De infidelidades

Os valores da sociedade española leva a penalizar con forza e no entorno tanto doméstico como dentro da tribo a infidelidade no seo da parella. Mesmo aínda cando detrás dos “cornos” non hai senón unha aventura carnal, confesada, dun intre, resulta que o peso da organización social e da estrutura en clans da poboación contribúe a axuizar con dureza o sexo con terceiras persoas.
Non é o mesmo ser infiel en Barcelona que en Sarreaus ou en Ribeira de Piquín. Os chismes cobran máis dimensión a partir do sentido da propiedade a respecto, sobre todo, da muller. O home enganado sente a perda da súa honra polo “uso” alleo dunha propiedade súa que lle outorgaba parte dos seus atributos aos ollos dos demais.
O maltrato doméstico por celos, fundados ou non, é unha lacra que conduce a asasinatos e lesións graves pola incapacidade do home a renunciar ao seu sentido da propiedade sobre a muller. Para moitos machos a separación, cando xa a convivencia é un inferno, non está contemplada polo que ten de renuncia a exercer o seu rol de amos. Mais non é un mal xenético, como queren dar a entender moitas voces interesada. É un tema educativo, como todo na vida dos seres humanos. Como interpretar, se non fora así, a chineses nacidos en Cuba bebendo ron e bailando no malecón baixo o lema “hai más tiempo que vida”.
Hai uns días unha amiga miña, catalá e branca, pariu un fillo negro froito da súa unión cun branco do Penedés. O home, cun perfil contrario ao dos maltratadores, chamoume, non obstante, para dicirme que se separaba. Pero todo deu un xiro rotundo cando lle dixen que un avó da súa parella era negro. A súa falta de cultura científica e tamén a do pobo no que vivía fixeron o resto. Agora seguen a vivir moi felices no seu pobo gozando do seu meniño. Antonte, namentres ceábamos na súa casa, a nai adicoume un aceno cómplice á que finxín non atender.