REDES SOCIAIS

Teño un amigo solitario, esquivo, arisco, dedicado enteiramente ao modelismo a escala por encargo de empresas, institucións e promotoras inmobiliarias. É un traballo moi axeitado para o seu perfil de persoa auto-illada que xa non sente a necesidade de mudar, a pesares de que eu, a súa única licencia á exteriorización, tentei durante anos socializalo.
Pero a miña sorpresa foi ben grande cando o outro día, por azar, vin a atopalo na rede social Facebook, onde aparece con 1951 amigos declarados: un tecido construído, conforme logo me contou, a partir da súa adhesión, correspondida, a unha única persoa, pero de moito mundo. Aos poucos, o meu amigo foi artellando un universo de relacións virtuais, cultivando desde a distancia os detalles que se negaba a coidar en persoa.
O mundo garda hoxe paradoxos semellantes; medran os fluxos de comunicación e contacto virtuais e, sen embargo, nunca houbo tanta soidade. Hai moita xente que volve do traballo coas alforxas sentimentais baleiras e afúndese no sofá ou no leito co seu inseparable portátil á procura dalgunha mensaxe que lle aporte algo de calor. Mais vexo certos perigos nesta sobrealimentación comunicativa a distancia: impostación dunha personalidade falsa, duns atributos que non se dan na realidade; incapacidade para materializar e exteriorizar coa presencia física o que se transmite desde a distancia e a falla de compromiso efectivo...
A evolución dos xeitos de comunicación entre os seres humanos é imparable. Pero en este entorno tan cambiante para que non se vexa comprometido o código ético nas relacións e preciso fortalecer a educación, desde a escola e na casa, para atopar nos novos medios instrumentos ao servizo dos individuos e non ao revés, como está a acontecer, por desgracia, en moitos casos.

Pórse no lugar do outro

Mais dunha vez téñenme preguntado en conversas animadas entre amigos se teño algún motivo vital predominante no decurso diario da miña existencia. Sempre contesto, se necesidade de pensalo moito: procurar facerlle a vida agradable aos demais ou, aloménos, non dificultarlle o goce fluído do día: e dicir, non amolar. Porque desde o funcionario ate o escavador, desde a enfermeira ao instalador frigorista, do que se trata é de pasar o día o mellor posible, e se aínda por riba o chope non supón o cumio das expectativas vitais ou non coincide coa vocación, pois medra o valor de recibir a viruta a fin de mes sen máis.
Dito todo o cal para acadar a excelencia na relación de grupo e tamén no resultado final, que ten que ver co servizo que percibe como ben recibido o cliente, semella moi importante o grao de complicidade, e este só pode vir dado pola capacidade, no grupo, de pórse no lugar do outro. A sociedade actual fai moitas preguntas de cortesía pero non ten moita intención de escoitar respostas que incomoden. Xorden expresións solidarias, pero tras delas abonda o baleiro, a falla de interese por, se é posible por un instante, imaxinar ocupar a situación dos que están ao carón.
Diante das críticas á xestión ou o desempeño dun individuo concreto hai unha fórmula que eu puxen en práctica a miúdo na miña etapa como encargado de recursos humanos para una multinacional e que pasaba por desenvolver o traballo dos outros rotativamente o cal conseguía aumentar a cohesión do grupo e mellor comprender os perfís de todos.
Un país como España, inmerso nunha crise económica que merece unha lectura desde a crise parella de valores, un país que completou unha transición política en aparencia mais non a cultural, está necesitado de refundar a sociedade desde o plantexamento primordial de dar resposta ás necesidades produtivas e de servizos como motor da reacción, cuestionando e mesmo cancelando privilexios absurdos e que crean alarma social e estendendo a necesidade dun esforzo colectivo para saír adiante apoiado no conxunto dos traballadores.
Estamos nunha situación na que da noxo que os líderes da executiva do PSG no concilio galego loiten por acumular cargos e soldos e por perpetuar a triplicación da Administración, lexislando antes por ter un retiro dourado que por facer que se cumpra a extensión da xubilación a unha idade decente, e non que empregados da banca estean nas saunas con cincuenta anos e un transportista queime as pestanas e o lombo ate os sesenta e sete.