REDES SOCIAIS

Teño un amigo solitario, esquivo, arisco, dedicado enteiramente ao modelismo a escala por encargo de empresas, institucións e promotoras inmobiliarias. É un traballo moi axeitado para o seu perfil de persoa auto-illada que xa non sente a necesidade de mudar, a pesares de que eu, a súa única licencia á exteriorización, tentei durante anos socializalo.
Pero a miña sorpresa foi ben grande cando o outro día, por azar, vin a atopalo na rede social Facebook, onde aparece con 1951 amigos declarados: un tecido construído, conforme logo me contou, a partir da súa adhesión, correspondida, a unha única persoa, pero de moito mundo. Aos poucos, o meu amigo foi artellando un universo de relacións virtuais, cultivando desde a distancia os detalles que se negaba a coidar en persoa.
O mundo garda hoxe paradoxos semellantes; medran os fluxos de comunicación e contacto virtuais e, sen embargo, nunca houbo tanta soidade. Hai moita xente que volve do traballo coas alforxas sentimentais baleiras e afúndese no sofá ou no leito co seu inseparable portátil á procura dalgunha mensaxe que lle aporte algo de calor. Mais vexo certos perigos nesta sobrealimentación comunicativa a distancia: impostación dunha personalidade falsa, duns atributos que non se dan na realidade; incapacidade para materializar e exteriorizar coa presencia física o que se transmite desde a distancia e a falla de compromiso efectivo...
A evolución dos xeitos de comunicación entre os seres humanos é imparable. Pero en este entorno tan cambiante para que non se vexa comprometido o código ético nas relacións e preciso fortalecer a educación, desde a escola e na casa, para atopar nos novos medios instrumentos ao servizo dos individuos e non ao revés, como está a acontecer, por desgracia, en moitos casos.