Defensa da creatividade

Unha mirada expresa, na fracción dun instante, a pegada dunha vida intensa. O outro día, nunha sala de espera, fixen a pregunta ousada: “quen é o último?”. Houbo por resposta unha indolencia colectiva de mozos e maiores, ate que unha señora ben entrada en anos sinalou cun sorriso comprensivo que xa chamaban polo nome.
Cumprir anos serve aos humanos tanto para afondar na ignorancia como, pola contra, para medrar. Estar no mundo por estar, como mero receptor pasivo, ou vivir con vocación por descubrir, por establecer lazos, escoitar e interpretar os tesouros almacenados no subconsciente.
Non nacemos aprendidos, como ben recolle o saber popular. Ademais, con demasiada frecuencia fixamos as nosas posicións na defensa da propia integridade, do grao de benestar, nunha loita pola supervivencia que ven a ocupar as máis das enerxías e nubra o lado dereito do cerebro: as tendencias creativas, a capacidade para distraerse, o sentido do humor, o ludismo...
No mundo da gran empresa a dirección procura ter aos innovadores ben pagados e incentivados, aloxados nun mundo de Jauja, alleos aos padeceres da base da pirámide, para que o clima propicie unha visión menos ameazada polo curto prazo de cada fin de mes.
Na esfera particular, a deriva predominante no século XXI é o predeterminismo, a obediencia ás estratexias dirixistas disfrazadas de liberdade e a atención focalizada na obtención de maiores cotas de seguridade: no traballo, na proporción de ingresos e gastos, na vida sexual, na defensa do patrimonio... Moverse na dispersión, no caos como base máis irrefutable para interpretar o cosmos faise cada día máis inimaxinable para a burguesía española. É a conciliación sempre pendente: atender a necesidade de comer, de ter abrigo e acceso á cultura e aos medios sanitarios sen que ilo supoña o detrimento ate a anulación da creatividade como motor do progreso social apoiado na sensibilidade colectiva.