séculos sufrindo a alienación e o castigo por sermos como somos, no síndrome de Estocolmo encuberto que ten levado a xa demasiados galegos a rexeitar todo aquelo que eran propios sinais de identidade. A nosa cultura está ameazada dun xeito diferencial a respecto de outras que, tamén acosadas, estaban representadas hoxe na manifestación, porque os nosos líderes políticos e unha parte importante do noso pobo renega da nosa lingua, da nosa orixe e da nosa herdanza, ás veces como activistas belixerantes -Galicia bilingüe- e outras por omisión, pasividade, entrega irreflexiva ao colonialismo cultural maniqueo...
Poderíamos ceder ao pesimismo ¿ou realismo? e asumir que pouco futuro ten a nosa cultura se moitos dos galegos practican un reducionismo ao folclórico de toda a nosa carga identitaria. En que outro lugar do mundo podemos atopar un pobo que odie os seus atributos, que sinta vergoña deles? En ningún!. O señor Rajoy nunca fala galego porque di que para facelo mal mellor nin intentalo. Pero os polacos que veñen de intercambio dous meses marchan de aquí falando a nosa lingua. Que prexuízos impiden a Rajoy e a tantas familias que se queixan de que o galego é unha imposición aprendelo ben? Hai razóns ideolóxicas na súa estrutura profunda que frean o aprendizaxe significativo. E algo que non se lle escapa á análise da Psicoloxía Aplicada.
Ademais en Compostela falouse dun sistema produtivo superado, incapaz de dar respostas de integración social, reparto da riqueza, acceso aos bens básicos, á cultura e á información... Falouse do individualismo alienante que dispersa a capacidade da sociedade para actuar como colectivo con respostas rápidas fronte ao abuso de poder. E como conclusión, aínda sen renunciar ao ambiente festivo, percibimos con gravidade que só a mobilización do pobo pode remover dos seus postos a aqueles que pensan que gobernar é só un asunto derivado de gañar nas urnas e non unha reválida diaria. Galicia, a despensa de España, produce riqueza administrada desde e para fora. Aquí non quedan as plusvalías e o traballo dos extractores da riqueza non está posto en valor. A meirande parte dos grandes empresarios non pensaron en clave galega e tampouco os grandes administradores. É precisa a potenciación dos clusters por sectores e o fornecemento dun tecido emprendedor con alicientes para conservar a propiedade industrial, a explotación das patentes e o circuíto do diñeiro. Galicia ten de mirar ao país vasco como modelo de dinamización produtiva e tamén de distribución da riqueza e utilización dos fondos de asistencia social solidaria.
Pero xa seguiremos con estes discursos. Hoxe é un día de celebración. Só que, ás veces, un reflexiona sobre o que poderíamos ter sido e o que somos e a congoxa aparece sen remedio.

UNHA TARDIÑA INESQUECIBLE

2011-07-11T01:26:00.000-07:00

XX Xuntanza de Corais en Mera

O Sábado 9 de Xullo, coas últimas luces do día, fomos privilexiados en Mera coa actuación de tres Corais de profunda personalidade propia. É outro éxito máis da anfitriona, a Coral Polifónica de Mera, que merece a consideración de Asociación de utilidade pública, non só pola difusión que fai da música galega de autores noveles ou consagrados senón tamén pola súa vocación organizadora de encontros que permiten a públicos deste rincón da xeografía acceder ao coñecemento de sensibilidades e artes nacidas alén das nosas fronteiras, para poñer en valor a diversidade, o noso e o dos demais, e tender pontes de apreciación do que temos en común con outras culturas, que é moito. Así puidemos percibilo coas interpretacións de Cançao do mar, Samaritana e Cantigas do Maio, por parte do tan laureado Coro Polifónico de Aveiro, tamén cunha fonda formación europeísta. Tamén cargadas de emotividade foron as interpretacións das corenta voces asturianas da “Maestro Lozano”, en cuxo repertorio predominan pezas populares con outras de autores autóctonos. Non poden ocultar a atracción polas habaneras e os compases tropicais compartida coa Coral de Mera. Esta última, dirixida con luva de veludo por Yanaisy Solís, deu un paso máis adiante en complexidade na elección dos temas e no protagonismo de cada grupo de voces que, de tan ben ensambladas, semella un engranaxe tan perfecto e aparentemente sinxelo como o do corpo humano, onde só cando falla un elemento todo tende a desmoronarse.
Unha xornada para sentir, deixarse embargar polas emocións e constatar que cando o ser humano usa a súa potencia para construír é coherente coa súa verdadeira dimensión.

OS LAMENTOS PEDIGÜEÑOS DE ESPERANZA AGUIRRE

2011-07-08T05:17:00.000-07:00

Ou sobre o trato diferencial a CC.AA. e Concellos

A Sra. Aguirre di que non ten un puto duro -palabras textuais- para investir na Comunidade de Madrid, a locomotora da economía española segundo as súas estimacións. O certo é que cunha recadación formidable froito do esquema centralista das grandes empresas con produción na periferia e tamén dun modelo de asentamento en concentración, o panorama potencial apuntaría a unha capacidade de financiamento preparada mesmo para os períodos de crise máis aguda. Mais as rivalidades políticas, a cousa pública entendida como pretexto para a loita polo poder, e a deslealdade institucional cun escenario de nula sinerxia entre Comunidade Autónoma e Concello, todo elo ten levado á Sra. Aguirre a construír pontes alí onde non hai río, como fixo Fabra co aeroporto de Castellón, inédito e adicado a pista de xogos recreativos os días de lecer.
Aguirre e Gallardón pásanse polo arco do triunfo as directivas sobre porcentaxes máximos de endebedamento e recortan gastos sociais antes que pospoñer grandes obras, que non por precisas deixan de ser aprazables. Unha operación para extirpar un cancro non o é, como tampouco as axudas á dependencia ou a escolarización universal en tódalas etapas educativas, tamén na 0-3. Pero Aguirre e Gallardón contan cos votos da poboación que non sofre a exclusión social.
Namentres CC.AA. e grandes concellos poñen en perigo a caixa común do Estado; aos axuntamentos pequenos se lles transfire apenas o 50% do custe en servizos que soportan e, en moitos casos, bastante menos do que lles correspondería por capacidade recadatoria e xeradora de ingresos. Nesta España pagan xustos por pecadores, e asistimos ao paradoxo de concellos que fan os deberes coa súa economía doméstica e sen embargo ven cortada a billa da financiación namentres os Madriles e as Valencias acadan moratorias por mor do seu peso político. E aínda por riba temos que aguantar o diagnóstico da chulapa: “Non temos un puto duro”. Con razón xa se laiara a tal Aguirre de que cos tres mil cincocentos euros mensuais netos que cobraba -dietas aporte- non chegaba a fin de mes. Por iso o seu home asistiu á economía familiar, solidario, a partir dunha decisión de Aznar variando o trazado do AVE que trouxo como consecuencia a recalificación para unha manchea de Hectáreas da familia Aguirre, que pasaron de eiras illadas en terra de ninguén a seren terreos edificables en zona estratéxica.

A crise de identidade e de valores na aldea global

2011-07-07T04:04:00.000-07:00

Coa caída de muros físicos e ideolóxicos e coa implantación de Internet como unha plataforma de intercambio de información que burlaba a censura, Occidente, Oceanía e Xapón amosábanse esperanzados na consolidación imparable dos valores de convivencia pacífica, democracia, crecemento sostible e compensacións territoriais.
Sen embargo co paso do tempo o que se apuntala antes ca nada e o espírito homoxeneizador que o empapa todo. Inspira os hábitos de vida, de consumo; as relacións dos cidadáns coas Administracións, as actitudes sociais escapatorias nos ámbitos de participación... Os sinais diferenciais dos diversos entes culturais colectivos que nutren a unha humanidade cada día máis numerosa e menos complexa, dilúense ata o punto de que hoxe, desde Bergantiños a Botswana, desde a China ata Chile ou Nebraska a mitomanía, a moda e, xa na profundidade, os valores e os ideais seguen un patrón semellante que, de intenso, sufoca o substrato, esa amalgama de usos, costumes e xeitos con que cada tribo reacciona fronte a un mundo inabarcable e conxura o medo para convertelo en motor de creación.
A colonización experimenta ciclos en razón á maior ou menor capacidade de influencia detrás da cultura das potencias. Levamos xa varias décadas seguindo o paso que marcan os yanquis. Se no repertorio franquista, en calquera pobo da pel de touro soaban tonadillas andaluzas, o relevo da man do “aperturismo” levounos a asimilar as tendencias universalizadas, e a consumir a música da presunta rebeldía nunha operación de sexo, drogas e rock and roll deseñada polo poder para que a xuventude pensara que ía contra o sistema por ser, de certo, máis endogámica e gregaria. A sucesión de tendencias á carta asimilan a seguidores con raíces culturais ben diversas. E o mesmo sucede coa moda: HM ou Zara poñen a mesma roupa en 48 horas en tendas de todo o mundo. A presunta democratización da arañeira fai visibles e invisibles informacións, imaxes e aportes creativos máis por mor da habilidade dos autores no posicionamento -mercadotecnia aplicada- que pola valía real das mensaxes.
Así as cousas, agudízase un xeito de consumir a información que ten moita relación coa presa, a superficialidade, o impacto directo, a pasividade, o refuxio no anonimato, a falta de compromiso, o nulo interese por contrastar, irreflexión, atracción polo breve e pouco elaborado, friquismo illador, mente pre-xuizosa, visión en túnel, perda de noción da realidade, instalación na virtualidade, acomodo en esquemas carentes de sometemento a exame, posicionamento a carón dos fluxos dominantes...
Coas reposicións das películas de Woody Allen puiden ver o outro día a emisión de “O dormilón”, e quedei sorprendido da absoluta actualidade da proposta: un home desconxelado atópase cunha sociedade na que pensar e subversivo e ademais causa infelicidade (a pegada de Huxley no guión e evidente). Ben, esa é a sensación que un mesmo ten diante do avance do entorno global cara a des-ideoloxización e a asunción da idea que pretenden inocularnos de que temos dereito a ser felices, a ter wifi na casa, a viaxar nas vacacións e a non sentir o veleno da frustración, como se estas non foran conquistas froito do esforzo persoal nun ambiente tan competitivo como a xungla.
O movemento 15-M e calquera foro de discusión e debate sobre a realidade social son pois de agradecer nun escenario deficitario de empresas colectivas. Con independencia da súa susceptibilidade de ser mellor canalizado ou do alcance das súas actividades e tomas de decisión, a clase política, por coherencia, debería respectar cando non alentar no seno da sociedade estas vías reflexo de que aínda estamos vivos, temos pulso, temos alento, futuro e algo que dicir a respecto del.

A TARA DA MONARQUÍA

2011-06-18T07:47:00.000-07:00

O outro día unha estudante de Periodismo preguntaba ao Príncipe Felipe de Borbón y Borbón por que non se mudaba a Constitución para axustala á necesidade que temos dunha verdadeira Carta defensora da democracia ao recoller o dereito dos españois a ser cidadáns sen obligatoriedade de sermos súbditos. O príncipe, cando xa non tiña argumentos dialécticos abertos espetoulle á moza que xa conseguira o minuto de gloria que buscaba namentres os seus maleducados acompañantes facían gala de falta de respecto á diverxencia cando en ton recriminatorio secundaron:
–“é que non tes mellores cousas das que preocuparte?”
–“Teño -dixo ela– e esta é unha mais”.
O príncipe está chamado a suceder –¡por liña dinástica!– a un xefe de Estado imposto por un ditador xenocida que derrocara unha República elixida por sufraxio universal. Daquela a pregunta da estudante é máis que procedente. Na actualidade as figuras de xefes de Estado determinados por privilexios de sangue xa ven resultando anacrónica, e inda máis se a súa xustificación ven dada por constituíren presuntamente unha salvagarda fronte as contendas fratricidas polo que teñen de autoridades moderadoras. Pouco valor e capacidade evolutiva tería a nosa sociedade se para non matarse por mor das súas diferencias ideolóxicas precisara desa figura contemplada por moitos -cada vez menos- como a reencarnación da autoridade divina.
Nunha sociedade que presume de moderna e evolucionada cumpre que todo o mundo acade o seu posto en razón á súa valía, méritos e capacidades. Os membros da familia real téñense declarado no clasismo máis rancio. En máis dunha ocasión deixaron evidenciar falta de respecto pola diverxencia -vid. A raíña Sofía e o homosexualismo--. A preexistencia dunha institución tan oneroso como inútil e unha tara pesada para a nosa economía tan deficitaria e un mal exemplo de funcionamento democrático para as novas xeracións. ¡Referendo xa!.

A Recuperación do Partido Comunista

2011-05-25T04:47:00.001-07:00

Desde a Atalaia

A lectura que o xornalismo visible está dando dos resultados das eleccións municipais e autonómicas xira arredor do crecemento do PP e a debacle socialista. Volve a xirar todo a partir da perspectiva cainita a respecto da grande elección dos españois durante un século: ser de dereitas ou de esquerdas, encarnada nun bipartidismo que agora podemos dicir que é falso á vista dos programas e das reaccións fronte a unha crise do sistema Neoliberal que ten trincado aos Gobernos de todo o mundo e a súa capacidade real na toma de decisións.
Non é pois casual que o Xornalismo amarelo non faga sequera mención dun feito tan sobresaínte como é a recuperación do voto da esquerda real. EU, antes PC, recupera douscentos mil votos dos que fora perdendo durante vinte anos e cando hai pouco todos auguraban a súa desaparición, como antes sucedera co comunismo en Italia. Sería inconsistente descansar toda esa recuperación na deserción dos simpatizantes do PSOE. Hai unha toma de conciencia de que os grandes partidos maioritarios pensan exclusivamente en clave macroeconómica, e unha parte da cidadanía que esmigalla os programas antes de votar foi quen de percibir un alento de cordura nas propostas de Cayo Lara, aínda recoñecendo que teñen algunhas rémoras por superar o ancoramento no pasado, como é a demonización reiterativa que veñen facendo do nacionalismo periférico non excluínte e disposto a contribuír nas decisións de compensacións territoriais dentro do Estado, sempre e cando os beneficiarios non se acostumen a seren economías subsidiadas.
EU -esquerda unida- encarna, en dimensión estatal, unha opción de esquerdas desbotada polo PSOE durante vintesete anos, por ter deixado arribar a esferas de decisións a tecnócratas sen escrúpulos famentos de poder e posuídos polo vertixe que produce ter a combinación da caixa forte, cada día menos forte. A bonhomía e a dimensión de homes de Estado dos líderes socialistas foi fagocitada por esas elites con pouca altura ideolóxica, feble consistencia de principios e demasiada ambición. E o pobo ten asimilado que é entendible que a oligarquía de dereitas practique o nepotismo por tratárense dunha familia pechada. O que non perdoa son esas actitudes na presunta esquerda. Entre tanto, e a pesares desa frase tan manida como irreal e inxusta de que tódolos políticos son iguais, agardaremos o día en que EU poida acceder á responsabilidades de Goberno e así poder emitir un xuízo baseado na experiencia.

AS MOBILIZACIÓNS DO 15 M

2011-05-20T13:31:00.000-07:00

Non andaba a Dereita a chamar, a través dos seus mass media, á rebelión popular fronte a un Goberno que afunde a España na miseria? Daquela a que veñen agora esas descualificacións prepotentes acerca dos milleiros de cidadáns manifestándose pacíficamente nas prazas de cidades de todo o Estado para dicir que todo ten un límite. Son persoas con maior ou menor preparación intelectual, pero todas elas capaces no obxectivo hixiénico e necesario de elaborar unha declaración de principios -50- inescusables para poder seguir valorando o papel do Estado e dos instrumentos democráticos sobre as razóns do Mercado e por riba dos intereses dos grandes grupos de poder.
Algunhas voces moi autorizadas de esa Dereita veñen cualificando aos manifestantes como grupos de fumados facendo botellón, e os máis exaltados -aínda presumindo da súa sabedoría histórica e da imparcialidade dos seus fundamentos teóricos, como César Vidal- denuncian a presencia da Eta detrás das manifestacións.
Esta reacción por exceso reflicte un síndrome pos-traumático no PP, que non ten aínda superado a derrota electoral do 2004, segundo eles orquestrada desde a manipulación sobre a verdadeira autoría dos atentados do 11 M. Cal e a teima agora se os manifestantes están a rebelarse nun escenario cos socialistas en posición de Goberno? Pois nin máis nin menos que os males do sistema denunciados e que lle estouparon a Zapatero nas mans foron desenvolvidos durante décadas e aguzáronse durante durante o goberno de Aznar. Entre 1996 e 2004 profundouse no desequilibrio nas fontes de creación de emprego, afianzouse a senda da sobrevaloración do inmobiliario, vendéronse ao gran capital privado as empresas públicas adelgazadas en gastos de estrutura e listas para entrar na senda dos balances positivos, deixando como herdanza á caixa común os custes das purgas. Durante o período de “bonanza” liderado por un dos instigadores da invasión de Iraq, concedéronse ademáis consolidacións de usos e prácticas aos bancos como se se tratara de dar lexitimidade á usura -Felipe González non o fixera moito mellor neste aspecto-, incumplindo toda a normativa europea; permitíronse blindaxes por lei nas Caixas de Aforros para situar a Conselleiros desde a familiaridade política, cal se foran os seus propietarios; consolidáronse maquinarias obsoletas, infrutuosas, e cun custe social determinante: o Senado, as Deputacións, Órganos Consultivos e nunca consultados, Fundacións con gastos de persoal absorbendo o total das asignacións...
A proba de que esta España precisa da remoción dun Sistema Neoliberal que destroza aos emprendedores, non ofrece oportunidades nin incentivos aos que abondan en cualificación e chupa o sangue aos que non a atesouran, a proba de que se están a facer as cousas mal porque as regras de xogo xa non serven témola nas cifras do paro, no descenso nas coberturas sociais, na perda de riqueza, no incremento das familias en estado de necesidade extrema, factores todos eles que se dan en Comunidades Autónomas gobernadas por calquera signo político en todo o Estado, exceptuando a vascos, navarros e rioxanos, onde os sectores produtivos están moito máis diversificados.
Por tanto, celebremos que ao fin os cidadáns de a pé poidan empregar a canle que teñen para dar eco ás súas reflexións, protestas, idearios e propostas, de xeito pacífico e construtivo, como están a facer. Os medios de comunicación, nas mans de oligarcas, só recollen nos seus espazos manifestacións multitudinarias, con impacto alén das nosas fronteiras e que, emporiso, causan incomodidade aos políticos illados nas súas torres de marfil e acostumados a discursos grandilocuentes e mencións aos probes dende a distancia fría e carentes de empatía verdadeira. Porque o que diferencia a un Político de un politicastro e a capacidade para pórse no lugar do outro, e para iso cumpre pisar as rúas, as lonxas, a bacas no Gran Sol, en punto morto, as cociñas de Cáritas, os talleres onde se pasa o ferro de lusco a fusco, as escavacións, os pabillóns de desahuciados, as cabinas dos recolledores de lixo ou dos transportistas autónomos que teñen de seguir traballando por baixo do nivel de rendibilidade porque ninguén lles merca un camión que lastra as súas vidas... Para iso hai que comer moita merda da de diario e non abonda con facerse a foto só do día despois en Lorca, cun bebé nos brazos, un bebé que trae o pan electoral para dar a volta ao mundo.

Hai cousas moi importantes que son de balde

2011-04-10T13:26:00.001-07:00

O estoupido da cultura gastronómica ten seguido no tempo á efervescencia nos sesenta e setenta do goce sexual nas propostas máis diversas. Foi un avance respecto do sombrío escenario que viña trazando a maquinaria relixiosa, con tendencia involucionista para apoiar o control das masas, mandando a copular con fines reprodutivos e a comer para silenciar a fame, todo ilo en contra da evolución da especie humana, que tiña moi superado o comportamento puramente instintivo para acadar a sublimación dos sentidos, a percepción de ricos matices sutís no exercicio das actividades máis cotiáns. Namentres a Igrexa e outros fundamentalismos por acó e por acolá pecaminizan o pracer dende a tese de avalar a dor como unha ponte para achegarse a Deus, a sociedade máis liberada dos dogmas cultiva o hedonismo sen que ilo supoña ser insensible aos problemas dos demais. Recoñecer que hai unha diferencia entre engulir e degustar como tamén entre verquer seme ou aproveitar a infinita capacidade eróxena do corpo, masculino ou feminino, é un síntoma evolutivo. Aínda lembro os desgustos que estas opinións teñen causado en vellos do meu entorno familiar en épocas pasadas. Pero agora, grazas ás viaxes do Inserso, veñen de volta cunha mentalidade afanada na valoración das exquisiteces. Ben entendido que as cousas máis saborosas son as que introducen ingredientes que teñen que ver coa sabedoría transmitida de xeración en xeración, traballadas e servidas con agarimo. Onde estean unhas “simples” parrochas con cachelos pingados de aceite, tomados con deleite e sen mirar o reloxio, que se quiten os aglomerados informes da cultura da rapidez. Se cadra á recuperación pendente dentro da filosofía do Carpe Diem ten que ver co dano que ten feito á liberalidade non usos e costumes sexuais a irrupción da Sida. Agora que dispoñemos dunha cultura procedimental para previla e tamén dun arsenal terapeútico para convertela nunha enfermidade crónica que non ten por que reducir a esperanza de vida e probable que se retome o avance cultural a respecto do aproveitamento do sexo coma unha fonte importante de recursos para o pracer, para a relación inter-persoal, para o mellor coñecemento dos demais e para instalar un mellor estado de ánimo fronte ás adversidades. Ademais, é de balde.

EL ACOSO DEL DÍA DESPUÉS

2011-04-08T15:33:00.001-07:00

Como comprendo a cuantos han perdido el empleo fruto del acoso laboral. Sobre todo en esos casos en que el trabajador lo había dado todo por la idea empresarial y se ve fuera de ella por la traición, consentida, de alguien que ha suplantado un puesto de trabajo difamando. Esto es más frecuente de lo que parece y acaba mandando al psiquiatra a miles de personas todos los meses. Pero ¡ojo! hay aún un acoso peor, y es el que promueve aun a posteriori la empresa, que ha emprendido la senda equivocada en la gestión de los recursos por la mala práctica de los directivos consintiendo la traición y el ascenso de los amiguistas a costa de la destrucción de los que habían demostrado capacidad. Y esa prolongación de la figura del mobbing, tipificada en el código penal, consiste en difamar y atribuir los males presentes de la empresa a la mala gestión en el pasado de los mismos apartados mediante acoso ¿? Se le atribuyen a los acosados, apartados injustamente de la empresa para ser suplantados por los acosadores, implantación de métodos que no eran sino decisiones empresariales, que el tiempo demuestra erróneas, pero que los acosados mantenían en pie y con ello la viabilidad de la empresa mediante el compromiso de su persona en toda la red de relaciones personales que su perseverancia en una idea de negocio y de empresa le hacían concebir.
En un estado de derecho consolidado como el español deberían de andarse con mucho ojito los difamadores acerca de la responsabilidad de los cambios en la gestión empresarial imputables a las malas prácticas de los gestores ¿? trabajadores anteriores.
Porque se puede calibrar y demostrar de donde procedía el diseño de las estrategias comerciales puestas en práctica, la fiabilidad en el seguimiento de los objetivos y la responsabilidad en la decisión de seguir haciéndolas cumplir (a menudo gracias a su condición más allá de la mera del proveedor con el cliente para llegar a la de amigo)... porque se puede hacer todo esto, también se puede llevar ante los tribunales a los que hablando en nombre la empresa atribuyen la toma de decisiones en momentos de crisis a la mala gestión de los empleados que, para más INRI, fueron “amortizados”.
Desde la plataforma de afectados por mobbing hacemos un llamamiento para que, aun pensando en pasar página y situar el foco en la vida por delante, no permitamos que a mayores se atente contra la verdad y contra el honor por esa pléyade de impresentables que para tapar su incompetencia no se contentan con el acoso sino que practican aun a posteriori la difamación para perpetuarse en una posición que no se corresponde con sus capacidades intentando llenar de mierda el buen nombre de quienes han actuado con honestidad y bonhomía. Que sepan que el peso de la ley puede caer sobre ellos, porque hay muchas personas dispuestas a testificar y a trasladar punto por punto frases alusivas al buen nombre de personas que ya no comparten con ellas el ámbito laboral.

Parolando, roubándolle tempo ao descanso

2011-04-02T03:32:00.001-07:00

Algúns amigos teñen un discurso cada día que pasa máis reiterativo acerca da necesidade de que eu trate este ou aquel outro tema, e sempre asuntos que lles están a ocasionar fonda preocupación. Pero iso non sempre é compatible coa vida que un leva, o traballo e obrigas familiares que afloran como setas cando o entorno vai entrando en idades avanzadas. Ademais de andar a buscar os garabanzos e unha dispoñibilidade de medios suficientes para levar unha vida digna sen renunciar ao acceso á formación e a cultura, o certo e que escribir nun blog non profesional é difícil por non dicir imposible de rendibilizar. Cando o sitio empeza a ser coñecido sempre aparece o xuízo sesudo da compañía que da soporte dicindo que hai detrás prácticas ilegais de cliqueo, aínda cando saiban ben que detrás non hai senón o fenómeno de rede social retroalimentada.
Por tanto, alértovos da inconveniencia de adiantar recurso económico ningún a esas plataformas que proliferan na arañeira prometendo pingües beneficios co único propósito de lucrarse a partir da suma de centos de miles de pequenas imposicións.
Escribir nun blog non mercantilizado pasa a ser unha necesidade íntima que compre compatibilizar con outros mesteres nun perfil equilibrado. E de pouco vale que os que queren que a sociedade mude e reaccione fronte á deriva que poida estar tomando disparen toda a artillería aduladora aos neuro-receptores da vaidade do blogueiro: –E que ti escribes tan ben! E que si os que sabedes expresar as ideas non botades unha man que nos queda aos demais!.
É un recurso fácil para escorrer o bulto. Porque logo rascas e ves que con frecuencia os aduladores son xente ben preparada, profesionais que ascenderon na escala social en no mundo competitivo no que se desenvolven en gran medida gracias ao seu manexo da información a través da comunicación, ben entre departamentos ben cara ao destinatario das súas propostas de servizos. De tal xeito que a eles os animo a que se senten esa necesidade de escoitar as verdades empreguen tamén un pouco do seu tempo, restado do fluxo lucrativo, en animar correntes de opinión.
Así, para hoxe, podo proporlles falar de esas cousas miúdas que non fai falla ser superdotado para percibir, senón ter conservada a sensibilidade mínima que nos distingue dos autómatas. A saber:

a) Unha compañía aérea oferta con éxito voos entre pasaxeiros dispostos a pagar un corenta por cento mais por non compartir espacio con cativos. Anúncianse como “Voos ceibes de nenos”.

b) Responsables de axencias de rating e a gran banca privada declinan asistir a unha xuntanza con Obama por cuestións de axenda. Os banqueiros e os especuladores aos que a Reserva Federal rescatou pesan máis ca o poder político.
(Anderson alertou -na súa curtametraxe merecedora do Oscar- de que as mismas consultoras que axudaron a Grecia a ocultar a magnitude da súa deuda afundiron despois ao país heleno para beneficio dos especuladores. O mesmo BCE e o Banco Mundial establecen uns intereses nos seus empréstitos que fan que as economías en quebra demoren as súas peticións de axuda. Non hai ningunha axencia de “rating”, non hai ningún financieiro no cárcere, a pesares de que o día antes da quebra de Lehman Brother a empresa fora distinguida por Moody´s coa máxima cualificación de solvencia...).

c)Invitación a usar o transporte público. ¿?

Crónica dunha viaxe, ordinaria, Santiago-Mera (Oleiros): Saída da casa, no centro de Santiago, ás 16,25. Monto no tren as 16,47. Chegada á Coruña ás 17,20. Camiño a pé á estación de autobuses. Saída do bus ás 18,30. Chegada a Mera: 19,01. Tempo total investido semellante ao do traxecto en AVE entre Madrid e Sevilla.
Como ocorre coa sanidade, o problema non está nos desprazamentos entre núcleos principais senón na falta de cobertura metropolitana. Da para reflexionar, agora que rematan os prazos para seguir a aprazar o freo as emisións de CO2. No tema da saúde, a espera para unha revisión co otorrino chegou no meu caso a sete meses. Sen embargo, entrei co apéndice inflamado por urxencias ás 20 horas e saín sen apéndice ao día seguinte.

Ven? Un blog tamén pode suxerir para que os demais desenvolvan os seus razoamentos e propoñan items para o debate. Eu agradezoos.

FIGURANTES: A LACRA DOS POLÍTICOS INSTALADOS NA INERCIA

2011-03-27T11:47:00.000-07:00

Nos meses que preceden aos comicios municipais é máis frecuente ver como os concelleiros mesmo dos municipios máis pequenos multiplican a súa presenza en actos de toda pelaxe, extraordinarios ou non, por máis que na xestión de moitas das iniciativas e acontecementos non teñan aportado nin un minuto do seu tempo ningunha. Non digo eu que non sexa importante o respaldo institucional nas iniciativas públicas ou privadas que melloran a vida dos veciños. O que intento transmitir é o luxo que supón para as facendas de territorio pequenos ver reducido o perfil dos concelleiros case que exclusivamente a papeis de representación, como está a suceder por doquier.
As corporacións locais modernas precisan do concurso de concelleiros que sexan sabedores da materia da que son responsables, no canto de delegar toda a xestión nos técnicos. A carga ideolóxica que hai detrás da toma de decisións conforme a un modelo, a un programa, se lles supón. Máis aló, na práctica diaria da cousa pública nas corporacións de tamaño pequerrecho e mediano teñen de ser os propios concelleiros persoas entendidas na súa area, con iniciativa para encher de contido os plans cuatrianuais e capacidade para mobilizar os recursos precisos para levalo a cabo, propiciando o marco no que os axentes sociais son xeradores de riqueza.
Para calquera empresa privada de tamaño limitado sería unha ruína manter figurantes exclusivos, sen interacción na xestión. Para esa optimización dos recursos humanos fai falla vontade política e, sobre todo, formación continuada e cultura do coñecemento no marco dun entorno tan cambiante como o que vivimos.
Os meros figurantes na escena política das corporacións locais son un lastre, aínda máis lamentable cando son elixidos dentro das filas da oposición como únicos interlocutores na resolución de temas pendentes, nun alarde de abuso de posición dominante e deslealdade por parte das institucións supra-municipais. Esa deslealdade institucional da Xunta é, xa que logo, miserenta. E non nos queda sequera o consolo de pensar que o tempo pon a cada quen no seu sitio, pois boa parte da sociedade anda distraída entre o fútbol, as telenovelas e as crónicas do baixo ventre. Aínda por riba, as cadeas monolíticas da extrema dereita, adictas á mensaxería golpista, proliferan como setas na tv. adicadas ao discurso de fácil calado que considera a Zapatero como o único culpable de tódolos males.
Por iso e máis importante que nunca insuflar de credibilidade a función pública no ámbito municipal, converténdoa en “xestión” de recursos postos ao servizo de decisións de progreso. A traxectoria de liderado no contexto de Estado ven de estar ostentada por opositores a notarías, procuradorías, inspeccións de traballo... O desexable e atopar aos mellores xestores entre os emprendedores, capaces de atopar os recursos para levar adiante as súas ideas de negocio ou as súas patentes con éxito e con boas prácticas. Neste senso, a renovación na cúpula do CEOE tamén era unha necesidade clamorosa.
A política municipal en asentamentos de menos de cincuenta mil habitantes non está para o exercicio gratuíto do onanismo nin pola ostentación do fugurantismo personalista reducido só a iso, remedando aos yanquis, e que xa é lei en parte dos concellos do área metropolitana inmersos na loita bipartidista da que os cidadáns non extraen beneficio ningún.

O paradoxo galego

2011-03-27T10:33:00.000-07:00

Aquel mentireiro compulsivo, vendedor de fume, que afirmou en Palomares que non había radioactividade para vir logo a bañarse a Perbes, afundiu a Galiza na peor das lacras sociais: a do inmobilismo resignado. Durante os seus anos de mandato a cousa trataba de non tomar decisión ningunha que comportara traballo de xestión. Dicía Parménides: “ese home está a moverse moito. Daquela non fai nada”. Iso era o que facía o león de Vilalba: andar de acó para alá cortando cintas e asegurándose o apoio das baronías a través da creación de postos de traballo ficticios e fundacións sen ánimo de lucro nas que os soldos supuñan o noventa por cento dos orzamentos.
Baixo o seu mandato escurantista Galiza ocupou o antepenúltimo posto entre as duascentas euro-rexións europeas a respecto de Renda per cápita. Fraga foi unha máquina desmantelando o agro galego, apoiando co diñeiro dos galegos a merca por parte de empresas estranxeiras das nosas lácteas para logo afundilas con prácticas fora da legalidade. As eólicas e as granxas mariñas foron tamén adxudicadas maioritariamente a capital foráneo sen contrapartida. Os prazos dados por Bruxelas para sanear unhas rías infestadas de verquidos industrias e fecais foron incumpridos sistemáticamente e os fondos recibidos desviados para outro fin. Os gobernos de Fraga tutelaron a desviación das Caixas de Aforros da súa función social e da súa condición de garantes da mellor redistribución da riqueza xerada polos emprendedores, permitindo a blindaxe dos seus cadros directivos que manexaron os recursos como se foran da súa propiedade.
Se todas estas cousas e outras moitas ían sentando as bases para a hipoteca sobre o despegue económico e social de Galiza, a patada definitiva foi produto dos soños de grandeza do Iribarne, da súa megalomanía e do seu sentido mesiánico que o levou a atribuírse o dereito a pasar á Historia por ter actuado baixo unha iluminación especial, máis alá da necesidade de consultar as súas intención en equipos de traballo e moito menos de procurar o consenso antes de tomar decisións que ían comprometer o futuro de tres xeracións.
No colmo do anti-galeguismo real que tamén distinguiu a Franco e agora a Rajoy encargou o granito e a pizarra para o Gaiás en Brasil e Italia nun momento delicado para un sector estratéxico de Galiza, e coa complicidade do mentor da Carmiña Burana encargou unha biblioteca cuxa envergadura remedara á de Alejandría co obxectivo de chegar a albergar un millón de títulos para admiración dos visitantes namentres as campañas de fomento para a lectura e a adquisición de exemplares para as trescentas bibliotecas dentro do tecido social cotián quedaron suspendidos por falta de fondos, cun impacto brutal sobre a alfabetización dunha poboación cuns índices de lectura ínfimos e sobre a capacidade de supervivencia de boa parte das editoriais galegas. Namentres en Centroeuropa e Escandinavia o modelo que funciona é o de impulsar e dar vía ás propostas culturais e artísticas a través de unha ampla rede de instalacións funcionais integradas nos núcleos de poboación, Fraga e Pérez Varela reduciron a cultura a unha expresión expositiva dentro dun marco faraónico sen campo para a interacción.
Ao León de Vilalba, din os seus prosélitos, cóllelle o Estado na cachola. Pero para que raios queremos unha limusina nunha estrada de montaña, toda virada. O único que acadou a súa dimensión megalómana foi ir poñendo os cimentos da destrución actual do tecido produtivo de Galicia, na que hai paro e un millón de pobres por malas prácticas Administrativas e desviación dos recursos. Que pasaría de ter collido os 670 millóns de euros do Gaiás, xa sen meternos noutras areas de despilfarro, e fixéramos outro uso deles:

Entre 15.000 e 20.000 postos de traballo directo a partir do dragado e rexeneración dunhas rías ás que se ven verquendo a materia fecal de máis dun millón de galegos por non empregar os fondos enviados desde Bruxelas para tal mester nin a porcentaxe que lle corresponde á Xunta. A capacidade para aumentar a superficie cultivable e pasar dun rendemento cero a unhas rías outra vez cheas de riqueza depende dunha inversión total para toda Galiza de 38 millón de euros.

Vintecinco mil familias (máis de corenta mil postos de traballo directo) que se viron forzadas a pechar as súas explotacións gandeiras logo de vender con subvención a Puleva e aos franceses a patente para pagar aos gandeiros por baixo dos custes de produción e abrirlles a espicha para introducir leite foránea a máis baixo custe ate afundir a competencia dos propios galegos e reducir tanto o seu tamaño no concerto europeo como o seu nivel de vida, reducido ao papel de escravos. A inversión en manter estes postos de traballo como tamén os da xestión de grandes recursos enerxéticos pode cifrarse en 0. É bastante máis oneroso mandar a clase pasiva a unha proporción tan importante dunha poboación produtora e tamén consumidora. Tratábase de ter vontade política de apostar polo incentivo á nacionalización e radicación dos recursos, como fan por todo o mundo adiante, menos en Galiza, o único pobo que ataca á súa propia lingua e cuxos gobernantes pensan en facer carreira de costas aos intereses dos seus propios administrados.

Vertebración do rural co urbano, modernización do agro, creación dun cluster agropecuario, rehabilitación dos cascos rurais, incentivo para á volta ás economías con alto grao de autosuficiencia con troco de produtos a escala, potenciación do cooperativismo, implicación da Administración nas iniciativas empresariais autónomas con compensación aos donos das casas e terras sen uso para posibilitar a produtividade das facendas e a mobilidade do banco de terras. Só este capítulo de actuacións daría traballo directo ao cen por cen da xente desocupada cuns custes de 200 millóns de euros, pero retornables a partir do segundo ano, pola vía das cotizacións versus o pago de risgas e por efecto do incremento no consumo interno de bens. Se no norte de Italia e en Luxemburgo viven, no medio rural e como campesiños, os cidadáns coa renda per cápita máis alta de Europa, por que non imos ser capaces de desterrar a imaxe real do agricultor e gandeiro galego illado, desasistido, froito do abuso de posición por parte dos especuladores que poñen prezo aos seus produtos diante das narices da Xunta... e desexando poder vendelo todo para pagar as débedas e que acabe a súa escravitude penada?.

Por último, cunha inxección de 200 millóns de euros en cinco anos impulsaríase definitivamente o capítulo en I+D+I, a potenciación e posta en valor da industria das patentes e a inversión en apoio ás enerxías alternativas para contrarrestar as necesidades a curto prazo de dividendos por parte dos emprendedores e que están demorando unha independencia do petróleo que en Galiza podería ser total: eólica, xeotérmica e maremotriz.

Mención aparte merece a necesidade de recargar a cultura de país dos galegos e de frear a morte anunciada para boa parte da industrial cultural autóctona: merca de trescentos exemplares dos libros publicados en Galiza para destinalos ás bibliotecas de empréstito integradas no día a día da poboación e potenciación das salas de teatro, actuacións musicais, ensaios, dentro do barrio, e nas que prima a funcionalidade e o uso continuado sobre o culto ao ladrillo con grandes custes de mantemento e con dotacións de bedeis pantasma por parte de presidentes nepotistas dunhas institucións, as deputacións, con cuxas eliminacións disporemos de máis fondos para aplicar en políticas de creación de emprego. A inversión no prazo curto e tamén para un tramo de vinte anos é de 30 millóns de euros. Máis o impacto sobre a poboación e a saída profesional dunha xuventude atraida pola expresión da cultura e tamén artística evitaría a emigración como única saída sería relevante para a construción dun novo imaxinario de país compartindo obxectivos comúns.

A inversión directa para levar a Galicia ao pleno emprego sería de 468 millóns de euros. Bastante menos do que vai custar o Complexo mastodóntico do Gaiás sen ter en conta xa o seu mantemento. Pero claro, son medidas que implican algo máis que a palla mental dun visionario ególatra tomando unha decisión recibida con euforia polos secuaces aduladores no marco dunha comida hiper-calórica, e metabolizada máis por unha sesta que polo traballo de revisión, seguimento, impacto e xestión de recursos que poida vir detrás. As medidas eficaces do día a día para sacar a Galiza da vergoña de ter fillos famentos e emigrantes nunha terra rica comportan traballo de xestión e ningún conselleiro, Delegado, Segredario Xeral e demais xente con soldos importantes vai ser quen de arrogarse o principio de ter iniciativas que signifiquen complicarlle innecesariamente unha vida na que non falta nada. A cousa é non crear situacións que requiran intervención, non amolar con traballo aos compañeiros de escano e vivir a vida desde os privilexios. É para escarallarse de risa, se non fora un asunto tan serio, ver aos galegos á cola do desenvolvemento en Europa cando non somos unha rexión que padeza cataclismos desde a era arcaica e cando todo o que nos ofrece o medio e riqueza da que non somos quen de facer bo uso.

Nacionalismo excluínte

2011-03-18T08:38:00.000-07:00

–“Mmmuuuuuuuuuuu”!– díxolle unha vaca a outra.
–“Quítachesmo da boca”– contestou a segunda.

Deste exemplo de elocuencia comedida moito tiñan de aprender algúns políticos que se multiplican os fines de semana con declaracións tópicas e ben chistosas na procura do aplauso partidista a través dun exercicio dialéctico que por probe e sectario envilece a adicación á cousa pública.
A señora De Cospedal fai ostentación un día e outro da falta de proporción entre o seu salario e o valor das súas propostas ¿? para mellorar a situación social. A manchega leva un tempo chamando á austeridade desde a súa posición como perceptora de trescentos mil euros ao ano do erario público por practicar a descualificación e o partidismo electoralista durante toda a lexislatura sen tregua para a proposta dalgunha medida transformadora. Para calquera empresa privada sería ruinoso manter a esa recua de politicastros de tódalas cores adicados á práctica profesional e colexiada da demagoxia no canto de buscar sinerxias construtivas aínda máis necesarias no escenario actual.
A última boutade da devandita María Dolores, que xamais considerou ter errado, é a de apoiar a liña de declaracións da corrente españoleira nacionalista excluínte da Comunidade Valenciana, segundo a cal sería un erro estúpido que Blanco, actuando por electoralismo localista, desviara a un proxecto tan periférico e residual como o de Galicia fondos para o Ave que mellor estarían completando a conexión levantina.
¡Se cadra a culpa de tanto desprezo témola os galegos!. Os valencianos van comer patacas bravas de Galicia nestas Festas de San Xosé iluminadas con enerxía producida no fogar de Breogán cuxos fillos a pagamos máis cara que en ningures para máis INRI. A cousa ven de moi lonxe. Xa Isabel e Fernando impoñían aranceis á exportación dos nosos produtos para que non competiramos coas Castelas e mesmo chegaron a prohibir o tráfico co porto de Vigo para favorecer aos enclaves mediterráneos.
¡Que brutoj que son estoj gallegos, pero que ricos produjtos naturale tienen loj condenados!– escoiteille dicir a un elemento o outro día na marisquería Suso, na Coruña. Por fortuna non che son todos así, pero a clase política centralizadora que demoniza á diversidade e a vivencia lexítima da identidade de país, debería de ter máis coidado de non fomentar esa idea de nacionalismo como exclusión ou preponderancia que, de feito, en España solo foi exercitada nos últimos cincocentos anos polo poder Central.

De infidelidades

2011-03-17T07:59:00.000-07:00

Os valores da sociedade española leva a penalizar con forza e no entorno tanto doméstico como dentro da tribo a infidelidade no seo da parella. Mesmo aínda cando detrás dos “cornos” non hai senón unha aventura carnal, confesada, dun intre, resulta que o peso da organización social e da estrutura en clans da poboación contribúe a axuizar con dureza o sexo con terceiras persoas.
Non é o mesmo ser infiel en Barcelona que en Sarreaus ou en Ribeira de Piquín. Os chismes cobran máis dimensión a partir do sentido da propiedade a respecto, sobre todo, da muller. O home enganado sente a perda da súa honra polo “uso” alleo dunha propiedade súa que lle outorgaba parte dos seus atributos aos ollos dos demais.
O maltrato doméstico por celos, fundados ou non, é unha lacra que conduce a asasinatos e lesións graves pola incapacidade do home a renunciar ao seu sentido da propiedade sobre a muller. Para moitos machos a separación, cando xa a convivencia é un inferno, non está contemplada polo que ten de renuncia a exercer o seu rol de amos. Mais non é un mal xenético, como queren dar a entender moitas voces interesada. É un tema educativo, como todo na vida dos seres humanos. Como interpretar, se non fora así, a chineses nacidos en Cuba bebendo ron e bailando no malecón baixo o lema “hai más tiempo que vida”.
Hai uns días unha amiga miña, catalá e branca, pariu un fillo negro froito da súa unión cun branco do Penedés. O home, cun perfil contrario ao dos maltratadores, chamoume, non obstante, para dicirme que se separaba. Pero todo deu un xiro rotundo cando lle dixen que un avó da súa parella era negro. A súa falta de cultura científica e tamén a do pobo no que vivía fixeron o resto. Agora seguen a vivir moi felices no seu pobo gozando do seu meniño. Antonte, namentres ceábamos na súa casa, a nai adicoume un aceno cómplice á que finxín non atender.

ÁVIDEZ DE ENERXÍA

2011-03-14T07:19:00.001-07:00

Que lle diría o seu primo a Rajoy se Cofrentes ameazara a vida dos españois e, a longo prazo, de medio planeta tal como ocorre agora coas centrais xaponesas? O ser humano e ben estúpido. Precisa da confirmación dos temores na forma de desgracias para reconsiderar a súa ousadía cando sobrevalora o seu control sobre as forzas desatadas da natureza.
A maquinaria burocrática europea, lenta a posta para non tomar decisión ningunha que a Historia condene trinta anos despois, xúntase para tranquilizar a unha curva do electorado que ameaza con aliñarse en favor dunha esquerda que loita por resucitar. O certo é que os anarquistas e os non prosélitos, que son moitos, veñen reclamando a superación dun Sistema que basea o seu éxito no consumo desaforado e na Lei da Obsolencia Programada dos bens de Consumo que crearan os produtores de lámpadas domésticas de todo o mundo (excepto Brasil) a principios do Século XX.
Temos que vivir con menos cousas, coller menos o coche, alongar a vida dos aparellos, da roupa, do calzado, coidar as casas racionalizar o uso da auga, iluminar só o preciso, limitar as viaxes... A Humanidade non lle viu aínda as orellas ao lobo? Difícil de dixerir tanta queima de queroseno para parvadas: comité directivo dos equipos de Fútbol para asistir aos sorteos da Champions en Basilea, pontes aéreos para intervir uns minutos nun programa de televisión -para que está a videoconferencia?-, delegación do goberno e da Coroa cos seus séquitos en celebracións conmemorativas, vodas e desfiles militares, convencións de axentes comerciais para ir de putas e recibir os incentivos. O argumento e pueril: como a enerxía obtida por medios seguros non chega para manter ese ritmo de demanda en lugar de aquilatar e pór en consonancia consumo e estilo de vida os gobernos optan pola enerxía nuclear cunha visión absolutamente a curto prazo, obviando o perigo que supón un accidente sempre posible nunha soa das plantas.
Se cadra a desgracia do Xapón serve para reconsiderar as políticas enerxéticas no planeta e vivir con menos dispoñibilidade enerxética e menos despilfarro ate que os intereses das petroleiras non pesen tanto como a conveniencia de implementar os avances en materia de enerxías alternativas limpas e seguras. Outra razón pesa tamén para que a clase gobernante recupere protagonismo na elección dos sistemas de obtención de enerxía: o cambio climático. Como ocorreu co tabaco e o cancro, o certo é que as riadas, as vagas de incendios e os furacáns están a custar moito máis diñeiro do que se ingresa a través dos impostos sobre a extracción e venda do petróleo. Cada ano asistimos a cincuenta fenómenos en todo o planeta que baten récords a respecto de todo o coñecido en materia de fenómenos “naturais”.
O primo de Rajoy ten de renderse e admitir que algo raro está pasando. Para non ir moi lonxe, que llelo pregunten a andaluces e estremeños, que levan ano e medio cos pantanos máis cheos da península e o territorio anegado, salpicado de zonas catastróficas. Ou aos agricultores galegos, que andan a sulfatar acotío para que a peste negra non lles rechuma a froita e as hortalizas, cousa que só ten impacto mediático cando o urbanita atopa os tomates a prezos escandalosos. É así vivimos, des-estruturados, con pouco sentido solidario, ate que un tremor ou un escape radiactivo racha coas fronteiras e pinga a todo o mundo.

CARTAS A ELISA (fragmento)

2011-03-09T14:44:00.000-08:00

Ceamos no pequeno salón contiguo á lareira, desde a que nos chegaba unha calor morna e suficiente. A táboa de queixos e embutidos non tiña desperdicio: entre os primeiros, Idiazábal, de ovella, quesuco de Liébana, teto galego, manchego e, untados en torradas, Cabrales e Brie. Entre os embutidos, xamón de Teruel, chourizo de León, chacina de Langreo e salchichón pallés. Acompañamos todo cun Ribeira do Douro ben maduro. Para Susana case todo era novo. Na súa casa mataban o porco e facían viño. Da horta sacaban as hortalizas precisas para completar unha economía de autoconsumo. De modo que, exceptuando o leite e os queixos, que lle encargaban a unha curmá de San Lourenzo, apenas precisaban mercar nada na tenda.

–A partir de agora serei máis curiosa. Creo que estou a perderme moitas cousas.
–Xa estás devorando libros.
–Si, pero ademais de experimentar coa imaxinación quero facelo cos sentidos Xabier.

Susana transmitía unha gran excitación. Encantaballe descubrir recunchos inexplorados. Acompañamos a dourada cun viño que si coñecía: un mencía espeso e soberbio, matizado, froiteiro, que aguzaba aínda máis a potencia do gusto.
A miña nova invitada tomaba o seu tempo en saborealo todo e atopaba cadenciosamente parénteses que enchía de reflexións dunha esencialidade tamaña que non facían se non subliñar a súa madurez e a difícil sinxeleza coa que experimentaba unha vida plena que eu non quería contaminar por nada do mundo.
Tomamos unha augardente tostada e vella recostados no bancal, en silencio, a miña cabeza sobre o seu ombreiro e a súa cabeza sobre o meu ombreiro. De fondo soaba: "Suzanne takes you down to her place near the river... and she feeds you tea and oranges that come all away from China... and you want to travel with her, and you want to travel blind... for you´ve touched her perfect body with your mind."

TRABALLAR POR VOCACIÓN

2011-03-03T14:24:00.000-08:00

O dicionario da R.A.E. define vocación na súa terceira acepción como una inclinación a calquera estado, profesión ou carreira.
En coherencia con esta significación forma xa parte do erario popular a afirmación de que para o bo exercicio de certas profesións e imprescindible traballar por vocación. É unha teoría que non se sostén sempre nin moito menos. Por atopar un paralelismo sería como pretender que unha persoa actúa ben ou está limpa por tomar tódalas decisións baixo os ditados da súa conciencia. Como se a conciencia non fora tan subxectiva como o seu dono. De feito moitos criminais o personaxes políticos implicados en tramas mafiosas teñen a conciencia ben tranquila e iso non é proba da súa inocencia.
Co exercicio profesional pasa algo que ten moitas puntos en común. Aínda sen negar que a vocación aporta un plus de disposición natural á entrega e de resistencia contra o desgaste, o que verdadeiramente importa para acadar a excelencia é a adquisición das mellores ferramentas e o desenvolvemento dos mellores procedementos na práctica de cada oficio desde factores de motivación que varían moito dependendo de cada individuo: a auto-realización, o gusto polo perfeccionismo, a procura do ben alleo, o enriquecemento material, a fama, a competitividade... e, como non, a vocación. Pero non como un factor sine qua non para acadar a excelencia. Sempre pesan ademais outros elementos que determinan ata onde pode chegar o desempeño óptimo dunha profesión: as aptitudes persoais, a capacidade para asimilar un entorno cambiante, o pasado, a retro-alimentación con recordos da infancia, familiares, escolares, a saúde física e psíquica.
Teño coñecido médicos vocacionais cun historial salpicado con erros dos que deixan unha pegada irreparable no paciente, por indecisións, por excesiva confianza no ollo clínico, individualismo esaxerado, vaidade, medo a exteriorizar a necesidade de axuda, obcecación, stress...
Coñezo algúns pola contra que, aínda ocupando a Medicina un segundo lugar nas súas vidas, son eficaces, sen prexuízos, ben orientados cara ó paciente, traballadores en equipo e resolutivos.
Daquela aprecio a vocación como un elemento de motivación importante, mais dentro dun contexto no que tamén contan moito eses outros factores presentes arredor do elemento aglutinador primordial, que non pode ser máis ca a resposta a un compromiso necesario contraido coa sociedade e por cuxo bo cumprimento somos remunerados.
Nestes tempos de crise e de falta de oportunidades para atopar traballos coincidentes coa propia vocación é importante ser conscientes de que un traballo ben feito, aínda que non coincida de cheo co noso perfil vocacional, pode proporcionar moitas satisfaccións: o de facer as cousas ben e tamén o de gañar o dereito a desenvolver as nosas inquietudes máis vocacionais no tempo de lecer. E algo que os da xeración nini, que non son a pretendida maioría entre os mozos e mozas de este país por moito que se empeñen os negativistas, teñen de ir asimilando.

CARPE DIEM OU SOBRE A FUGACIDADE DA VIDA

2011-03-01T15:58:00.000-08:00

O tempo para o ser humano é unha magnitude ben particular desde a súa subxectividade e nin tan sequera lineal. É a resultas de que non se trata só de vivir senón tamén do xeito como se fai e, xa que logo, do pouso que vai quedando. Unha tarde na sala de espera do médico, con todo o eterna que semella ser, non representa nada fronte á fugaz tarde de verán na que nos prodigamos bicos salgados agochados entre as dunas. O que conta é a actitude de vivencia do presente á hora de contar o tempo: a atención, a concentración, o desexo de estar noutro lugar, noutra situación, noutro estado de ánimo ou, pola contra, a instalación con tódolos sentidos na degustación de cada instante, cos seus ricos matices.
Nietsche, Kierkegaard, Schopenhauer viviron obsesionados por non ser quen de aprehender o tempo, ou sequera ralentizalo para trascender á súa condición de mortais. Todo por alimentar a ilusión por dilatar o acto de presencia da morte.
Nietsche concentraba a súa vixilia nas hortas centrais do día, cando se enlentecen os ritmos circadianos e o metabolismo e o mundo sestea arredor de nós.
Algo moi semellante acontece na sociedade actual a millóns de asiáticos e de xeito emerxente a outras economías occidentais onde tamén proliferan xa os adictos a “monetizar” o seu tempo atopando alivio para a súa ansiedade nos días festivos: cando se supón que todo o mundo e sobre todo a competencia descansa os “jobalcoholics” sacan rendemento a un tempo descontado no almanaque e enchen a artesa de prudencia e prevención.
A moitos deles téñoos coñecido logo de que a vida por medio dun golpe brutal os levou a reconsideralo todo e a entoar a destempo o carpe diem, embriagados polo sabor de experiencias pracenteiras que antes recriminaban a outros.

COMPLEXO DE SUPERIORIDADE

2011-02-26T08:48:00.000-08:00

Hai unha actitude prepotente e mesmo de chulería nalgúns medios de comunicación que teñen a súa base na “capital” dun area metropolitana que as autoridades de María Pita aínda non teñen interiorizado como poli-nucleada.
Respecto do asociacionismo veciñal e das formacións políticas con raigame localista esténdese un tratamento de ninguneo cando non desprestixio por parte dos representantes dos grandes partidos estatais que xogan o xogo demagóxico de falar para moitos coruñeses que interpretan aos concellos “residenciais” como unha eira para o puro descanso e comprácense en rir as gracias de cantos cualifican como paletos ou ancorados nun atraso secular aos habitantes autóctonos destes predios.
Por suposto non se pode xeneralizar, pero téñenme dado trato “diferencial” en axencias bancarias e grandes almacéns a colación da miña condición de Meracho.

–Ay, eso es bien bonito, que yo tengo ido a la playa en el verano. La pena es que quede tan lejos. Además allí mucho arreglo no tienen aún, la verdad. Para cualquier cosa tienen que venir a Coruña, y eso es lo malo. Mire, ¿y alguna cosiña más?

Por extensión, tampouco toman en conta que por estes lugares hai un goberno lexítimo, elixido polo pobo e que os pretendidos status e o “usted no sabe con quien está hablando” serven para pouco cando se trata de saltarse as normas municipais ou os protocolos que rezan para todo o mundo.

Ese complexo de superioridade é máis indixesto se o ostentan e exercen os que se postulan como candidatos con moitos méritos para gobernar un pobo cuxa pulsión íntima non tiveron o mínimo interese en mamar. Van polas emisoras facendo dos asuntos veciñais chistes e materia de confrontación electoral, desde unha mentalidade colonizadora e de goce gratuíto dos encantos dun territorio ao que se sinten vinculados so en dereitos e nunca en obrigas ou peaxes, como se o modelo de desenvolvemento e crecemento sostible que os trouxo a vivir aquí fora algo caido do ceo.

Ao fin, temos uns medios de comunicación manchados, respondendo a uns intereses de status social, de clase aburguesada de novos ricos de costas ao movemento veciñal e buscando os apoios nunha proporción de residentes nocturnos que fan da súa radicación pouco máis ca un accidente, o cal non deixa de ser lícito.

Sen embargo, co transcurso do tempo estáse a consolidar un xeito de integración dos venideros nos concellos do gran área metropolitana que supón un freo para o ascenso fácil dos “señoritos” dos grandes partidos. O certo é que uns ritmos de crecemento da poboación máis racionais e o contacto cos problemas e as oportunidades no entorno municipal están achegando aos cidadáns de calquera signo ao coñecemento de primeira man do tecido que sustenta as súas vidas e probablemente esixan aos que lles lanzan propostas de adhesión curriculums vitae nos que os méritos aparezan coa forma dos feitos e as traxectorias persoais sexan ven visibles.

É a trazabilidade aplicada tamén ás persoas, e con máis motivo aínda aos políticos. Vainos nisto a diferencia entre acertar ou morder o anzol. Vainos nisto o futuro.

REDES SOCIAIS

2011-02-21T01:02:00.000-08:00

Teño un amigo solitario, esquivo, arisco, dedicado enteiramente ao modelismo a escala por encargo de empresas, institucións e promotoras inmobiliarias. É un traballo moi axeitado para o seu perfil de persoa auto-illada que xa non sente a necesidade de mudar, a pesares de que eu, a súa única licencia á exteriorización, tentei durante anos socializalo.
Pero a miña sorpresa foi ben grande cando o outro día, por azar, vin a atopalo na rede social Facebook, onde aparece con 1951 amigos declarados: un tecido construído, conforme logo me contou, a partir da súa adhesión, correspondida, a unha única persoa, pero de moito mundo. Aos poucos, o meu amigo foi artellando un universo de relacións virtuais, cultivando desde a distancia os detalles que se negaba a coidar en persoa.
O mundo garda hoxe paradoxos semellantes; medran os fluxos de comunicación e contacto virtuais e, sen embargo, nunca houbo tanta soidade. Hai moita xente que volve do traballo coas alforxas sentimentais baleiras e afúndese no sofá ou no leito co seu inseparable portátil á procura dalgunha mensaxe que lle aporte algo de calor. Mais vexo certos perigos nesta sobrealimentación comunicativa a distancia: impostación dunha personalidade falsa, duns atributos que non se dan na realidade; incapacidade para materializar e exteriorizar coa presencia física o que se transmite desde a distancia e a falla de compromiso efectivo...
A evolución dos xeitos de comunicación entre os seres humanos é imparable. Pero en este entorno tan cambiante para que non se vexa comprometido o código ético nas relacións e preciso fortalecer a educación, desde a escola e na casa, para atopar nos novos medios instrumentos ao servizo dos individuos e non ao revés, como está a acontecer, por desgracia, en moitos casos.

De coleccións

2011-02-17T08:20:00.000-08:00

Os tratados de psiquiatría establecen que o coleccionismo é un xeito de conduta acumuladora que pode chegar a considerarse como unha patoloxía cando, quen a padece, chega a perder calidade de vida ou causa estragos na familia. Detrás dun coleccionista compulsivo hai unha perda de control, de racionalidade que leva a mercar tres mil pares de zapatos, como Imelda Marcos, cen bolsos de Loewe, ou a recoller obxectos diversos, por máis escangallados que estean, dos contedores.
Tamén elevan o coleccionismo a un grao patolóxico os que teñen corenta cans nun patio interior, os que gardan nun caixón bragas ou suxeitadores usados, os que arruínan á familia con tal de tunear o coche, os que debuxan unha cruz nun caderno cada vez que se deitan cunha muller...
Ao longo da miña vida teño convivido con coleccionistas de case que todo o imaxinable: caixas de mixtos, bitolas, miniaturas de trens, coches, motos ou botellas de bebidas espirituosas, barallas, chisqueiros, chapas, xerras de cervexa, reloxos, pipas, plumas...
Outra categoría de coleccionismo sería a que atende a unha finalidade lucrativa aos ollos dos demais: selos, edicións únicas, obras de arte, xoias... por máis que detrás dun presunto inversor, ás veces, custe traballo distinguir a parte profesional do lado escuro.
O certo é que en tódalas persoas coleccionistas coas que fun tendo trato ao longo da miña vida atopei rasgos comúns: todos son individuos un pouco raros, cohibidos e pouco dados a saír de tazas ou de excursión.
Deben de sabelo ben as editoriais , porque durante todo o inverno levan bombardeándonos con publicidade de coleccións de toda pelaxe. Nunha sociedade cun nivel de ansiedade tan grande e, por tanto, tan proclive a desenvolver mecanismos adictivos, de compensación, de seguro que pescan cada ano a máis incautos que acumulan nos caixóns galeóns ingleses do século XVIII ou cen pares de anteollos de época.

MENÚ DO DÍA

2011-02-16T08:48:00.000-08:00

É Precisa unha dose de precaución extraordinaria os fins de semana á hora de parar a comer na ruta. Nalgúns establecementos optan xa por suprimir a oferta do menú do día e serven á carta. Non hai problema ningún; o cliente mira o prezo de cada prato, das larpeiradas, da bebida... Só o pan e o café poden incrementar un pouco a factura.
O problema ven neses restaurantes da ruta onde coexisten Sábados e Domingos o menú do día e as racións. Ocorre con frecuencia de máis que o cliente, inocentemente, pide o menú pero introduce unha variación para algún dos comensais nun dos pratos por algún motivo de saúde. Daquela a sorpresa chega á hora de pagar, cando os hostaleiros interpretan que os clientes comeron fora de menú por cambiar a o revolto de cogomelos por unha sopa e a empanada por un caldo e estenden a consideración “á carta” a todo o grupo, dándolles un pau que os deixa sen capacidade de reacción, como non sexan as frases típicas da xente educada pero branda de máis: aquí non nos ven o pelo máis, trinta euros por un toro de pescada, eu tardo tres días en gañar estes cartos...
O dono, considerando que os clientes eran uns snobs, fillos de papá, funcionarios forrados, ou en calquera caso xente que con tal de non cociñar os fins de semana non discuten por sesenta euros arriba ou abaixo, aínda ten o coraxe de dicir: “os cafés non llos cobro, que invita a casa”.
O efecto a medio prazo para ese empresario, nun lugar que non é netamente turístico, é perverso: os clientes traizoados falarán pestes dese restaurante.
Na política de prezos e na atención ao cliente nestes tempos de recesión económica chama atención a práctica, anacrónica e contraria á lei da oferta e a demanda que consiste en subir os prezos para compensar o descenso das vendas, no canto de centrar o foco na relación calidade-prezo, na capacidade do cliente para pagar e na comparanza coa competencia.
Un anacronismo semellante atopámolo na fórmula que veu empregándose para fixar a suba dos salarios. Tradicionalmente téñense negociado en relación directa coa suba do IPC, mentres nas economías máis puxantes o factor da competitividade ven sendo a referencia máis importante para establecelos, tanto máis canto maior e a apertura aos mercados internacionais, á economía global.
En Galicia é un mal endémico a carencia de profesionalidade no sector hostaleiro. O primeiro negocio, familiar, no que pensaban os retornados da emigración ou os que marchaban do rural ás cidades era o bar. Nalgúns barrios chegou a haber un por cada portal. Máis da metade eran atendidos pola muller, namentres o cabeza de familia se deixaba caer nel nas horas que llo permitía o traballo por conta allea. Hoxe sobreviven bastantes a partir dese esquema, y con frecuencia son xa o único e precario sostén da familia.
De tal xeito que, como é propio dunha fórmula de funcionamento autodidacta e autónoma, unha porcentaxe ben importante dos hostaleiros adoecen dunha falla de oficio xa irreparable. Un ten a impresión, ao entrar nalgúns bares, de estar violentando a intimidade dun fogar. Hai que cubrir unha instancia para ser servido e outra para que che cobren. E non intentes pedir cacahuetes ou olivas coa cervexa. Como di Miro Pereira: “Nin que isto fora un bar!”.
Os estudantes de Hostalería buscan un perfil de traballo normalmente en hoteis fora de Galicia, de tal xeito que pasarán aínda moitos anos ate que a competitividade se instale tamén nun gremio tan diferente, por exemplo, en Madrid: –“¿Qué va a tomar el señor?”–, escoitas non ven entraches no local. –“Una Estrella, bravas e ali oli!”–, porque exportando valores somos a hostia.

A Galicia invertebrada

2011-02-15T09:35:00.000-08:00

Foi moi estraño o comportamento dos cans, ceibos, cando entraba na aldea. Todos de raza loba, achegáronse a min sen tan sequera ladrar, con ademáns cansos, desganados, apáticos. As casas, todas de pedra e cos tellados, afundidos, de lousa, abrigábanse baleiras unhas a outras formando un escenario espectral. Logo dun anaco descansando sentado nunha rocha de granito, no medio e medio da aldea, achegouse un vello duns oitenta e tantos anos, apoiado nun bastón, para falarme nun ton amable:

Non teña medo ningún que os cans xa non teñen nada que gardar.
E logo, non teñen dono?
Aquí xa non queda ninguén, mozo. Só eu e Dosinda, que vive naquela casa cun cepo na porta. Á ela aínda lle quedan forzas para partir leña. Eu apáñome cos cascallos e algún cachotes que quedan nos alpendres.
Daquela na súa casa vive vostede e mais ninguén?
Vivo. Os fillos marcharon para a capital hai trinta anos. Tamén teño unha filla en Barcelona que me levou aló cando o desta perniña.
Que lle pasou?
Foi hai cinco anos. Eu andaba a face-la augardente e tropecei no condenado alambique. A perna derretíase coma un cacho de touciño preto do lume. As lapas coméronme a carne ata quedar o oso á vista. Moito berrei, ate que veu Dosinda a apagarme cun farrapo. Estiven en Barcelona unha boa tempada. Pol-a filla aínda seguía alí, rodeado de coches e de cemento.
Pero aquí, sós os dous, na aldea... se se poñen malos tamén será un problema, non si?
Aquí non se pode enfermar se non é para morrer. E agora vou apañar unha castañas, que para plantar patacas xa non quedan forzas. Bos días, Dosinda!
Ola, Xosé. E logo este mozo, quen ven sendo? O xenro?
Non muller. É un camiñante. Estáballe a falar do sós que estamos.
Elle ben certo, si señor. Aquí xa non quedamos mais ca nós e os cans. Ten vostede familia?
Teño. Muller e dous fillos.
Pois eu regálolles aquela casiña se veñen vivir á aldea. Nela naceu o meu pai, que Dios o teña na gloria.
Agradézollo ben, muller. Pero os nosos traballos, a nosa vida está na cidade.
Na cidade, na cidade! Ca, todos amoreados, respirando o fume dos coches e comendo merda. Bo, o dito. Se pensan outra cousa, eu son muller de palabra. Non si, Xosé?

Acompañei un par de horas ao señor Xosé, axudándolle a apañar castañas. Unha parte dese tempo pasámola sentados nun outeiro, agardando a que remataran a labor unha partida de cazadores tras dun xabarín. Nas palabras do vello só había referencias ao pasado. Nin o presente nin o futuro existían xa para aquel home que lembraba con bágoas mal disimuladas os tempos en que na aldea se podían escoitar as risas e os prantos dos cativos e os días deixaban un pouso do que poder falar.

TER UNHA IDEA

2011-02-14T01:00:00.000-08:00

Ter unha boa idea, desenvolver as mañas para levala a cabo, procurar os medios, os cartos, crear un equipo, delegar sen deixar de exercer o liderado... nun principio, ter unha boa idea. Semella un obxectivo doado, mais unha porcentaxe ben grande da xente, mesmo nesta conxuntura na que acadar un traballo require tanto de aguzar a imaxinación, da a impresión de non apreciar bastante.
Escribir un libro, plantar unha árbore, ter un fillo... pero, e ter unha idea?. Nada máis ca unha, brillante, coa que andar pola vida cun selo singular.
O mundo dos negocios aporta moitos exemplos de empresas punteiras nacidas a partir dunha idea cualificada como peregrina, como a alucinación dun tolo visionario. A fregona, o chupa chups, o velcro, as tiritas, os post-it, a tinta coa que escribo estas reflexións... case que todo o que conforma o noso entorno cotián e que fai da vida algo máis pracenteiro naceu dunha idea aventurada que afrontou moitos e moi traballosos atrancos denantes de materializarse en algo valorado.
O estado de benestar ten unha débeda cos creativos, os adiantados ao seu tempo, eses que teñen vocación de abrir camiños. Nas escolas, nas asociacións, nas empresas e en calquera colectivo humano sería preciso por máis en valor a capacidade de xerar e transmitir ideas. Tamén o Estado, a través da Oficina de Patentes e Marcas, e os axentes sociais, a Banca e os gremios profesionais teñen un compromiso aínda mal atendido de facer máis doados e áxiles os trámites burocráticos que garanten a propiedade das ideas e facilitan o deseño dos modelos que emanan de elas, previos á produción en serie.

O SÉCULO DAS MULLERES

2011-02-13T02:18:00.000-08:00

A sociedade española segue a ser machista logo de varias décadas desde que desapareceu a Formación do Espírito Nacional. Semellaba que co acceso da muller ao traballo fora da casa e, sobre todo, á Universidade aumentaría o grao de igualdade de oportunidades e a complicidade do home en todo o relativo ao xeito de afrontar o día a día doméstico.
Pero a realidade e teimuda. O peso da crianza e a educación dos cativos e das tarefas de intendencia precisas para levar unha vida digna recae, tamén nas novas xeracións, na muller. A pegada da cultura, da educación transmitida xeración tras xeración non abonda para explicar este fenómeno de permanencia de prexuízos propios de sistemas interesados en manter relegada á muller a papeis secundarios e de escaso protagonismo nos órganos de decisión. Son os mass media os que prolongan unha segmentación perversa encamiñada a manter os status diferenciados entre consumidores e consumidoras, cadaquén como diana dun arsenal de produtos ben definidos, desde a creación interesada dun clima de cohesión por razón de sexo.
Mais unha boa parte das mulleres están a rebelarse contra destas manobras redutoras e constitúen xa, cun esforzo da súa parte diferencial respecto dos homes, unha clase de seres ben autosuficientes, capaces para progresar e para vivir de acordo co seu proxecto a pesares dos homes e tamén das mulleres machistas.
A sociedade culminará neste século unha transformación total, un tránsito a xinecocracia. As mulleres empezan a ser maioría no estamento médico, no ensino, na Administración... namentres os homes son maioría en traballos de baixa cualificación. Deixou de ser predominante o modelo de parella integrada por técnico profesional e empregada do fogar. Xa non é imposible ver a unha médica casada cun repartidor, se ben é certo que a muller conserva nos xenes o instinto de sentirse protexida e resulta máis frecuente que, de xuntar o seu destino co de alguén, elixa a unha figura que reproduza a protección recibida do pai cando nena e viva cun profesional polo menos dun status profesional parello, e con inquietudes intelectuais comúns.
Para acadar esa consolidación do cambio da posición de poder e influencia da muller dentro da estrutura social só resta que poida acceder de feito e con máis normalidade a órganos de decisión en colectivos, empresas e Administración. E aí onde o home aínda resiste, pero non por moito tempo.

A SAÍDA DA CRISE, Parte II: A capacidade dos políticos baixo sospeita.

2011-02-12T00:28:00.000-08:00

A SAÍDA DA CRISE, Parte II: A capacidade dos políticos baixo sospeita.

O plans operativos de Goberno, Oposición, Empresa e Sindicatos non debe limitarse, nun escenario global competitivo, ao estudo e aplicación de medidas de aforro na aplicación do estado de benestar. O incremento da competitividade ten de constituírse no elemento re-lanzador da economía e para ilo o recurso de reducir salarios e incrementar horas resulta moi anticuado. O prioritario e redefinir os campos produtivos, adquirir a cultura do “Know how” en tódalas escalas da empresa e da función pública, e perseguir a excelencia na formación e no desempeño profesional.
Por desgracia estes temas non son prioritarios nin na axenda do executivo central nin nos plans autonómicos, exceptuando ao País Basco. Os cursos formativos que ofrece o Inem vencellados ao dereito á prestación non contemplan a apertura a un novo escenario e abundan en tópicos xa sobresaturados na oferta de man de obra.
A Administración ten de ser imaxinativa e os cidadáns cómplices na perda dese medo á liberdade para repensar a sociedade. Non digo que non sexa importante a alfabetización informática ou o manexo elemental das ferramentas de xardinería. Pero estamos a ignorar un capital que en Galiza permitiría a absorción dos desempregados, a posta en valor do patrimonio natural e a explotación racional e sostible dos recursos, con resultados ademais positivos na vertebración do espazo.
Estou a falar da reocupación do campo, da repoboación de núcleos abandonados que cumpre restaurar, na proliferación de granxas mariñas, na des-ubicación, lonxe das rías, das industrias contaminantes para proceder ao drenaxe e á semente das cetáreas, no incentivo da plantación de madeira autóctona e a posta en valor dos montes, no fortalecemento e protección dun clúster galego da leite e derivados que xustiprecie o traballo dos gandeiros, na ampliación da rede de bibliotecas de barrio, vs. a macrobiblioteca do Gaiás, con cuxas dotacións a edición en galego e a lingua teñan presente e futuro, a redefinición da necesidade de espallar a acción cultural en espazos permanentes nos barrios e vilas que supoñan un alicerce para a consolidación das vocacións teatrais e musicais e contribúan ao renacemento das vocacións artísticas... Estou tamén a referirme a incentivar as bolsas de tempo para que a propia sociedade se dinamice e contribúa a paliar o déficit de asistencia social e atención a dependentes, como tamén da necesidade de que a Administración coparticipe na investigación tecnolóxica e nos proxectos innovadores.
É moi difícil para un galego triunfar en Galiza. Xa partindo da base de que somos o único pobo no mundo que renega da súa propia lingua, de moitos dos seus atributos e que non temos nin simboloxía nin proxectos que compartir como pobo. A clase política galega con acceso ao poder non pensa tampouco en clave de país. A partir dilo compréndese mellor que sexa máis doado atribuír, como fai o presidente, o fracaso na creación de emprego ao papel infame da oposición.
Desa recorrencia ao “e ti máis” sae perdendo a sociedade galega, que non ten diversificado o risco de afundimento. Agora mesmo a estabilidade das grandes cidades descansa perigosamente na continuidade de Citröen e Zara. Houbo moitos anos de bonanza para ir ampliando o colchón, pero os políticos de este país funcionan por reacción e nunca por anticipación.
Ao fin, a necesidade de seren pro-activos debería formar parte do test aptitude psicolóxica levado a cabo por persoal especializado na selección de recursos humanos e que, nos tempos que estamos a vivir, debería ser de cumprimento obrigado para os nosos dirixentes, tendo en conta que aínda o traballador menos cualificado ten de pasar por ese filtro. Coa intervención dunha boa consultora evitaríase que persoas cuxos méritos teñen que ver con aprobar unha oposición consistente en amosar que se teñen memorizados varios tomos de temarios teóricos e que nunca tiveron que tomar decisión ningunha relativa á aspectos de xestión, cal fai un empresario, poidan chegar a ser os xefes da empresa máis grande do país: o Estado.

A SAÍDA DA CRISE, PARTE I: A superación das auto-limitacións

2011-02-11T10:23:00.001-08:00

Dicía un filósofo alemán que a meirande vergoña para o ser humano é a de negarse a extraer de si mesmo o mellor.
É unha boa teoría, que pode chegar a sustentar unha lei non escrita sobre o xeito en que a sociedade tende ao progreso. Mais hai que tomala con cautela. Cumpre ter conta dos condicionantes individuais, entorno, valores, circunstancias familiares, crenzas que pesan detrás de cada decisión, de cada paso nunha ou noutra dirección. Neste momento que vive o noso mundo cobra máis validez terapéutica que a mesma farmacoloxía a lectura dos filósofos, que puxeron en perigo a súa saúde mental para tentar salvar a do resto dos mortais.
Nas grandes cidades, por aquí e por acolá, pululan fornadas de cidadáns que se negan a asumir a responsabilidade de levar, eles sós, o timón das súas vidas. A súa existencia está construída sobre os cimentos de renuncias, de fuxidas e de refuxio no que menos tensión provoca no curto prazo de tempo. Ao mesmo tempo, reclaman do Estado e das Administracións locais e autonómicas solucións para tódolos seus problemas, depositan nos médicos a responsabilidade da súa curación e nos mestres, exclusivamente, o deber de educar con bo aproveitamento aos seus fillos. É un reflexo do medo compartido e, por tanto, menos oneroso, á liberdade: liberdade para esixir dereitos pero, e isto é esquecido, tamén para asumir deberes. Entre eles, o de reportar á sociedade o valor do mellor desempeño profesional no beneficio non só da familia senón tamén do sistema.
Mais esta é hoxe unha idea anticuada e quen a esgrime é cualificado de comunista e anacrónico. Sen embargo, nestes tempos de recursos limitados cumpre ter presentes os custes millonarios para o Sistema da formación de médicos, controladores aéreos, enxeñeiros e profesionais moi cualificados. Por iso, e aínda recoñecendo a o dereito á liberdade individual de decidir o destino profesional, hai que concluír que é unha pésima inversión para un país investir na completa formación de profesionais e investigadores de grande cualificación para que logo non revertan os seus coñecementos no propio país que fixo o esforzo.
A saída dunha crise como a que vivimos, conxuntural pero tamén do modelo, do sistema, precisa dunha visión a longo prazo, con incrementos -que non reducións- en I+D+I e en políticas activas de fomento de novas fontes de emprego, cando a realidade e que o Goberno da Comunidade Autónoma de Galicia, que ten as competencias transferidas, reduciu os orzamentos nun oitenta por cento.
O escenario resultante e desolador: a clase política sen un plan de ruta pactado para traballar cos axentes sociais na descuberta de novos nichos de emprego e na definición dunha sociedade con necesidades distintas e con orientacións diferentes para estimular e investir o aforro na xeración de estruturas produtivas non especulativas, con futuro. (Continuará)

HAMBURGUESAS VERSUS DIETA ATLÁNTICA

2011-02-04T08:33:00.000-08:00

Por algo será que os galegos, cunha renda per cápita das máis baixas de Europa,
viven sen embargo tantos anos como os xaponeses, os escandinavos e os franceses e seis anos máis ca os estadounidenses. Algo terán que ver os hábitos alimenticios.
Moito se ten falado e escrito, merecidamente, das excelencias da dieta mediterránea, que integra tódolos nutrientes e ademais e rica en minerais, antioxidantes e fibra.
O mesmo ou se cadra aínda maior recoñecemento merece a dieta atlántica, na que tamén teñen gran protagonismo legumes, aceite de oliva, carnes derivadas da administración de herba, lavadura e maínzo, verduras e froitas da tempada, peixe e, aínda por riba, mariscos cuns aportes de iodo, cinz, magnesio... extraordinarios, e viños afroitados de baixa graduación e formidable presencia de polifenoles.
Ademais en Galiza sobreviven modelos de produción caseira de carnes e hortalizas absolutamente ecolóxicos, con ausencia de aceleradores de crecemento baseados nas hormonas.
A matanza do cocho, dun carneiro, cabrito ou tenreiro para o consumo doméstico é unha festa -aínda ben entendendo que habería que aplicarlle unha descarga ao animal que lle aforrara sufrimento e agonía- e os despezamentos son empregados na dieta durante todo o ano xunto con nabizas, grelos, repolos, tomates, leitugas, cebolas, allos, cenorias... e viño, preferentemente tinto.
O peixe, na súa meirande parte procedente da flota de baixura, e o propio das augas bravas e frías, cunha riqueza organoléptica suprema.
Percebes, ostras, vieiras, santiaguiños, cigalas, centolos, nécoras, camaróns, mexillóns, berberechos, caramuxos, navallas, zamburiñas... Os mariscos das costas galegas teñen as maiores concentracións de proteínas e sales minerais dentro da súa especie e considerados tódolos habitats oceánicos.
O pan faise por estas latitudes de xeito artesán, con moendas nas que se respecta a riqueza da casca do gran. O tempo e a temperatura de cocción xogan un papel máis importante que o das levaduras e aditivos. Apreciábano ben os romanos, que mesmo construíron as calzadas para vir buscar o pan de Cea e o viño de Amandi.
Os mananciais son todos curandeiros. A variedade de augas e paradigmática: unhas son ricas en sulfuro, outras en magnesio, en iodo, en litio, ferro, silicio...
En fin, que a dieta Atlántica, se a Administración e os axentes sociais poñen algo tamén de interese, está chamada a merecer o meirande recoñecemento da comunidade científica internacional, e, xa que logo, o estatus de ben exportable, moi por diante das hamburguesas.

OS REIS MAGOS

2011-01-05T10:32:00.000-08:00

Presente en case que tódalas crenzas relixiosas de xeito moi semellante, a chegada dos Reis Magos é un motivo de felicidade en tempos de bonanza ou en contextos sociais de igualdade. Mais na España actual, con oito millóns de persoas vivindo baixo o linde da pobreza e outros vinte con dificultades para chegar a fin de mes, a festividade é unha oportunidade tamén para furgar nas feridas. Sobre todo cando hai cativos e mozos polo medio. Porque ben sabido é que o sentimento de frustración por non acceder a bens materiais medra na mesma medida que o fai a susceptibilidade de que o contorno social satisfaga os seus desexos.
O home e un ser social organizado en castas e sofre cando cree que o seu status debería ser outro e tamén cando, aínda aceptándoo, observa diferencias dentro do mesmo banzo que non lle son favorables. O caso é que a fame anda a petar en portas onde non era agardada ate hai ben pouco. Non digamos pois os Reis Magos, que traen ilusións, coas que non se enche o bandullo. Pero sí o espírito, a imaxinación a capacidade para transportarse a outros mundos sen deixar este. E iso sábeno ben os pais cando teñen unha teima ben grande por non ter que deixarlle aos seus fillos nos zapatos.
Pertenzo a unha xeración que ten reivindicado que é o sistema solidario artellado desde a sociedade civil e representado pola acción do Goberno o que ten de garantir un xeito de vivir digno. Pero co paso do tempo e o avance do Neoliberalismo, o imperio dos mercados e dos especuladores e o ditado das razóns de rendibilidade directa, aquel recurso ideolóxico ao papel da Caixa Común e os seus administradores quedou obsoleto e insuficiente e, co actual estado de cousas, cobran cada día máis importancia as ONGs, a Cociña Económica, Cáritas... para, no curto prazo, parchear no que se poida unha situación infame e que pon en evidencia as maldades do Sistema e dos humanos, que, paradoxalmente, atopa na caridade un salvoconduto para perpetuarse no tempo sen que aquí haxa, polo momento, unha revolta.

Pórse no lugar do outro

2010-12-20T16:20:00.000-08:00

Mais dunha vez téñenme preguntado en conversas animadas entre amigos se teño algún motivo vital predominante no decurso diario da miña existencia. Sempre contesto, se necesidade de pensalo moito: procurar facerlle a vida agradable aos demais ou, aloménos, non dificultarlle o goce fluído do día: e dicir, non amolar. Porque desde o funcionario ate o escavador, desde a enfermeira ao instalador frigorista, do que se trata é de pasar o día o mellor posible, e se aínda por riba o chope non supón o cumio das expectativas vitais ou non coincide coa vocación, pois medra o valor de recibir a viruta a fin de mes sen máis.
Dito todo o cal para acadar a excelencia na relación de grupo e tamén no resultado final, que ten que ver co servizo que percibe como ben recibido o cliente, semella moi importante o grao de complicidade, e este só pode vir dado pola capacidade, no grupo, de pórse no lugar do outro. A sociedade actual fai moitas preguntas de cortesía pero non ten moita intención de escoitar respostas que incomoden. Xorden expresións solidarias, pero tras delas abonda o baleiro, a falla de interese por, se é posible por un instante, imaxinar ocupar a situación dos que están ao carón.
Diante das críticas á xestión ou o desempeño dun individuo concreto hai unha fórmula que eu puxen en práctica a miúdo na miña etapa como encargado de recursos humanos para una multinacional e que pasaba por desenvolver o traballo dos outros rotativamente o cal conseguía aumentar a cohesión do grupo e mellor comprender os perfís de todos.
Un país como España, inmerso nunha crise económica que merece unha lectura desde a crise parella de valores, un país que completou unha transición política en aparencia mais non a cultural, está necesitado de refundar a sociedade desde o plantexamento primordial de dar resposta ás necesidades produtivas e de servizos como motor da reacción, cuestionando e mesmo cancelando privilexios absurdos e que crean alarma social e estendendo a necesidade dun esforzo colectivo para saír adiante apoiado no conxunto dos traballadores.
Estamos nunha situación na que da noxo que os líderes da executiva do PSG no concilio galego loiten por acumular cargos e soldos e por perpetuar a triplicación da Administración, lexislando antes por ter un retiro dourado que por facer que se cumpra a extensión da xubilación a unha idade decente, e non que empregados da banca estean nas saunas con cincuenta anos e un transportista queime as pestanas e o lombo ate os sesenta e sete.

Defensa da creatividade

2010-12-13T02:47:00.000-08:00

Unha mirada expresa, na fracción dun instante, a pegada dunha vida intensa. O outro día, nunha sala de espera, fixen a pregunta ousada: “quen é o último?”. Houbo por resposta unha indolencia colectiva de mozos e maiores, ate que unha señora ben entrada en anos sinalou cun sorriso comprensivo que xa chamaban polo nome.
Cumprir anos serve aos humanos tanto para afondar na ignorancia como, pola contra, para medrar. Estar no mundo por estar, como mero receptor pasivo, ou vivir con vocación por descubrir, por establecer lazos, escoitar e interpretar os tesouros almacenados no subconsciente.
Non nacemos aprendidos, como ben recolle o saber popular. Ademais, con demasiada frecuencia fixamos as nosas posicións na defensa da propia integridade, do grao de benestar, nunha loita pola supervivencia que ven a ocupar as máis das enerxías e nubra o lado dereito do cerebro: as tendencias creativas, a capacidade para distraerse, o sentido do humor, o ludismo...
No mundo da gran empresa a dirección procura ter aos innovadores ben pagados e incentivados, aloxados nun mundo de Jauja, alleos aos padeceres da base da pirámide, para que o clima propicie unha visión menos ameazada polo curto prazo de cada fin de mes.
Na esfera particular, a deriva predominante no século XXI é o predeterminismo, a obediencia ás estratexias dirixistas disfrazadas de liberdade e a atención focalizada na obtención de maiores cotas de seguridade: no traballo, na proporción de ingresos e gastos, na vida sexual, na defensa do patrimonio... Moverse na dispersión, no caos como base máis irrefutable para interpretar o cosmos faise cada día máis inimaxinable para a burguesía española. É a conciliación sempre pendente: atender a necesidade de comer, de ter abrigo e acceso á cultura e aos medios sanitarios sen que ilo supoña o detrimento ate a anulación da creatividade como motor do progreso social apoiado na sensibilidade colectiva.

Matar ao mensaxeiro

2010-12-07T03:44:00.000-08:00

Resulta que Assange é o culpable de tódalas fechorías cometidas pola Cía e polo Goberno de EE.UU. coa complicidade dos aliados. Xa os emperadores romanos mataban ao funcionario de Correos cando ousaba traer malas noticias das frontes. Hai que ter peito para denunciar que a mesma Casa Branca está detrás do atentado contra as torres xemelgas e do golpismo que colocou ditadores de confianza en Latinoamérica, África, Oriente Próximo e Medio e tamén en repúblicas escindidas da URSS. Assange non está morto gracias á clonación dos seus achados e revelacións na arañeira. Internet está intoxicada con información maniqueísta verquida por medios de comunicacións secuestrados polo gran capital. Pero de entre todo ese lixo, rebuscando, afloran datos descarnados sobre as prácticas mafiosas e corruptas dos grandes grupos de poder e da propia “Intelixencia” do goberno de EE.UU. para controlar segundo a súa conveniencia a toma de decisións no ámbito das Organizacións Internacionais.
Sen embargo non somos moi optimistas. A inmensa maioría da poboación mundial está atrapada por asuntos que absorben toda a súa atención: a oferta narcotizadora de contendas deportivas que reproducen as loitas tribais, o nacionalismo excluínte, a instalación da idea de que a corrupción e inherente ao ser humano e de que é inútil tentar mudar as cousas, a arela de benestar material, o consumismo e, agora tamén no primeiro mundo, a loita pola supervivencia.
Neste mapa situacional, xa ben entrado o século XXI, respírase un tufo de prevalencia das normas impostas polo mercado, en aras dunha presunta defensa da liberdade, cando o que se agocha é unha concentración da riqueza en moi poucas mans e a subordinación dos Estados ao poder dos que traballan con inmateriais. Da lectura das revelacións de Assenge hai que quedarse sobre todo e máis alá das anécdotas sobre o xeito de mirar do ministro José Blanco -que xa é o colmo do espionaxe descifrar a ollada dun galego- coa constatación de que a xerarquización e estrutura mafiosa impoñen barreiras de entrada nos grandes negocios, concentran o uso e os prezos do diñeiro e dos recursos enerxéticos do planeta e poñen de xionllos a gobernantes pipiolos que inocentemente pensan que poden facer avanzar ao seu pais só sobre a a base do traballo e o sacrificio compartido, como un modelo con sinais de identidade colectiva propios.
A realidade é máis dura e España segue a ser un recuncho dobregado aos intereses do tío Sam e dos que controlan a impresora de billetes, os xacementos de gas e petróleo e os campos de heroína. ¡Que llo digan á familia de Couso, asasinado por ser testemuña da masacre do pobo iraquí! Ansar comprendeuno mellor cando se fixo a foto nas Azores, unha foto que lle dou pasaporte para entrar na nómina de multinacionais sen saber dicir en inglés máis ca: “Estamos trabajando en ellooo”. Mágoa que un xiro inesperado na opinión pública truncara os seus plans. E iso a pesares de contra-programar na noite de reflexión electoral con “seis días de Enero”. Agora, alguén anda a traballar por detrás para ascendelo de novo á primeira liña de batalla. Coido que Assenge terá ese dato.

As enerxías alternativas como motor de cambio

2010-11-27T02:32:00.000-08:00

Entre os especuladores, que fan fortuna mercando e vendendo divisas e materias primas, e a Reserva Federal, que inunda o mercado de papel para devaluar o dólar e eliminar á competencia europea, o marco competencial dos vintecinco é un dominó de ameazas sen fin: Islandia, Grecia, Irlanda, Portugal... Europa e punteira en prestacións e benestar social pero o entorno ameazante do mercado globalizado prioriza a capacidade de traballar máis por menos dos asiáticos e a vantaxe dos americanos de exportar a prezos privilexiados.
Coido que tan importante como a burbulla inmobiliaria como desencadeante da crise en Europa segue a pesar como unha lousa o prezo do petróleo, que penaliza o custo final de tódolos bens de consumo e reduce o poder adquisitivo dos cidadáns nunha magnitude que provoca o cese da actividade das empresas pequenas e medianas e a concentración monopolística.
Nestas circunstancias a tan cacareada necesidade de potenciar a economía verde adquire un valor de urxente necesidade non en razón dos postos de traballo directos que pode xerar, moi lonxe do millón do que fala o Goberno e que eu cifraría nuns poucos miles, tendo en conta que a tecnoloxía punteira se sostén cunha man de obra moi reducida. Sen embargo o que si é importante da potenciación das enerxías alternativas -a máis da repercusión no clima e no coidado do medio- é a redución da factura pola dependencia enerxética. Europa merca pétroleo cun euro demasiado forte para a actividade de signo contrario, a exportadora. Aminorando significativamente os pedidos do ouro negro, Bruxelas estaría en mellores condicións de abordar una depreciación axustada á realidade do euro para contrarrestar as prácticas de tiburoneo dos EE.UU. e dos asiáticos.
Por tanto, I+D+I como motor da creación de postos de traballo en sectores novos pero tamén na recuperación de actividades que agora non son rendibles pero que poden recuperar a senda do posibilismo desde custos de explotación que ofrezan marxes operativos claros: na construcción, na pesca, no transporte... unha actividade que repercute e está detrás do prezo de case que todo canto consumimos. O Estados atopan dificultades para dotar o marco de defensa do libre mercado dun corpus lexislativo de referencia que impida a concentración da capacidade de fixar os prezos das reservas con manobras especulativas. Namentres isto non exista aínda é máis importante potenciar a produción de enerxía alternativa con repartos de cuotas limpos, transparentes e abertos a iniciativas locales e fixar por decreto prezos de venta xustipreciados e obxectivablemente igualitarios para por coto á inxerencia da delincuencia financieira legal.

O DESPREZO DA CAUSA SAHARAUI

2010-11-22T08:17:00.000-08:00

A PLATAFORMA AUTÓNOMA POLA DEFENSA E LIBERDADE DOS POBOS OPRIMIDOS (PADELPOP), manifesta a súa repulsa polo xeito en que o Goberno do Reino de España está a abordar o conflito marroquí-saharaui, que non é xa unha crise como tampouco o son a fame na África Negra ou a explotación infantil en Thailandia ou Pakistán. As crises teñen como característica fundamental o proceso de cambio entre unha situación de partida e outra de chegada ou resolución. Mais a fame no mundo, a extorsión, a imposición de señores da guerra en grandes areas das “democracias” do primeiro mundo, a tortura e aniquilación das minorías, a usurpación das soberanías mediante estratexias de asasinato sistemático e implantación do medo son situacións suficientemente estables e duradeiras en lugares concretos do planeta, de interese xeoestratéxico para as potencias, como para seguir a consideralas coxunturáis.
Intereses e factores xeo-estratéxicos son esgrimidos polo timorato goberno de España para non condenar a razzia de Rabat nos campamentos saharauis. Europa a rebufo dos EE.UU., e España, aínda máis culpable pola súa historia recente de colonización do Sáhara e abandono á súa sorte para que a familia irmá do Borbón entrara a matar a sangue e fogo casa por casa no Aaiún, esa familia que se baña nos hoteis parisinos en Moët Chandom para celebrar o arqueo de caixa nas súas contas bancarias privadas mentres a xuventude emigra en masa por falla de horizonte.
Argumentos como o temor a atentados ou ás represalias contra os técnicos cualificados das explotadoras de Fosfatos, ou o perigo de que a flota perda as pesquerías do Estreito semellan pouca cousa tendo en conta que en España traballan centos de miles de magrebíes e que Marrocos xa precisa da Unión europea para o seu fluxo de exportación crecente.
O problema de Europa desde a Primeira Guerra Mundial e a súa atomización fuxidiza no posicionamento e toma de decisións a respecto de conflitos fratricidas dentro do seu seo. E este é un caso máis. Porque o que atinxe a Marrocos e ao pobo saharaui forma parte das entrañas da Europa meridional e, sen embargo, a maioría dos cidadáns mira cara a outro lado como xa fixera cando os Serbios masacraban os lexítimos intereses auto-deterministas de croatas e Macedonios, para ceder o protagonismo oportunista á U.S. Army, que sempre cobra a factura en especias.
Europa está avellentada e caduca como mínimo, e é cómplice do Goberno de Marrocos que xa ten acadado a soberanía real sobre o Sáhara coa súa política de asentamentos e o confinamento dos poucos saharauis que aínda non se exiliaron a campos de refuxiados en Arxelia.
Aos turcos cumpre esixirlles que abandonen a eliminación sumaria dos kurdos, tan impulsada hai vintecinco anos pola Cia e Hussein dende Bagdag; aos marroquís que devolvan o control dos territorios saharauís aos seus donos aínda a costa de que as bases Americanas ao norte do Atlas se vexan comprometidas. En suma, trátase de rematar co secuestro do Consello de Seguridade da Onu por parte de EE.UU., coa súa prerrogativa -gañada a través da súa intervención humanitaria nas guerras que dividiron Europa- para vetar todo o que non é do seu interese umbilical e a entrada alícuota na toma de decisión de tódalas partes.
Antes a España que reclama Xibraltar en razón de argumentos de integridade territorial tería de abordar a desocupación de Ceuta e Melilla e borrar das relacións hispano-marroquís una Historia de confrontacións que Franco reavivou para auto-concederse condecoracións inventadas que o catapultaran ao xeneralato e propiciaran o luctuoso e miserento golpe do 36

Carga policial con nocturnidade en defensa de Ratzinger

2010-11-07T14:35:00.000-08:00

Seica volveron os tempos de Franco, cando a Igrexa Católica sinalaba aos ateos para que os pasaran polas armas baixo a etiqueta de comunistas que atentaban contra a propiedade privada. Se cadra eses tempos non foron superados de todo, pois o mesmo Partido Socialista da dous pasos adiante e un e medio cara atrás a respecto de avanzar na construción dun Estado laico. Santiago de Compostela non foi territorio galego nin español durante a visita de Ratzinger. A soberanía foi concedida ao Vaticano durante un día non só coa complicidade do Reino de España senón co aporte de medios de “seguridade” que custaron unha cantidade grotesca ás arcas públicas.
O Goberno negou o dereito a manifestarse aos que estaban en contra de todo o que supuña a visita do Papa aducindo defectos de forma na solicitude. A pesares de todo a policía non actuou durante o percorrido dos manifestantes, modélico a respecto do pacifismo con que en todo momento se expresaron os postulados. Pero cando estes se disolveron, os gardas cargaron con tremenda violencia contra os que supuñan eran os animadores da convocatoria. Aínda por riba, logo de mallar neles os identificaron para prohibirlles a estadía na cidade vella de Santiago o Sábado. Máis dunha persoa tivo que buscar aloxamento fora da cidade. Todo un exercicio de inconstitucionalidade por parte das propias forzas de “seguridade” do Estado actuando subrepticiamente contra aqueles cuxos dereitos teñen que defender.
¿Son estes os cimentos sobre os que se constrúe unha sociedade libre, na que a confesión sexa unha cuestión íntima e a expresión popular un ingrediente básico no marco de convivencia?
E iso sen contar que o tal Ratzinger, para a defensa de cuxa mercadotecnia os policías partiron nefres de galegos, e o instigador da desaparición de cardeais progresistas da cúpula do Vaticano, encubridor nos seus anos mozos de pederastas, militante fascista, home forte na estratexia da Banca Ambrosiana de corte mafioso... e chegou para dicir que a escalada laicista da sociedade española alentada polo goberno é semellante á abordada nos anos trinta pola República.
O poder da Igrexa Católica e a soberbia con que o exerce son directamente proporcionais á perda de vocacións. A protección do tal Ratzinger custou o mesmo que vinte centros de recuperación e tratamento para discapacitados. Desde sangue dabondo do seu grupo para o caso de ser precisa unha transfusión ate catro mil pernoctaciones de escoltas e dezaseis mil minutas... O papamóbil corriu tanto como o Mr. Marshall da película de Berlanga e non deixou tras de si máis ca decepción mal disimulada. O “humildes” xa non comulgan con rodas de muíño.

MANÍAS

2010-10-12T14:15:00.001-07:00

As vulgarmente chamadas manías agochan o medo por conxurar, a angustia básica que fai diferente aos humanos. A Psicoloxía defende a tese de que a presión -ambiental, profesional, social, competitiva ao fin-, se é moi grande e se estende no tempo, provoca o afloramento de mecanismos de substitución que desvían o foco da atención. O problema xorde cando o miolo deses mecanismos acada unha magnitude tan excesiva que o que se presumía podía ser unha solución pola súa carga de distracción remata converténdose nun nó gordiano que parasita ao individuo, ocupa unha parte moi importante da súa dimensión espacio temporal e condiciona á súa vida íntima e tamén de relación social. Cando o maniático sente que por esas “pequenas cousas” está sufrindo e perdendo calidade de vida é o momento de buscar axuda profesional.
A sociedade, sen embargo, estende a idea de que as manías son algo peculiar dentro da esfera do gracioso: Nadal e os calzóns, saír da casa co pe dereito, colgar as prendas a secar con pinzas a xogo, aliñar as punteiras dos zapatos... todas cousas de moito cachondeo se non fora porque moitos dos que máis se rin non percibiron o carácter de manía de moitas cousas que os poderes interesados teñen elevado á categoría de cultos ou afeccións. Mais como poderíamos interpretar a necesidade dunha parte importante da poboación en repetir como loros frases feitas e rituais miméticos un día e outro tódolos días do ano. Que hai detrás dunha hora enteira rezando Dios te salve María baixo a sospeita de que, de non facelo, algo malo ten de suceder? Fe ou pensamento supersticioso? Se cadra hai medo e, ao fin, mecanismo compensatorio: manía.
Falase en tódolos ámbitos de que a sociedade está enferma. A tradución, reflexionando, debuxa unha sociedade chea de medos: o despido, a delincuencia, o terrorismo, a intelixencia dos Estados, o distinto, a perda dos referentes tradicionais... todo contribúe a incrementar un estado de angustia que, paradoxalmente, tamén aniña na clase media alta, a medio camiño entre o medo a ter que perder parte do seu status e o complexo de culpa por vivir de costas á realidade plural.
Con este panorama, o prelado Munilla, desde Radio María, aventa a idea de que a Relixión e moi superior á Medicina no afrontamento das afeccións da mente e exhorta a rezar as mesmas oracións, durante dúas horas, tódolos días do ano. Ao carallo coa psicoloxía cognitiva e a descuberta da orixe dos nosos problemas mentais. Onde estea un exército de homes e mulleres falando de Emaús, da carta aos Filisteos e da retahila “Rubén, Simeón, Leví, Judá, Dan, Neftalí, Gad, Aser, Isacar, Zabulón, José y Benjamín” non collen enfoques flexibles que atendan á realidade que condiciona, hoxe, a nosa forma de vivir. Para ese cambio non digo que non sexa importante a fe, pero nun mesmo e con fundamento no traballo. O resto, entra na esfera do medo e hai que leva nadando na abundancia a base de explotar o alleo en vez de axudar a administralo mellor.
Por certo, o meu tío Ramón non bebía viño máis ca na súa propia cunca que lle tiñan gardada na cociña. Eu coidaba que era unha manía. Agora sei que era de barro de Guindivós e mantiña moi fresco aquel tinto traído da Rúa en bocois de oito olas.

INVERNÍA

2010-10-03T11:41:00.000-07:00

Este tempo de vento e choiva que cae en Domingo amola aos galegos das cidades, amantes do día na praia, na montaña ou nos paseos marítimos. Para unha grande cantidade de traballadores manuais, oficinistas, hostaleiros ou comerciantes o contacto coa natureza a ceo aberto é unha necesidade acrecentada cando hai unha prole inquieta entre as catro paredes. Os suecos, que padecen moito de depresión asociada á falta de luz, teñen ben aprendida a lección e o fin de semana espállanse polos miles de rotas e camiños, entre os bosques, moi ben sinalizadas e salpicadas dunha rede de puntos de restauración e aloxamento, de tal xeito que os escandinavos só teñen que preocuparse de levar boas roupas de abrigo, de fabricación finlandesa, que fan posible o sostemento dun plan que non renuncia á vivencia dos exteriores por un quítame estas pallas.
Os galegos de Larouco, Roblido, Pobra de Trives e de Brollón, os do Barbanza, Fonsagrada, Xurés ou Lourenzá, non dispoñen de roupas con costuras termo-seladas nin de botas de Gore Tex. Os home seguen a vestir xersei de pico, chaqueta de pano e zocos ou catiuscas, e elas batas tipo Pirineo e medias de lá. Pero o certo é que no rural teñen un plus de estoicismo e sabedoría que os leva a aceptar as inclemencias do tempo como algo natural contra o que non procede resistirse senón máis ben extraer as cousas boas, as que non teñen prezo asociadas á choiva, a neve e o vento: sentarse a carón do lume da lareira, para escoitar a radio, ler ou pensar; dar conta dun par de chourizos de Sarria, un punto picantes, e duns pedazos de queixo ben cremoso, cuns grolos de tinto cálido e espeso; e, se cadra, acariñar o corpo trémulo de emoción como o primeiro día da muller da súa vida.

A atracción sectaria por unha Igrexa fora da lei

2010-09-27T14:45:00.000-07:00

Moito engancha o medo como recurso para manter grandes cotas de fidelidade a través do tempo: o medo á fame, á pobreza, á violencia, á dor, ao castigo divino... o medo ao medo. Como senón entender a pervivencia de catrocentos millóns de adscritos á Igrexa Católica, observando submisión á doutrina Vaticana. Pasaron quince anos desde que a mafia e a propia xerarquía eclesiástica cortaran cabezas de turco cando saíron á luz os procedementos da Banca Ambrosiana, Vaticana, apropiándose do aforro de milleiros de familias para blanquealo e derivalo aínda máis a inversións participadas en petroleiras, gasísticas e multinacionais na fabricacións de condóns. Juan Pablo I fora asasinado por querer mudar as cousas intramuros.
O papa actual, encubridor de pederastas e cun pasado na militancia nazi, é a cabeza visible dunha maquinaria de blanqueo outra vez engraxada e descuberta in franganti esta semana, operando desde bancos alemáns. A resposta da cúpula: solo con Ave Marías non se mantén a Institución.
Ao mesmo tempo, o abuso de menores por parte de curas e bispos nunha proporción inxente é minimizado desde Roma e algún arzebispo mesmo lle bota a culpa á fermosura desafiante dos efebos, namentres condenan: o aborto de mulleres violadas -como arma de guerra-, o uso do preservativo na África subsahariana, o uso de células nai para combatir doenzas, a planificación familiar, os avances científicos que compiten coa acción de Deus -que sen embargo eles si empregan para prolongar a súa calidade de vida: Wojtyla recibía infiltracións antioxidantes de seis mil euros ao mes para frear o Parkinson-... O Vaticano consigue que os seus ministros pederastas en todo o mundo eludan ó cárcere e, ao mesmo tempo, excomulga aos curas que levan unha vida de plenitude coa súa parella, co argumento de que non se pode cambiar o legado de Deus, como se a Biblia e o Novo Testamento non foran senón obra dos homes que a Igrexa si reinterpreta ao seu antollo para favorecer cambios de posicións interesadas.
A Igrexa ten matado coas súas mans a científicos, promovido guerras santas e está detrás de tiranías escurantistas e dos golpes de Estado mesiánicos contra fórmulas de goberno e convivencia que non precisan de Deus nin de monarcas para vivir en paz.
E agora, dous milenios despois, segue a argumentar escaseza de recursos para xustificar prácticas ilegais, cando o certo é que o Vaticano é un Estado podre de diñeiro obtido de xeito sucio e empregado en aumentar o poder da Xerarquía sen salpicar aos curas de base, que viven da esmola e dos presupostos dos Estados, que, por outra banda, conceden asignacións de miles de millóns á Igrexa cada ano e invisten outros tantos en rehabilitación e coidado do patrimonio que o Clero entende exclusivamente como seu. Nun Estado que se auto-cualifica de moderno, laico, aconfesional e respectuoso coa pluralidade relixiosa e cultural terían de ser os católicos os que sustentaran a estrutura que precisan para desenvolver os seus rituais e actos de convivencia, seguindo o exemplo doutras comunidades relixiosas ninguneadas con frecuencia desde o complexo de superioridade occidental que leva implícito unha fe que, para afianzarse, ignorou e matou as fontes milenarias que a inspiraron. Ese uso perverso das Historia, ese escurantismo maniqueo practicado desde o Vaticano, está detrás do desencontro crecente entre unha base autorizada e consecuente de crentes e unha cúpula de delincuentes comúns que manchan o legado recibido como tamén fixeran os fariseos expulsados por Xesús do Templo onde argallaban os seus negocios.

¿Apoiar ou non a folga? Repensar o sindicalismo

2010-09-20T08:53:00.000-07:00

A propósito da ubicuidade presente, case que remontando silencios de anos pasados, dos dirixentes sindicais, atopo demasiadas manifestacións pola súa parte definindo conceptos como clase traballadora e empresariado moi ancoradas en escenarios máis que superados. Os liberados sindicais, na súa inmensa maioría representando a funcionarios da Administración, da Educación, do Sistema de Saúde e, en menor medida, a colectivos da gran empresa, carecen da sensibilidade ou mesmo das ganas de recoñecer na pel de centos de miles de autónomos á clase traballadora. Traballadores que son rexeitados no Réxime Xeral aínda cando prestan os seus servizos a un solo pagador que, para aforrar custos estructurais, bota man desa fórmula de vinculación laboral. Traballadores que non teñen dereito a un subsidio por desemprego como non sexa que estiveran a perder durante un ano ou mais un trinta por cento...e que, de caeren enfermos, só cobran a partir de quinto día de persistiren na situación de baixa.
No discurso dos liberados sindicais responden ás necesidades dos grandes grupos de presión, os mesmos que cos seus votos manteñen o seu status de privilexio: un perfil de traballo que non mata, soldo bo, estabilidade... Froito desa dinámica cotián, fáltalles a Méndez e a Toxo unha dose de exemplaridade moralizante cando, para facer unha posta en común de cara á folga xeral, celebran unha “comida de traballo” nun dos restaurantes máis luxosos de Madrid, ao que chegaron a bordo de grandes coches oficiais, cos seus choferes. No Reino de España aínda quedan por eliminar moitos gastos suntuarios, moitas escoltas e demasiados secretarios, subsecretarios, directores e subdirectores xerais e particulares.
Cando se escoita o eco dos discursos ácidos de Toxo e Méndez sobre a situación económica e as reivindicacións de clase, con palabras semellantes ás dos escenarios do Século XIX e primeira metade do Século XX, non podo evitar sentir unha carraxe progresiva. As doenzas da economía xa non son imputables a un empresariado maligno, con intereses irreconciliables e contrapostos aos dos seus traballadores. Os males actuais nacen da implantación dun modelo baseado na especulación e na extensión da débeda, e nisto ten un papel protagonista a Gran Banca, a Reserva Federal de EE.UU., que inventou o término “de curso legal” para facer posible a fabricación de billetes como churros, se soporte patrimonial, coa conivencia do seu goberno e, por extensión, relegando aos Estados a un papel insignificante como elemento regulador do funcionamento interesado das grandes multinacionais da enerxía e a provisión de materias primas previa explotación dos recursos, mesmo a través da forza ou a partir de intervencións “pacificadoras” sostidas por auto-ataques como os que lles serviron de pretexto para anexionarse Cuba en 1998, para intervir en Vietnam, en Afganistán... ou por narices, como en todo o Cono Sur, mercando a inter-mediación de presidentes amigos colocados con golpes de Estado.
En España, os cidadáns, promotores e pequenas empresas caeron con maior ou menor inocencia na trampa de ese sistema baseado na universalización do endebedamento sobre o suposto de que a demanda podería soster os valores das prendas. Mais eses sistemas piramidais, que sempre favorecen aos especuladores, acaban cíclicamente e ao longo da Historia do Século XX e xa do XXI por rachar, deixando un regueiro de vítimas entre a clase media, e no mundo da empresa, especialmente a pequena e mediana, con efectos de grande destrución de emprego. O prestamismo a gran escala e a concentración de poder en torno á explotación dos recursos enerxéticos fai moi visibles e evidentes aos causantes da hecatombe do sistema, da fractura social entre ricos e pobres e da involución do “Estado de Benestar” que, ao fin, e o que concita aos Sindicatos na convocatoria de Folga Xeral. Mais Zapatero pouca forza ten fronte ao escuro Fondo Monetario Internacional, fronte ás Grandes Axencias calificadoras do Risco que responden a intereses de grandes especuladores que compran e venden divisas e moedas con información adiantada por Moody's, Standard & Poor's o Fitch e son quen de afundir a economía dun Estado en cinco días. Non sei se a Zapatero haberá mellor que insistirlle en que retire as tropas de Afganistán canto antes poida, dese escenario bélico que o PP emprega para atacar ao PSOE despois de que nos meteran alí Bush, Blair e Aznar, para que os gaseoductos americanos, participados por George, Cheney e Condoleeza tiveran prioridade fronte ós rusos.
Se lle pode pedir ao Goberno socialista incremento da inversión en I+D+I, en Sectores Estratéxicos, en Axuda ao Terceiro Mundo, en implementación de recursos para a reconversión de grandes masas de parados e dunha parte, excedentaria, do funcionariado administrativo. Se lle pode pedir a Zapatero que elimine aínda máis gastos superfluos, que persiga a corrupción, que simplifique ou elimine a burocracia e que conte con tódolos axentes sociais antes de anunciar medidas que logo precisan correccións.
Pero para a saída da crise e dada a escasa forza negociadora que o Goberno de España ten fronte ao poder do Gran Capital, os Sindicatos mellor farían, en lugar de propor unha folga xeral debilitante, concitando unha unión de forzas e medidas co sindicalismo europeo e cos gobernos progresistas para abordar a lexislación ex novo dun marco que regule o funcionamento da Banca e das empresas de extracción e explotación dos recursos enerxéticos e poña lindes á concentración, respecto de ambolosdous sectores, de participación e de poder, penalizando o uso fraudulento e privilexiado da información. O que precisamos agora e de unión contra a grande especulación e non de loitas intestinas entre faccións que teñen visións compartidas sobre os asuntos importantes. Aínda partindo da base de que o marco estatutario que regula o mercado laboral é perfectible, calquera avance en dereitos do traballador, lícito, non é compatible coa xeración de emprego sostible nunha economía que ten de competir con mercados emerxentes onde o que se ten globalizado é a “flexibilidade” e a “precariedade” para evitar as deslocalizacións. Os sindicatos e o Goberno deben abordar xuntos o fondo da cuestión, un asunto internacional, europeo como mínimo, porque sobre todo a pequena e a mediana empresa xa teñen demasiados problemas como para tentar nadar sós contras as correntes que marcan os grandes mercadores-vendedores, impoñendo con impunidade un modelo social, por riba dos Estados, ou, como en Estados Unidos ou a China, coa súa complicidade.

MOTIVOS

2010-09-14T07:26:00.000-07:00

Os seres humanos poñémonos barreiras mesmo en ausencia de censores, impositores ou aínda cando o PAI xa morreu. Hai cadeas invisibles impedindo levantar o voo e poñer rumbo cara ó país da utopía, no que cadaquén estima os confíns do universo posible na medida en que a imaxinación unida á vontade o permiten.
Mais nos seguimos empeñados en poñer portas ao campo, en limitar as nosas posibilidades de relación, de crecemento persoal, de proxección e posta en práctica dos nosos ideais.
O custo da educación castradora que recibimos para legar aos nosos fillos é incalculable: temos un marco social enfermo, no que as leis non escritas xiran arredor do egoísmo e o rexeitamento do distinto.
No desempeño do cotián falar de perseguir a excelencia é unha entelequia pasada de moda: demasiadas interferencias e ruídos da loita competitiva e feroz por ser en razón do status e non da competencia, preponderancia dos blindaxes sobre a empatía, sobre os sentimentos...
Sen embargo, ás veces o amor estoupa e manda ao carallo tanta vida calculada, tanta hipocondría social, tanto medo á liberdade: o amor apaixonado, por unha muller, por un fillo, por un xeito de entender a vida, por un proxecto colectivo. Entón o xesto dulcifícase, a vivencia do tempo faise amigable e todo o accesorio que semellaba tan importante cede o seu lugar a unha vida con sentido.

CRISTO, o deus sol... desde a noite dos tempos

2010-08-16T14:39:00.000-07:00

Por suposto que Cristo como encarnación de Deus Pantocrator é unha invención humana. As sagradas escrituras foron escritas por homes. As testemuñas de intervencións divinas e feitos milagrosos son persoas. Como humano é todo o que dentro da relixión cristián ten que ver cunha suposta intervención divina. As sagradas escrituras recrean o mito do nacemento, parido por unha virxe, dun Salvador na noite do 24 a 25 de Decembro -o sol, logo de tres xornadas en que o día e a noite duran o mesmo, vence e da paso a un novo reinado da luz, ate o equinocio de verán- coa asistencia de tres reis magos, tres estrelas aliñadas respecto de Sirius, igualiño que fan tódalas culturas precristiáns: hindúes, persas, exipcia, helenística, romana... e as mesoamericanas: incas, aztecas..., do seu inicio na labor de apostolado aos trinta anos, da súa resurrección ao terceiro día. O Vaticano tentou destruír os gravados en pedra achados nas pirámides sobre o nacemento do deus Chorus e a súa vitoria diaria pola mañá sobre o Demo -a noite, as tebras-. Tentou destruír todos os elementos de base astrolóxica -12 apóstolos = 12 constelacións) que configuran a construción dunha Historia cuxos ítems non son senón a corporeidade, a literaturización de fenómenos astronómicos para tentar mellor comprendelos e dixerir o medo pola insignificancia fronte aos fenómenos naturais. A era astrolóxica de Piscis -Cristo e representado reiteradamente pola figura de dous peixes- xa fora anunciada por Persas e Exipcios sucedendo á de Taurus remata en 2165, cando o polo norte celeste vai rematar o traslado da súa aliñación coa a Estrela Polar ate a constelación de Acuario. Para entón as distintas relixións adaptarán as súas simboloxías á nova realidade.
Todas esas historias coas que o ser humano quere mellor dixerir a realidade e ordenar un cosmos doutro xeito caótico non son malas nin boas. O que é noxento son os crimes que no seu nome se teñen levado a cabo, sumariamente, por cantos ostentan que a súa fe e a única e que os que non a profesan son inimigos. O que é inadmisible nestes tempos e que argumentando motivos de ortodoxia nunha desas fes, se estean a pisar dereitos humanos e freando a instalación nunha sociedade sen violencia, sen odios, sen fracturas sociais e libre. A maiores, hai unha cúpula de dirixentes de esas sectas que viven ostentosamente a costa dos prosélitos e que teñen moito interese en infundir o temor a Deus. Funcionan como grandes multinacionais con un produto en exclusiva para explotar comercialmente, e fano con axudas a fondo perdido e libres de tributación. Impiden as correntes de opinión dentro do grupo e expulsan -como mínimo- aos diverxentes.
Algún día, con cincocentos anos de retraso tamén pedirán perdón por iso. Como algún día os responsables do 11S saíran á luz nunha pequena nota de prensa nun recuncho do xornal. A moitos no nos fai falla esperar 70 anos a que se desclasifiquen os papeis para saber unha verdade apuntalada por un millón de cabos que quedaron soltos. No caso da autenticidade do que di a Biblia e no Novo Testamento, os documentos para contrastala están desclasificados de tres mil anos cara atrás en pirámides, mausoleos, pergaminos e mesmo na tradición oral de pobos con culturas ben máis antigas, como nais que foron inspiradoras da nosa.

Controladores aéreos

2010-08-06T16:01:00.000-07:00

Se cadra aos controladores aéreos e aos seus representantes sindicais habería que poñelos a carjar areón na carroseta. Ou asentalos nove horas seguidas nunha cinta de procesamento para poñer tres ringleiras de xarda cara ó norte e coa barriga á dereita. Ou doce horas ao día a escarabellar na terra ou estender o asfalto fumegando a corenta grados de temperatura ambiente.
Ese fato de egocentristas aproveita a época do ano e, o que é máis grave, a situación pola que atravesamos que ten acojonado e rezando ao sector dos operadores turísticos, compañías e traballadores fixos e eventuais para realizar actos de chantaxe inadmisible tendo en conta que van cobrar douscentos mil euros ao ano por traballar trinta e cinco horas semanais.
Falan de dificultades para conciliar. Con que? Coas partidas de golf e pádel e os paseos por ibiza?. Dificultades, o que se di dificultades, para conciliar ten Lolita, a do super, que entra ás nove e sae ás vintetrés, por un salario de oitocentos euros ao mes. Ou Pablo, que está a pasar o pisón en Morás de oito a oito a 124 decibelios e ve aos fillos nas fotos da billetera cando para unha hora para xantar.
A situación de privilexio dos que máis protestan neste contexto xenera mesmo odio social. O mesmo que me produce ver a Carmen Lomana á hora da cea -con moitos fillos por doquier a piques de agochar a fame entre as sabas- afirmando que ser probe é unha vulgaridade. Ou a Eugenia Martínez de Irujo decindo que os meses de verán son para descansar ¿? nos iates que os seus amigos poñen á súa disposición en Ibiza, onde non pode deixar de habitar a mansionciña familiar na tempada estival. Todos eles privilexios cos que naceu, desde o berce, por razóns sanguíneas, como se vivir nesta sociedade non comportara compromiso nin esforzo compartido ou solidario ningún, cousa que por certo algúns notables vivindo do erario público só citan cando caen enfermos e precisan de botar man dos recursos do sistema, ou cando, como á reina de Inglaterra, se lles queima un palacio e, despois de non ter contribuído nunca á Facenda Pública, á caixa común de todos, piden un sufraxio ao pobo para arranxar o seu patrimonio.
Aos controladores cumpre ofrecerlles unha rebaixa dos emolumentos entre o 5 e o 15%, en coherencia co esforzo de boa parte da clase traballadora, e se non aceptan e faltan ao traballo hai que abrirlles expediente e despedilos procedentemente, sen dereito nin ao subsidio por desemprego, xa que non queren traballar.
Para non afectar á economía do país, cumpre botar man do exército, cuxa aportación é inescusable en situacións de emerxencia, como pode ser o control do tráfico aéreo, a intervención en vagas de incendios ou a colaboración na loita contra a marea negra do Prestige -que López Veiga e Fraga se negaron reiteradamente a recoñecer como tal, afectando gravemente a dereitos de indemnización por parte de miles de paisanos que vían como o seu medio de vida era arrasado-, por moito que o monarca Borbón afirmara que o exército é un corpo profesional que non está para cometidos de esa índole, de feito tal que cando chegaron os soldados xa os mariñeiros defenderan as rías coas súas mans e as quillas dos seus pesqueiros, eses que recollen as ricas especies que logo adornaron as mesas rexias nas recepcións “palaciegas”.
A ordenación do espacio aéreo e agora unha necesidade que, se é preciso, hai que atender desde os recursos públicos para que a sociedade civil e a situación do país se vexan afectados o mínimo posible. E non é con ánimo de rebentar o dereito á folga. É por non ceder á chantaxe dun grupo de privilexiados que rexeita, por razóns tan obvias como inadmisibles, a mediación no conflito dun árbitro imparcial admitido por empresa e sindicato. Fixo falta esta e outras amezas de folga para que o pobo tomara conciencia da burrada que supón o soldo dos controladores. Se o goberno non actúa con man dura no nome da xustiza social o electorado vaille pasar factura. ¡Tempo ao tempo!.

CORRIDAS DE TOUROS: ESPAÑA ANCORADA NA BARBARIE MEDIEVALISTA

2010-07-28T02:41:00.000-07:00

O público asistente agradece que o matador se arrime aos pitóns, vibra co espectáculo do sangue. As damiselas azóranse cando os tordos perden os intestinos na area. É o arte taurino erixido en festa nacional que invertebra o país.
A cerimonia empeza co traslado en caixóns de dous metros cadrados dos astados ate a trastenda da praza, onde son sometidos a estrés e privados da luz durante trinta horas, para que saian ao redondel cegos, desorientados e buscando unha saída desesperadamente. Para aplacarlle os fumes, está a sorte de varas: un picador tritúralles os músculos dorsais e cervicais cun lanzal de ferro ate convertilos nunha masa informe pola que mana o sangue en abundancia. O toro ten aínda máis sede cando, sobre ese punto de castigo, recibe unhas banderillas postas con moito arte, que van a actuar como palancas horadando a carne e os músculos do colo con cada movemento do touro, agudizando o hemotórax e a dor dunha besta preagónica.
A faena coa muleta nun espacio no que non hai currunchos nos que poder agocharse, marean e esgotan ao animal xa desangrado. É agora máis doado cravarlle unha espada entre as vértebras que lle rache as arterias e chegue ao corazón. O touro agoniza vomitando sangue, máis para iso está o puñal corto que lle secciona, con moito arte, a médula espiñal, inmobilizándoo, pero que case que nunca lle quita a conciencia de ser arrastrado e aínda durante o despece do rabo e das orellas.
A sabedoría dos gandeiros díctalles trucos para que as reses de lidia amosen valores de fereza -cando o embiste non é máis ca unha actitude defensiva-: bótanlles aguarrás nas pezuñas, aplícanlles alfinetes nos xenitais, e, se por contra son demasiado bravos, púrganos con sulfato de sosa, debilítanos con colirios paralizantes nos ollos e introdúcenlles algodóns na gorxa para minar a súa enerxía.
Moitos dos que levan aos seus fillos xa pequenos a adeprender este nobre arte da tortura opóñense ao mesmo tempo a que asistan a clases de educación para a convivencia, pois é unha materia, din, na que non procede a involucración dos estamentos educativos.
España ten de rematar unha transición inacabada ao século XXI desde o medievalismo, no que nos afundiron aínda máis corenta anos de dictadura, o asasinato dos librepensadores, o éxodo das mentes máis preclaras, a inmersión en valores involucionistas, baixo palio, a eliminación da institución libre de enseñanza, o confinamento da muller a papeles de sumisión, a persecución do asociacionismo: agrario, mariñeiro, cultural... O anacronismo desta tortura salvaxe e tal que o argumento de que intelectuais de tódolos signos veñen a xustificala non abonda máis ca na perversidade de elementos educativos e culturais que, imbuídos desde a infancia, son que de extraer o peor do ser humano, a partir da sinxela observación, sen prexuízos, dos feitos consumados: os touros sofren unha tortura inconmensurable desde que son transportados en celdas, durante toda a cruel e agónica matanza, ate o seu despeze. Outra cousa serán as xustificacións, sempre económicas aínda que presentadas desde argumentos de cariz artístico, que se agochan tras da pervivencia da barbarie: un espectáculo salvaxe con cuxa celebración o Concello socialista de A Coruña mantén á cidade no triste circuito da violencia nacional.

CONCORDIA

2010-07-21T04:22:00.000-07:00

Os intereses das grandes potencias en fixar posicións territoriais alén das súas fronteiras foron deixando un legado de poderes corruptos en grandes rexións do planeta. Os Estados Unidos, Rusia, Holanda, Francia, Inglaterra instalaron valedores que asasinan para perpetuar rexímenes do terror, comen o fígado cru dos nenos, utilizan a violación sistemática como instrumento opresor e de control, intermedian no espolio de materias primas e facilitan o uso de grandes extensións xeográficas como esterqueiras tecnolóxicas nas que lavan a conciencia ecoloxista países que presumen do seu coidado polo medio dentro do seu propio chan.
A pegada do colonialismo e da guerra fría foi salpicando América Latina, Camboia, Vietnam, a África Negra, Corea... de dramas humanos e retrocesos á épocas prehistóricas en niveis de calidade de vida. En Corea do Norte o personaxe que ostenta o poder e un sanguinario acomplexado de metro sesenta alzado sobre tacóns enmascarados que almorza con Viúva de Cliquot e caviar iraní traídos de Shangai namentres a poboación civil morre de fame. Hai quince días este personaxe que, como Franco, fala subido a unha escada e imposta unha voz menos atiplada, mandou fusilar ao ministro de economía porque as súas medidas anti-inflacionistas non daban resultados e, a semana seguinte, “executou” ao ministro de transportes porque apareceran dous trens coas mangueiras de chumbo arrincadas por traballadores famentos que as vendían no mercado negro.
Imaxinan vostedes execucións sumarias dos responsables das carteiras de emprego, economía e infraestruturas no Reino de España diante da persistencia da crise? Ou a Zapatero facendo cachos e comendo a Rajoy, como facía Bokassa cos seus inimigos. Hassan II, un irmán para o borbón Juan Carlos, posúe unha fortuna inconmensurable en Suíza e vive rodeado dun luxo sibilino, namentres o país se desangra coa emigración masiva na procura da ilusión por escapar da fame máis negra.
A deriva que está a tomar a sociedade nos últimos tempos pinta un relativismo que da medo e apunta, en moitos casos, a unha involución en grandes areas xeográficas e tamén da mente humana. Como se non explicar que mil cincocentos rusos veñan de morrer por efecto das borracheiras de Vodka durante esta última ola de calor. Algúns eran nenos de campamento, que foran abandonados á súa sorte por monitores bébedos ate o delirium.
En España temos percorrido un longo camiño, nada fácil, de superación fronte á barbarie do 36. Por iso e dobremente importante medrar en valores de concordia, solidaridade e respeto á distinticidade sen que nada rache, para que todas esas chamadas diarias á cruzada por dun modelo de convivencia imposto por visionarios, anticonstitucionais, feitas desde medios herdeiros do golpismo, civís e relixiosos, caian en saco roto e produzan desprezo e risa antes que atención.

O pádel, escola da vida

2010-07-17T07:37:00.000-07:00

Alcibíades tiña un concepto da leadade moi laxa. A él gustaballe apostar a cabalo gañador e non dubidou en mudar de bando se con iso se aseguraba a victoria. Máis descoidou o propio crecemento persoal e iso acabou por pasarlle a factura definitiva.
No pádel, un remedo, un sucedáneo cal pode ser o fútbol das xustas e os lances belicosos, a un dos membros da parella, o que pensa que está un chisco por enriba, o rendemento por baixo das expectativas do compañeiro, sempre desde unha visión subxectiva, pode provocar o despertar dos instintos máis profundos, de supervivencia dentro da pista, que levan a comportamentos de crítica despiadada, denostación e desesperación sempre aproveitado polo inimigo, que caladiño ao outro lado da rede, relámbese padalando unha vitoria cimentada na desunión no seo do bando contrario.
A humildade, o traballo, a conciencia de non sentirse gañador apriorísticamente, a predisposición á loita, a concentración, a vivencia no puro presente, a capacidade para extraer lecturas positivas mesmo nos intres de maior dificultade, a disposición para montar unha tenda de campaña alí onde os botes da pelota queren ser definitivos... son valores importantes cara ó triunfo, mais nimios a respecto do máis importante de todos eles, o definitivo: a comunión de valores dentro da parella, a identificación e posta en común dos seus membros sobre todo aquelo que buscan, para coincidir no mesmo escenario: disfrute, deseos de mellora, progreso, loita e superación das propias limitacións... CONXUNCIÓN, COMPLICIDADE, APOIO, COMPRENSIÓN, APOIO NOS MOMENTOS DE FLAQUEZA E RECOÑECEMENTO DOS DE REALIZACIÓN... AMIZADE E XENEROSIDADE, todo elo como culminación dun proceso de mutuo coñecemento e intimación no que xurden, sen ambaxes, as aportacións que cada quen está en disposición de entregar.
Por tanto, e chegado o momento crucial de dar o mellor de si mesma, a parella ten percorrido un camiño de intimación e posúe, coma un tesouro, a capacidade para apoiarse mutuamente e acadar as sinerxias polas que o mais potente por un día, por un intre ou mesmo nun lance concreto apoia ao máis feble, sabendo que os papeis mudan nun segundo.
Semella forzado pensar que alguén queira xogar mal para amolar a o compañeiro. Por tanto, suposto que o que falla faino contra a súa vontade, o que cumpre e apoialo ainda máis, e, iso si, abrir un proceso de repensamento do acontecido logo de terminado o partido, no que poden caber aínda as decisións máis drásticas. Mais no desenvolvemento competitivo non hai outra que apoiar, apoiar e apoiar. A ocasión para a mellora e a posta en común está nos adestramentos e nese punto, se fai falla e o interese e grande, aparece a figura inconmensurable de adestradores e mestres nacionais, como Ronald, que teñen oito ollos cando nos estamos medios cegos.
Para non cansar, en partidos igualados por estratexia e cualidades técnicas individuais, deciden a actitude, o humor, a disposición a correr, a supresión dese corsé mental que leva aos que creen atesourar unha superioridade xestual e estética a sacrificarse menos como se o suor fora o recoñecemento de que era precisa a loita para chegar á victoria.
Por todo ilo, o deporte é unha escola da vida, impagable.

A deturpación da doutrina cristián

2010-07-13T04:03:00.000-07:00

Saramago non foi indiferente co itinerario da xerarquía eclesiástica. Darlle as costas á curia sería unha actitude de desprezo máis doada sen perder un ápice de coherencia. Mais o escritor portugués sentiu o compromiso de orientar a súa ollada crítica cara o xeito en que desde Roma se ten orquestrado unha xerencia para a explotación do temor de Dios, desde o sentido da propiedade dun legado divino manifestado só con palabras acomodadas aos intereses dos mitrados, a afirmación da superioridade sobre as outras crenzas, a reivindicación da verdade absoluta e o desprezo do diverso e tamén do diverxente, mesmo dentro do seu propio seo.
Os nervios porque se destacase ese plano crítico de Saramago na súa despedida levaron ao aparato de propaganda e difamación do Vaticano a atacar ao luso cando o seu cadáver aínda non arrefriara de todo. O sentido cristián do perdón, se é que Saramago o precisara, foi obviado por camarlengos e arcebispos de dobre vida, accionistas da industria do condón que logo demonizan, titulares de contas en Suíza e depositarios de pinacotecas e xoias de valor incalculable, namentres os curas da liberación traballan coas súas mans no mundo oprimido, cómplices co seu silencio -cando non artífices- e obstrucionistas da acción da xustiza contra a carroña pederesta avivada por unha normativa interna que di que a entrega a Deus e aos demais e incompatible coa práctica amatoria plena.
Os concilios vaticanos e os conclaves teñen servido para tramar un corpus relixioso afastado dos principios iniciáticos. Tódalas grandes afirmacións nas que se sustenta a reivindicación da unidireccionalidade na xestión directiva da Igrexa católica son obra dos xerarcas e teólogos afectos a ese poder e perseguen o monolitismo ideolóxico, o inmobilismo dos valores que han regular a convivencia nun entorno cambiante, a relegación da muller a papeis secundarios na toma de decisións, o aliñamento co poder e as oligarquías, o “talante tolerante e comprensivo” coas outras crenzas... Con este pelaxe, os comunicados de desprezo que eleva ese gremio sectario contra persoas cunha traxectoria longa, de compromiso traballoso exercido no debate aberto e sen proteccións corporativas teñen o valor de amosar a debilidade argumental dunha institución que ten a fecha de caducidade nun horizonte non moi afastado presa da súa cegueira e avaricia.
Recomendación para os cardeais chuquilateiros de insigne papada, condenadores do homosexualismo, do Islam, do pracer sexual, da igualdade da muller, da autodeterminación dos pobos oprimidos, da eliminación dos privilexios por razón de nacemento, do exercicio dos sacramentos polo pobo practicante... a lectura de Ensaio sobre la Ceguera.

FRIKIS

2010-07-06T01:38:00.000-07:00

Non teño prexuízo ningún a respecto dos frikis, faltaría mais!. Acumulo, ben certo é, experiencias que me levan a ser precavido nas miñas relacións profesionais con eles.
Hai anos, desde o meu posto de responsable de recursos humanos nunha multinacional do mundo editorial cometín o atrevemento de contratar a dous frikis, home e muller, para cadanseu postos de elaboración de plataformas de marketing. Atraíanme daqueles mozos o seu grao de motivación para entregarse a un traballo que colmaba as súas aspiracións por un tempo. E iso a pesares de que o perfil psicolóxico que debuxaran as súas respostas aos tests e tamén a escenificación nas entrevistas persoais dos seus pensamentos, ideas, valores e mesmo emocións abrigaban en min dúbidas sobre a dose de realismo presente na toma de decisións diaria dos candidatos. Aínda con esas, decidín correr o risco e ver da posibilidade de medrar xuntos aproveitando a súa potencialidade.
¡Ogallá non tivera feito tal cousa! Se ben algúns legados de coñecementos procedimentais no uso de ferramentas informáticas fóronme e seguen a serme de utilidade para o desempeño nun entorno cambiante, hei recoñecer que o grao de perfección formal que buscaban na elaboración de cada páxina de contidos era tal que para completar un traballo que, subcontratado, custaría mil cincocentos euros, investiron entre os dous case que un semestre, no que non pisaron a rúa para pulsar nin as necesidades nin os hábitos de consumo dos clientes, nin pilotaron o grao de aceptación dos produtos novos que eu ía poñéndolles nas mans.
A ola de frikismo que invade España está a aportar ás colas dos demandantes de emprego un perfil de persoas pouco ligadas á realidade, cunha dimensión de coñecementos superespecializados que sobrepasan ate o paroxismo as necesidades da maior parte das empresas necesitadas dos seus potenciais servizos. Son persoas nacidas para demandas anteriores á crise e envorcadas no crecemento dentro dun mundo estreito e esixente, a medio camiño entre o virtual e a realidade. Calquera opción laboral que pase por arrincalos e desconectalos máis de un día do fluxo de retroalimentación no temas que os ocupan e os identifican cunha manda de semellantes é descartada. Algúns, os menos, desenvolven habilidades para vender as oportunidades que ofrece o grao de excelencia acadado en xornadas maratonianas arredor de parcelas do saber, do deseño, do celeccionismo... aparentemente tan estreitos como inmensos unha vez que se profunda no detalle. Porque a visión polo miúdo, a focalización niso tan pequeno que para os simples mortais para desapercibido é unha das constantes vitais deses seres especiais, xenerosos co seu tempo e co dos demais, que viven con pé e medio no mundo feliz dos seus soños inocentes.

DE PARELLAS

2010-06-24T02:57:00.001-07:00

Un recurso moi manido nas veladas do verán, logo dunha cea atlántica entre amigos, xira arredor da presunta maior liberdade que hoxe caracteriza ao concepto da vida en parella, desde que se toma a decisión de compartir teito e leito ata o caso no que se decide rematar coa relación.
Superando de mala gana o tedio que me produce estar sempre falando das mesmas cousas como se foramos sabedores de algo, sorpréndeme a tendencia infantilista a catalogar as perspectivas de futuro dunha unión só a partir de feitos consumados, con análises a posteriori e por reacción fronte ao que xa non semella ter volta atrás.
Sobreentendendo que a única razón de peso que atopo para situar o drama dunha separación e do impacto sobre os fillos, paréceme que se poden sacar conclusións sobre cales poden ser os mimbres para que unha relación perdure no tempo excluíndo os contextos de forte convencionalismo social e sentido da propiedade característicos dunha España que sobrevive en instancias distintas ás da burguesía “progresista” das grandes áreas urbanas. Se cadra o máis atinado é poñer o foco nas condicións en que nacen e se consolidan moitas parellas das xeracións da contracultura: os nados nas décadas dos corenta e dos cincuenta, ano arriba ano abaixo. Respecto das súas xestacións, a espoleta da secreción de Oxitocina -enconachamento- non abonda como argumento principal. Xogan un papel máis importante e primordial co paso do tempo a complicidade fronte ao mundo, a cultura, o xeito de pensar, o nivel educativo, a tracción compartida cara a asuntos estimados como esenciais... Son parellas que xa cumpriron tres ou catro décadas de vida en común. Os seus membros presentan un grao de desenvolvemento intelectual máis ca notable e un xuízo crítico educado nos tempos en que o inimigo era notorio e había constancia da utilidade da loita. Son, por tanto, persoas esixentes no plano intelectual e difícilmente chegaría a química máis primaria a explicar dabondo a persistencia no tempo da súa relación de parella. Para iso está a outra química: a que se pon en marcha cando a sutileza e a complexión de toda a potencia mental, unidas a o pouso dun bagaxe de experiencias compartidas, son quen de crear una atmosfera de sentimentos na que ningún dos dous membros pode ser substituído por outro actor sen que a aventura de vivir se resinta gravemente.
No entanto, a sociedade vai mudando e no seno de moitas parellas de novo cuño os conflitos máis importantes e que segundo as estatísticas provocan rupturas teñen que ver coa territorialidade, a loita polo espacio onde poñer un vestiario excesivo, as diferencias respecto dos conceptos de orden, limpeza, reparto de funcións, o alto grado de estándares de esixencias umbilicais e a falta de espírito de sacrificio e de capacidade para ceder, etc., propias dunha xeración que ten “gozado” dunha prolongación da adolescencia e da ausencia de asunción de responsabilidades ata etapas ven avanzadas da súa vida.
Dito todo isto, segue a parecerme un milagre que unha parella poida vivir trinta, corenta ou cincuenta anos compartindo todo.

SEGUE O DESPILFARRO

2010-06-13T11:54:00.000-07:00

Hai un terrorismo financieiro practicado por unha parte da clase política de xeito sistemático que queda impune e que non cesa aínda nun contexto de millóns de concidadáns vivindo por debaixo do unbral da pobreza e miles de empresas pechando por impagados e por falla de crédito. A tentación fronte ao despifarro das Administracións, nun intre de desesperación, é comprensible -xa que non xustificable- que sexa o uso da violencia. A operación Muralla para investigar o Cacharrismo en Lugo está paralizada por falta de asignación de medios. Na persecución do crime dificultase a acción policial e boa parte da xudicatura atende a argumentos nepotistas.
Namentres se pechan liñas de axuda aos estudantes, as listas de espera conteñen enfermos de cancro con tratamentos diferidos, a lei de dependencia non chega a amparar nunca a tantos e tanto casos, se eliminan convenios con asociacións culturais e deportivas de utilidade pública, se prepara o copago da asistencia sanitaria, namentres se lle esixe á clase media un exercicio de economía e un esforzo tributario importantes, os políticos mercan unha morea de sillas de máis de cincocentos euros para o Gaiás, onde os teitos están culminados por lousa traída de Italia, que non de Valdeorras. Catrocentos setenta millóns de euros xa van sepultados nesa obra faraónica cuxa apertura vai supor unha sangría continua para o pobo galego, que non precisa de mausoleos afastados, sen funcionalidade concreta nin factible, nos que pechar a cultura, senón de espazos modestos integrados nas vilas e cidades onde dar cabida a escolas de teatro, danza, música, pintura e talleres de escrita.
Terrorismo político que non cesa: subdirectores xerais por quintuplicado, listas interminables de persoal de confianza en deputacións e administracións autonómicas sen asignación de funcións, conselleiros delegados de entes como o da Televisión de Galiza que chegan a cobrar seis mil euros ao mes no concepto de dietas -a máis dous dous mil catrocentos de soldo- por asistiren a reunións de dez minutos, dentro do seu horario de traballo, para tomar decisións como o horario do servizo de limpeza. Os deputados no Parlamento Galego teñen dereito a cobrar dietas de desprazamento entre 30.000 e 60.000 euros/ano ademais do soldo de 4.200 euros/mes. A existencia das deputacións e un monumento ao despilfarro. A meirande parte dos seus orzamentos vai destinada a gastos administrativos e só unhas migallas chegan a formar partidas para investimentos. Xa abonda coas Administracións do Estado, Autonómica, Local e a mesma FEGAMP, na que están representados tódolos concellos. Franco xa morreu e os concellos non precisan unha administración foral para facer valer os seus dereitos e redistribuir a riqueza. As formación políticas utilizan as institucións nas que gobernan para favorecer aos concellos amigos, e iso, a máis de mezquino, tamén contribúe ao despilfarro. Hai algún concello que non ten habitantes para encher as piscinas e tampouco presupostos para mantelas. Cando Moreda era oposición avogou nunha entrevista en La Voz de Galicia pola eliminación das Deputación. Agora di que son un elemento imprescindible na compensación territorial, como se ese obxectivo non tivera que formar parte, necesariamente, dos plans operativos da Fegamp e da Xunta.
Despilfarro no nº de policías destinados a escoltar a políticos de medio pelo; despilfarro nos coches oficiais, luxosos; en telefonía móbil; en estudios de viabilidade de obras que nunca se levan a cabo(1); en creación de postos de funcionario innecesarios; en armamento; na asignación de presupostos para manter a Monarquía; na organización, escenografía, parafernalia e dotacións dos Premios Príncipe de Asturias; nos soldos das escalas superiores da función pública; nos contratos blindados dos peixes gordos das empresas privadas, por mais que haxa que inxectarlles diñeiro para que non se afundan; despilfarro nas axudas a fondo perdido a empresas que desembarcan para fagocitar á competencia pequena, e tamén ás que teñen en mente presentar ERES; nas primas que federativos corruptos, que non puideron xustificar como é debido viaxes a China con toda a súa camarilla, pagan aos futbolistas que xogan o Mundial(2); na fuga de capitais na contratación de futbolistas; no uso de créditos, devoltos en gran parte con favores, por parte dos partidos políticos nas campañas electorais; na asignación de presuposto á Igrexa Católica(3), que logo adica todos os seus medios rediofónicos, televisivos e de prensa a morder a man de que lle da de comer e a sementar o odio e a intolerancia, nun intento por rescatar a sociedade de valores franquista: mulleres sometidas, relixión versus educación para ser mellores cidadáns ¿?, pecaminización da educación sexual e do uso do preservativo, a obriga de ter fillos produto de violacións..., despilfarro no número de liberados nos sindicatos; nos cartos que se lle dan a centos de fundacións que non presentan nin memoria de actividades... Estamos diante dunha lista interminable de asuntos aos que hai que meterlles man e cuxa mera evocación provoca un disloque no xeito de escribir, deslabazado.
Isto non ten moi boa pinta. Nin o goberno nin a oposición teñen intención de porlle o cascabel ao gato.

(1)A Norman Foster se lle teñen pagado dezaseis millóns de euros na comunidade de Madrid polo deseño dunhas edificacións que non se van realizar.
(2)Prima por xogador se gañan o Mundial de Sudáfrica: 555.000 euros.
(3)Logo o Arzebispo chuquilateiro e o Vaticano intramuros non mandan unha cadela aos curas, moitos deles vivindo moi xustos da caridade dos feligreses.

O xenocidio do pobo palestino

2010-06-04T02:54:00.000-07:00

Ten mala solución. Hai demasiado diñeiro na banca estadounidense para que a Casa Blanca e a súa sicaria ONU condenen a Israel, a pesares de que os xudeus están quentando o clima de hostilidade co mundo árabe nunha zona xeoestratéxica moi interesante para os intereses das grandes empresas petroleiras e gasísticas que teñen desembarcado pola forza da man dos Bush e dos yemenís, os mesmos que, xuntos, brindaron con champagne o 11S pola noite, cos cadávres de 3.700 inocentes aínda quentes, para celebrar unha invasión da que tiñan información privilexiada.
Sempre se lle reprocha a Yaser Arafat que non firmara os preacordos de Camp David. Non o fixo porque non quería ver ao seu pobo, espoliadas as súas casas e campos de cultivo, confinado nunha serie de campos de concentración, inconexos, como un novo arquipiélago gulag, ata diluír a súa conciencia de nación, a súa dignidade e a súa capacidade para trazar a súa Historia.
Diante da negativa dos líderes palestinos a firmar semellante futuro para o seu pobo o Servicio de intelixencia israelí montou dispositivos de provocación territorial e relixiosa sistemáticos para provocar a resposta violenta, con pedras, dos árabes. Os palestinos foron masacrados, encerrados entre murallas cos suministros de medicamentos, material escolar e alimentos cortados. A colonización das súas terras por xudeus ultraortodoxos non se ten interrompido por máis que Tel Aviv organice mascaradas publicitarias nas que as vítimas, torticeiramente, son os nenos israelís que ven como os bulldozers destrúen as súas casas1, construídas como avanzadilla dunha ocupación pola forza. Un avance que ven sendo precedido pola usurpación de pozos de auga, queima de olivos e arrasamento de cultivos, convertendo así aos palestinos nun pobo que sobrevive gracias á caridade, dependendo incluso da mesma sociedade israelí, tentando desenvolver, en moitos casos con éxito, un verdadeiro síndrome de Estocolmo entre os árabes.
A impunidade coa que actúa coa máxima violencia o goberno xudeu e o seu exército e total. O ataque contra misións humanitarias en augas internacionais e só un remedo da convicción de Tel Aviv de poder actuar como lles pete con tal de paralizar in aeternum unha posible vía para o recoñecemento de Estado Palestino. Os xudeus foron instalados en Oriente Medio pola coalición que gañou a guerra ao Fascismo e crearon un fogar común para quedarse despois de vivir, espallados, a tortura e a persecución xenófoba propia dos tempos de crises económicas profundas. A mesma tortura, espolio do territorio e xenocidio que agora eles, nunha burla do destino, infrinxen a un pobo palestino que, alleo á instrumentación que do conflito queren facer civilizacións opostas, quere recuperar a paz e a liberdade.

A DÉBEDA DOS CONCELLOS

2010-05-27T08:35:00.000-07:00

Desde Felipe González a Zapatero, pasando por Aznar, tódolos executivos tiñan proxectado e apalabrado o respaldo ao municipalismo. Unha débeda histórica que no contexto actual de crise xeral non só é obviada senón que, ademais, paralízase a capacidade das administracións locais para seguir a prestar uns servizos que supoñen o 23% sobre o valor do percibido polos cidadáns, namentres os ingresos dos consistorios supoñen, por tódalas vías, un 15% da disponibilidade de recursos públicos.
Diante desta fenda financieira a meirande parte dos concellos, para seguir prestando os mesmos servizos aos cidadáns -en moitos casos encarnando obrigas que corresponden de feito a administracións supramunicipais- veñen optando pola venda do seu patrimonio, principalmente solo, e, cando isto non é posible, pola tramitación de préstamos bancarios, nun principio para abordar inversións, e, nestes momentos, mesmo para facer fronte aos gastos correntes. Este desfase é escandaloso cando conflúen factores como o de vivir por riba das posibilidades, investir en actuacións megalómanas e administrar con pouca ou ningunha coherencia a proporción entre o tamaño físico-humano do municipio e o do aparato funcionarial, o cal ven dando lugar a situacións de quebra real, enmascaradas por operacións crediticias, con endebedamentos por riba do 100% sobre o importe do presuposto anual. Demoras e impagos arrastran a miles de pequenos provedores
á ruína namentres o déficit do Estado acada niveis de record.
A solución para esta situación non semella pasar por penalizar a todos por igual. Hai miles de exemplos de concellos ben administrados, con niveis de endebedamento ínfimo, coas equipas de goberno moi axustados, sen gastos suntuarios en parque móbil, telefonía ou patrocinios nepotistas. E isto a pesares do lastre que supón facer chegar aos cidadáns tamén servizos que tiñan que estar prestando as CC.AA. Ou o Estado.
Por tanto, é xusto aplicar medidas leoninas a todos por igual? Moitos gobernos municipais do selo PSOE, como si gozaran de información privilexiada sobre as intencións do Gabinete Zapatero, xa tiñan convocados plenos apriorísticamente nos que tratar de solicitudes de crédito ata o máximo legal (125% sobre o importe do presuposto anual), denantes da entrada en vigor do decreto prohibicionista o 1 de Xaneiro de 2011. Eses concellos van a engulir o pouco líquido dispoñible nas entidades nun prazo breve. En cambio, os mecanismos de control sobre o gasto público seguen sen poñerse en práctica. Ademais moitos deles deben de estar obsoletos. Cómo se non entender que alcaldes de municipios de mil habitantes cobren o mesmo que outros que gobernan vilas de 100.000?. Cómo entender que en Os Blancos, en situación de quebra, haxa 65 funcionarios municipais para unha poboación de 980 habitantes?. Cómo dixerir que para atender a Casa da Cultura de Ourense, con dúas portas, figuren en nómina 19 porteiros? O cal, segundo Baltar, non é máis ca o chuquilate do loro.
A Operación Muralla, que comprometía as políticas cacharristas, está en suspenso porque non hai decisión política para estudar a documentación incautada e meter en cintura a quen corresponda. E iso é o que lle fai falta ao Estado: meter en cintura aos tramposos, aos que despilfarran e defraudan o suor dos que agora van ver aminorados os seus ingresos nunha especie de burla do destino. Garzón loitou contra as tramas de vividores a costa da política que teñen enmerdado o prestixio da dedicación máis nobre. E os poderes fácticos, os mesmos de sempre, paralizando a acción da xustiza, fortalecendo a sensación de impunidade na que se moven as mafias legais e sementando a idea de que todo vale, de que tonto o último... e fornecendo o odio social en amplos sectores da poboación.

REPENSAR A SOCIEDADE

2010-05-24T14:11:00.000-07:00

Tanto Felipe González como Aznar, desde postulados ben diferenciados, coinciden en apuntar a necesidade de repensar a sistema polo que se artella a convivencia social na vella Europa en crise. O primeiro enfatiza a importancia de investir en I+D+I e o segundo avoga aínda por uns mercados de traballo e un marco de comercio máis liberais. Sorprende que semellantes visionarios con grandes doses de información privilexiada e mamando das ubres do Capitalismo feroz teñan unha chave mestra cando nas súas executorias non tiveron en conta a data de caducidade dun estado de benestar fundamentado nunha situación de bonanza irreal, cos piares en actividades económicas especulativas, que só beneficiaban a unha oligarquía ben relacionada con Ferraz e Génova e deixaría en coiros a moitos que quixeron xogar a ser ricos.
Agora que a crise afondou ata extremos formidables e as voces son de alarma extrema nos corrillos onde se maquinan os asaltos golpistas ou “democráticos” ao poder, e cando compre introducir dun xeito novo, en claves de século XXI, o repensamento da sociedade. Entre a desesperación do benintencionado Zapatero e o concepto de política como enfrentamento partidista de Rajoy, hai unha necesidade obxectiva que atender para ben da sociedade española: o cuestionamento do Sistema político que ordena a nosa convivencia, a nosa capacidade produtiva e o estado de benestar.
Entre os sesudos ideólogos de ambas formacións con dez millón de electores como respaldo efectivo chama a atención que non teña xurdido referencia ningunha sobre aspectos que teñen de rachar a dinámica actual da sociedade, cales son:

-Cuestionamento dos valores transversais que están no miolo da convivencia diaria, desde a escola, ata o regulamento dos mensaxes dos mass media, pasando polo trato preferente que preside as relacións do Estado con institucións que se interpoñen entre o cidadán e a liberdade.
-Necesidade de devolver ao Parlamento e aos órganos de Goberno o prestixio perdido por mor do seu inmobilismo e ausencia de protagonismo nos momentos en que son máis precisos o liderazgo e a gobernanza.
-Fixación dun completo corpus de medidas que impidan a compravenda, especulativa e concentrada en poucas mans, de materias primas, alimentos básicos, divisas e débeda pública dos Estados.
-Acabar co trato de privilexio ás grandes multinacionais e grupos de poder. É a hora de que os partidos, no seo desta crise formidable, deixen de actuar en clave electoralista e, sen obsesión pola posible perda de apoio electoral, adopten o paquete de medidas precisas para mudar xeitos de Administración que xa non valen. Non se lle pide á Xunta ou aos Concellos que creen empresas, pero, alomenos, que non paralicen o florecemento de pequenas inciativas de autónomos con esixencias de papeleos custosos e interminables, dictámenes técnicos que tardan meses, solicitudes de marcas rexeitadas por sistema e silencios administrativos que só rachan sobre discretos. Xenera odio social que grandes clubes de fútbol gasten millóns de euros en fichaxes tendo débedas inxentes coa Seguridade Social e con Facenda namentres se pecha o crédito aos concellos.
Soros provocou o afundimento da libra esterlina e unha crise sen precedentes na Gran Bretaña; catro especuladores afundiron Grecia nunha semana, están atacando ao euro mercando e vendendo grandes sumas as vintecatro horas do día, gañan fortunas inimaxinables apostando pola caída de valores apoiados no rumor sementado en espazos contratados en grandes medios e fan inútiles as medidas desesperadas de aforro do goberno de Zapatero.
Sobre estes aspectos como sobre tantos outros a preguiza lexislativa de Bruxelas e dos Estados, e falta de capacidade de xestión da clase política en España son un lastre que anticipan para Europa un papel terciario no planeta ao cabo desta década.

Versión en castelán

REVELA 2010

2010-05-22T09:29:00.000-07:00

CHEQUEO Á SITUACIÓN DA INFANCIA NO MUNDO

E moi salientable que un concello pequeno cal é o de Oleiros sexa quen de organizar un certame fotoperiodístico de nivel internacional e gran recoñecemento nos medios especializados. “Revela”, na presente edición dende o 18 de Xuño ate o 18 de Xullo, vai desenvolver o tema capital da situación de ameza que está a vivir a infancia en grandes rexións do planeta, en condicións de explotación laboral, emprego como forza bélica, como vítimas e tamén axentes de violencia física e psíquica e privacións de dereitos elementais como o acceso á educación, aos alimentos máis básicos e á cobertura sanitaria, como carne de prostitución...
Revela é un acontecemento que concita a participación dos mellores fotorreporteiros do mundo, non só pola calidade diferencial das propostas senón tamén porque proporciona unha ocasión, por infrecuente máis valiosa, para a exposición pública de propostas valentes e políticamente incorrectas que poñen o dedo na chaga arredor da verdadeira índole dos problemas, sen sufrir mutilación ningunha da censura, grazas á conciencia colectiva e solidaria dun pobo que se preocupa, máis aló do necesario coidado estado das súas infraestruturas locais, polos dramas que se están a vivir en tantas rexións dun entorno cambiante. Así, o traballo premiado este ano cunha bolsa de 12.000 euros aborda a situación infrahumana que se vive nos cárceres do norte de África.
Esa conciencia crítica funciona no ámbito de Certame como unha roda de transmisión de valores, pois tamén está incentivada a participación de mozos e mozas en etapas formativas a través de Revela na Escola, unha actividade parella na que alumnos de secundaria de calquera centro galego son sensibles diante de aspectos da realidade que motivas a súa reacción e a necesidade de expresarse.
Parabén a Oleiros, ese rincón do Finis Terrae que dá unha lección de compromiso e resiste os intentos de invasión dos mass media, armados cun arsenal de opiáceos: fútbol, vída íntima de famosos impúdicos e do lumpen, máis fútbol, o dolce far niente e o consumismo nos centros comerciais... Revela 2010 é un lategazo na conciencia colectiva, unha voz que se ergue para dicir que estamos vivos e que ata os máis pequenos xestos solidarios importan.

VERSIÓN EN CASTELÁN

AS ORELLAS DO LOBO

2010-05-12T04:09:00.000-07:00

Tímidamente, sindicatos e colectivos de funcionarios protestan as medidas anunciadas polo goberno socialista este mércores pola mañá para frear o crecemento da débeda pública. Mais aló da compresión do pau que supón para calquera economía doméstica a redución dos ingresos, hai que dicir que o peso medio salarial dos empregados públicos pasou de ser o máis pequeno hai trinta anos a superar nun trinta e tantos por cento ao de traballadores da empresa privada coa mesma cualificación, e case que a duplicar o dos varios millóns de cidadáns cobrando o salario mínimo.
Ben certo é que ninguén lle vai poñer o cascabel ao gato: a oligarquía de políticos que goberna promulga leis e decretos que primeiro teñen en conta o trato de favor que seguen a recibir eles mesmos e, por extensión, os altos mandos na escala funcionarial: unha lacra verdadeira, pois sendo os que menos traballan reciben primas e dietas vergoñentas e pouco edificantes nos tempos que corren. Ese cancro contaxia ademais a boa parte da base. Dánse uns niveis de absentismo laboral superiores ao vinte por cento; roubos de materiais; impuntualidade e incumprimentos de horarios e ao mesmo tempo facturacións de horas extras a esgallo para facer case que nada ou o que tiña que estar feito polas mañás. Porque en termos absolutos dos tres millóns cen mil funcionarios que existen na actualidade, sobran máis da metade. Os sucesivos gobernos foron engordando a inversión fixa en persoal por razóns electoralistas, por amiguismo e por prácticas nepotistas. Ningunha empresa privada duraría catro días aberta coa situación de caos, falta de control e dirección, inconcreción de obxectivos, multiplicación de persoas para unha mesma función, desgana e falta de compromiso coa xestión, a formación e a reciclaxe que caracteriza a grandes bolsas de funcionarios. Unha situación que leva aos que si teñen ganas de traballar e actúan con responsabilidade -e hai moitos- a sacrificarse ás veces máis do recomendable cando non a recibiren un trato acosador e vexatorio de parte dos vagos de profesión.
Algunhas das funcións e tamén un número de servizos que receben os cidadáns é lóxico que sexan dispensados desde a titularidade pública. Moitos deles parten da conciencia solidaria, supoñen un esforzo económico para o conxunto dos cidadáns e aportan un plus necesario de tranquilidade de que o primordial medido non en termos de rendibilidade económica senón de contribución ao estado de benestar está asegurado. Mais é preciso delimitar moi ben cales son eses servizos, para privatizar o resto e gañar así en eficacia na xestión de recursos materiais e humanos, cunha consecuencia inmediata na redución de custes: na sanidade, no mantemento de xardíns, no ensino... mesmo na Xustiza. Por que o cargo de xuíz ten de ser vitalicio? Hai que acabar co trato diferencial: no seno da empresa pública, entre traballadores públicos e privados, entre traballadores por conta allea e autónomos, entre pensionistas... É aberrante que un político retirado conserve coche e segredaria e cobre unha pensión multimillonaria por ter traballado catro anos; é aberrante a distancia entre a pensión mínima e máxima; é aberrante que un traballador cunha vida laboral de corenta anos perciba 650 euros de pensión como tamén o é que algúns estean na casa ou nos seus chollos particulares retirados aos 48 anos e a outros, sempre os mesmos, se lles esixa que sigan ata os 67. Nas medidas do goberno faltan alusións a acabar cos contratos blindados nas Caixas de aforros, coas primas astronómicas a conselleiros delegados e directivos de empresas privadas que explotan aos traballadores aproveitando a descompensación entre a oferta e a demanda de operarios; faltan alusións á necesidade que temos de espremer o tempo laboral que se precisa, remunerado cos impostos de todos, de médicos, catedráticos, deputados, senadores e congresistas. Faltan referencias concretas sobre a eliminación das primas millonarias a mandos da garda civil, a policía xudicial, a xudicatura e os segredarios xerais. Faltan alusións á urxente necesidade de abordar a implantación dunha Administración única, á supresión das Deputacións, a eliminación do Senado. Con Grecia vímoslle as orellas ao lobo. En realidade, algo máis que as orellas, porque a oligarquía política non da sinais de querer mudar un sistema superado en esencia, a máis de podrecido pola corrupción e o trato de favor.

DISPUTAS TERRITORIAIS

2010-05-10T08:03:00.000-07:00

A propósito do deslinde de Santa Cristina di una concelleira da cidade herculina que o areal é dos coruñeses. Sen dúbida fala atendendo aos mesmos criterios de presión demográfica polos que o Consultorio capitalino pretende a maioría absoluta na toma de decisións do Consorcio, desprezando o factor territorial.
Vai ser que ese estilo de chulerías latexa tras do complexo de superioridade que tradicionalmente ten levado a tratar como pailarocos -no senso mais pexorativo da palabra- aínda con taparrabos aos que vivimos ao outro lado da ponte da Pasaxe. A boutade dos socialistas coruñeses equipárase á reivindicación dos pensionistas ingleses acerca das Canarias polo feito de pasaren o retiro nas illas.
O concello de Oleiros é un gran pulmón, un area de recreo para os coruñeses dende que nos anos cincuenta os suecos introduciron en España as bondades dos baños de mar e de sol. O goberno municipal fai un esforzo económico en dotacións e mantemento para brindar unha opción de lecer nas mellores condicións a custo 0: non hai zonas azuis, nin de residentes por parte ningunha e funcionan en tódalas praias e os seus contornos servizos de emerxencia, protección civil, regulación do tráfico, socorrismo, limpeza de areais, etc. Paréceme que é un xeito de entender as cousas públicas desde o concepto dunha grande area metropolitana solidaria, pois o gasto en hostalería dos visitantes non compensa nin en porcentaxes ínfimos todo ese despregamento de medios. E ben está introducir eses conceptos de interacción cos veciños que ten levado ao Concello de Oleiros a limpar tamén o area de praia “coruñesa”. Outra cousa é admitir o vasallaje: namentres que o goberno de María Pita manteña a súa reivindicación da punta do areal corresponderalle polo menos responsabilizarse dos servizos de socorrismo e vixilancia. E si pretende que o fagan os oleirenses, compre que os Losada, Barcón, Marón... recoñezan o dereito lexítimo de aqueles a recuperar a súa integridade territorial usurpada. Pero para iso precisaríase o seu esforzo en acudiren ás fontes da Historia libres de prexuizos e despoxados do chauvinismo co que se buscan as rendibilidades electorais que non se alcanzan co traballo do día a día nos barrios.

Video de Cartas a Elisa

ESTRATEXIAS DE DISTRACCIÓN

2010-05-07T00:56:00.000-07:00

Hanme chamar raro pero a min paréceme un atentado contra a ética, unha provocación esa programación da Sexta á hora da cea na que desfilan multimillonarios amosando as súas mansións, iates, xoias e roupeiros con xéneros de pasarela ao tempo que fan afirmacións do tipo: “ser probe e unha vulgaridade”. E levarán razón. A pobreza asola a varios millóns de familias vulgares. Moitas delas, para distraer a fame, ven a televisión que segue a ser un electrodoméstico económico.
Zapatero e Rajoy falaron de Grecia, da posibilidade de que os especuladores utilicen o rumor para tombar o valor dos bonos e a economía dun país. Mais ignoro o que terían afondado no drama e na profunda depresión que leva a moitos pais ao borde do suicidio por non poder aseguraren que tan sequera haberá un prato de sopa para cear mentres os fillos ven desfilar nos programas de “Mujeres ricas” e “Quién vive ahí” a persoas de carne e oso baixo o mesmo ceo, facendo aparecer o luxo ostentoso como algo normal no transcorrer dos días.
Ben está que a xente sen traballo nin medios non saia a pegar tiros á rúa. Ben está que aceten que esta crise é o fracaso do modelo neoliberal e capitalista que brinda as maiores oportunidades a especuladores e intermediarios, e que para remontala vai ser preciso un plus de capacidade de sufrimento e tamén de comprensión cara á clase dirixente espida de autoridade bastante no concerto económico multinacional.
Namentres, o que si compre esixirlle ao Goberno e á Oposición é que sexan sensibles co momento, xa ben prolongado, polo que están a pasar moitas familias e se poñan de acordo para frear esa provocadora ostentación dos ricos cada día máis ricos nos programas lixo e, aínda mais, para poñerlle fin á impunidade pouco edificante coa que viñeron corrompéndose e apodrecendo dun diñeiro roubado ao pobo, e nunca devolto, presidentes de Comunidades Autónomas, tesoureiros dos Partidos, senadores, segredarios xerais, directores da Garda Civil, do Teatro Liceo, do BOE... Porque España é hoxe un polvorín de emocións contidas, se non queremos empezar a ver cócteles Molotov nas rúas compre que Zapatero e Rajoy desboten a pereza institucional, baixen da nube, e traballen xuntos algo mais que dúas horas cada ano e medio para tratar tamén da nosa intrahistoria, ao de cada día nos fogares, tamén nos máis humildes, aos que lles deben máis referencias que os complexos e fríos datos da macroeconomía cos que non se cea a diario, máis consideración e menos estratexias de distracción co fútbol e con “Mujeres ricas”.

____________________________

A NOVA PISCINA DE DORNEDA, en Rialta, vai empezar a funcionar en torno ao día 15 de Xuño. Trátase dunha instalación moderna, con dous vasos bañados pola luz exterior, ximnasios, bestiarios e saunas, todo ben amplo, dotada ademais de accesos e zona de aparcamento que van facer moi grato o uso frecuente, especialmente aos veciños do saco norte do Concello que terán a un tiro de pedra un instrumento potente para coidar da forma física e tamén para desenvolver a súa vida social e participativa..
Oleiros sitúase na vangarda dentro de todo o Estado en canto a disposición de instalacións deportivas de toda índole e propostas de actividades monitorizadas para tódalas idades. O capital que suman o entorno natural privilexiado e as acción planificadas do goberno municipal coa colaboración veciñal elevan os estandares de calidade de vida e acceso a hábitos sostibles a unha cota equiparable á dos países máis desenvolvidos de Europa.

A FRUSTRACIÓN DO REFORZAMENTO IDEOLÓXICO NOS CONCELLOS INDEPENDENTES

2010-05-06T00:54:00.000-07:00

Desde que Ortega insistira na, sempre por facer, necesidade de vertebrar España, a clase política e a sociedade ao rebufo veñen a darlle a razón ao filósofo no seu pesimismo razoado. Nin tan sequera unha guerra fratricida e unha represión cruel que deixou unha fenda pechada en falso foron experiencias suficientemente demoledoras como para tentar rexeitar a violencia na resolución de conflitos con perspectiva mental e educación na democracia.

Así, os partidos con opcións de goberno no Estado encarnan esa cólera, esa carraxe do ansia por mandar que comporta unha falta de entendemento de oficio, como un exercicio de anteposición sempre dos intereses partidistas por riba dos do país. O papel da oposición, lonxe do suposto de ofrecer propostas alternativas, céntrase en desexar que fracase a formación que goberna, cuxa función, en troques, é a de minusvalorar a demanda dos espectros políticos sen acceso á toma de decisións.

A práctica sistemática do odio conduce a situacións tan esperpénticas como que o presidente do Goberno e o líder da Oposición, que representan xuntos a máis de vinte millóns de votantes, só veñan a reunirse unha vez cada ano e medio e solo en situacións de excepcionalidade extrema. E nada mais rematar a xuntanza, como as beatas ao saíren da misa, quentan coa mesma semente do odio as mentes dos cidadáns que quererían saír da crise económica e de valores de xeito xamáis traumático. Esa práctica premeditada do odio ao diverxente con fins electoralistas e de abordaxe do poder trasládase, a escala, ás varias ducias de municipios de todo o Estado onde veñen gobernando partidos independentes, con un pequeno respaldo demográfico, en contextos locais. Neses casos, os alcaldes e equipas de goberno concentran sobre eles todo o odio e a maquinaria de destrución en poder dos grandes partidos, posuidores de medios económicos cos que mobilizar a propaganda para enconar e enfrontar aos veciños, e para sementar de novo o odio e instrumentar a falta de entendemento como unha estratexia apriorística, evitando o diálogo político e a utilización da negociación, e facendo uso prepotente da súa titularidade como elementos de autoridade supramunicipal para estrangular o fluxo de inversións neses concellos que aspiran tamén a gobernar. Cando na transición naceran esas Galias pequenas, esas alternativas de goberno de progreso independentes da bicefalia invertebrada -non confundir coas propostas xurdidas dos tránsfugas con desexos de facer camiño afastados da loba que os amamantou-, a moitos veciños pareceulles importante enlazar a ideoloxía plural desas formacións con opcións políticas de esquerda, tentando insuflar desde o sosego a necesidade dun rearme das ideas achegado a postulados do socialismo ortodoxo, en certo modo utópico, que asegurara o mantemento dos servizos sociais e dos fondos de solidariedade mesmo nos momentos de vacas fracas, aínda que para ilo houbera que pospoñer actuacións máis rechamantes pero de menor impacto na calidade de vida.

Mais a aposta por ese rearme ideolóxico pola esquerda nunca fraguou. Os partidos supramunicipais que reivindicaban o socialismo no enfrontamento en instancias do arco parlamentario como un instrumento de distinción de cara ao electorado perderon tódolos seus sinais de identidade na dimensión xeográfica e electoral dos municipios, onde dar apoio ideolóxico a alcaldes independentes suporía para esas formacións a asunción de demorar ou relativizar a necesidade da súa presentación como alternativa de goberno. E iso é moito pedir para unha clase de “utópicos” que, na realidade, teñen fame de mandar, se é preciso entrando no xogo vello das oligarquías, quentando os ánimos das xentes de ben, e amosando coas súas actitudes de levantar confrontacións mesmo onde pode haber coincidencias que non están na política por vocación de entrega a os ideais senón para facer carreira.

O estado de ánimo actual nas formacións independentes que gobernan en varias ducias de concellos do Estado é dun certo desencanto e, por reacción, acentúase o peche de filas en torno á pura defensa dos intereses veciñais, no día a día, sen preocuparse moito de encadralo ideolóxicamente. Namentres, o tempo vai pasando, e con ilo, afóndase na desideoloxización da España invertebrada.

VERSIÓN EN CASTELÁN

A SUPRESIÓN DA EDUCACIÓN FÍSICA NO BACHARELATO

2010-05-05T01:31:00.000-07:00

SON DE OLEIROS (sondeoleiros.com)

O sucesivos Gobernos non viron a necesidade de loitar contra o tabaquismo con medidas lexislativas ata que os gastos derivados da atención a afectados por EPOC (enfermedade pulmonar obstructivo conxestiva) e cancro superaron aos ingresos fiscais pola venda de cigarros. Aínda hoxe, tamén en parte por mor dunha inercia cultural que os políticos, co medo electoralista no corpo, non afrontan, a lexislación sobre dereitos e deberes do fumador é tan laxa que non ten en conta a absoluta necesidade de protexer do fume do tabaco a cantos non queren envelenarse: non fumadores, embarazadas, cativos, camareiros...

No asunto da integración da Educación Física na oferta de actividades escolares dentro do curriculum de bacharelato, moito me temo que a Administración non ten pensado cuestionar a absurda supresión da materia ata que as voces de alarma sobre o incremento exponencial da obesidade severa non acaden un eco maior e os gastos sanitarios derivados de dar asistencia a unha porcentaxe superior xa ao vinte por cento da poboación xuvenil non sexan constatados como insoportables.

As doenzas derivadas da gordura chegan para quedarse e son moi graves: hipertensión, diabete, artrite, ateroesclerose, insuficiencia cardíaca, problemas circulatorios e respiratorios, cancro... ata completar unha listaxe interminable.

O grave da supresión da actividade física nos tramos de bacharelato é precisamente a afectación a rapaces e rapazas vivindo na etapa do afianzamento de hábitos que xa van acompañalos o resto das súas vidas. Os poucos adolescentes que se engancharan a unha práctica deportiva concreta por formar parte dun club terán máis doada a fidelidade á actividade física. Mais a gran maioría encherán as súas horas de ocio con actividades que escasamente comportan o coidado do corpo. Só unha proporción pequena da xuventude recupera se cadra uns anos máis tarde o hábito do exercicio atraida por campañas municipais ben valiosas, cando toma conciencia da súa forma física paupérrima.

É unha aberración a supresión no curriculum escolar dun hábito saudable tutelado por persoal cualificado, licenciado en Educación Física. E non estamos a falar da necesidade de poñer unha nota ás habilidades deportivas dos nosos fillos senón de incluír na súa vida de diario a práctica hixiénica de exercicios e xogos deportivos individuais e no grupo, polos beneficios imprescindibles para o crecemento harmónico que comporta: físicos, emocionais, de desenvolvemento de pautas de colaboración, capacidade para o esforzo, focalización de obxectivos, concentración, valoración das dificultades como oportunidades, mellor resposta fronte a factores de stress e ansiedade, etc., etc., etc.

Un dos nichos de creación de postos de traballo por encher, nestes anos de crise, está no area da Educación Física e a práctica deportiva, que xa terían que estar de volta nas aulas de Bacharelato. Porque un país que presume de estar na vangarda en porcentaxe de recursos dedicados a benestar social non pode permitirse o luxo de educar tomando ao individuo como unha mente disociada do corpo, se non queremos que as residencias xeriátricas se enchan, precozmente, de enfermos dependentes, pagando por ilo unhas peaxes materiais e inmateriais que empezan a dar medo.

VERSIÓN EN CASTELÁN