AS ORELLAS DO LOBO

Tímidamente, sindicatos e colectivos de funcionarios protestan as medidas anunciadas polo goberno socialista este mércores pola mañá para frear o crecemento da débeda pública. Mais aló da compresión do pau que supón para calquera economía doméstica a redución dos ingresos, hai que dicir que o peso medio salarial dos empregados públicos pasou de ser o máis pequeno hai trinta anos a superar nun trinta e tantos por cento ao de traballadores da empresa privada coa mesma cualificación, e case que a duplicar o dos varios millóns de cidadáns cobrando o salario mínimo.
Ben certo é que ninguén lle vai poñer o cascabel ao gato: a oligarquía de políticos que goberna promulga leis e decretos que primeiro teñen en conta o trato de favor que seguen a recibir eles mesmos e, por extensión, os altos mandos na escala funcionarial: unha lacra verdadeira, pois sendo os que menos traballan reciben primas e dietas vergoñentas e pouco edificantes nos tempos que corren. Ese cancro contaxia ademais a boa parte da base. Dánse uns niveis de absentismo laboral superiores ao vinte por cento; roubos de materiais; impuntualidade e incumprimentos de horarios e ao mesmo tempo facturacións de horas extras a esgallo para facer case que nada ou o que tiña que estar feito polas mañás. Porque en termos absolutos dos tres millóns cen mil funcionarios que existen na actualidade, sobran máis da metade. Os sucesivos gobernos foron engordando a inversión fixa en persoal por razóns electoralistas, por amiguismo e por prácticas nepotistas. Ningunha empresa privada duraría catro días aberta coa situación de caos, falta de control e dirección, inconcreción de obxectivos, multiplicación de persoas para unha mesma función, desgana e falta de compromiso coa xestión, a formación e a reciclaxe que caracteriza a grandes bolsas de funcionarios. Unha situación que leva aos que si teñen ganas de traballar e actúan con responsabilidade -e hai moitos- a sacrificarse ás veces máis do recomendable cando non a recibiren un trato acosador e vexatorio de parte dos vagos de profesión.
Algunhas das funcións e tamén un número de servizos que receben os cidadáns é lóxico que sexan dispensados desde a titularidade pública. Moitos deles parten da conciencia solidaria, supoñen un esforzo económico para o conxunto dos cidadáns e aportan un plus necesario de tranquilidade de que o primordial medido non en termos de rendibilidade económica senón de contribución ao estado de benestar está asegurado. Mais é preciso delimitar moi ben cales son eses servizos, para privatizar o resto e gañar así en eficacia na xestión de recursos materiais e humanos, cunha consecuencia inmediata na redución de custes: na sanidade, no mantemento de xardíns, no ensino... mesmo na Xustiza. Por que o cargo de xuíz ten de ser vitalicio? Hai que acabar co trato diferencial: no seno da empresa pública, entre traballadores públicos e privados, entre traballadores por conta allea e autónomos, entre pensionistas... É aberrante que un político retirado conserve coche e segredaria e cobre unha pensión multimillonaria por ter traballado catro anos; é aberrante a distancia entre a pensión mínima e máxima; é aberrante que un traballador cunha vida laboral de corenta anos perciba 650 euros de pensión como tamén o é que algúns estean na casa ou nos seus chollos particulares retirados aos 48 anos e a outros, sempre os mesmos, se lles esixa que sigan ata os 67. Nas medidas do goberno faltan alusións a acabar cos contratos blindados nas Caixas de aforros, coas primas astronómicas a conselleiros delegados e directivos de empresas privadas que explotan aos traballadores aproveitando a descompensación entre a oferta e a demanda de operarios; faltan alusións á necesidade que temos de espremer o tempo laboral que se precisa, remunerado cos impostos de todos, de médicos, catedráticos, deputados, senadores e congresistas. Faltan referencias concretas sobre a eliminación das primas millonarias a mandos da garda civil, a policía xudicial, a xudicatura e os segredarios xerais. Faltan alusións á urxente necesidade de abordar a implantación dunha Administración única, á supresión das Deputacións, a eliminación do Senado. Con Grecia vímoslle as orellas ao lobo. En realidade, algo máis que as orellas, porque a oligarquía política non da sinais de querer mudar un sistema superado en esencia, a máis de podrecido pola corrupción e o trato de favor.