Na Política non vale todo

 

A Política, con maiúsculas, nútrese co debate das ideas. Naturalmente, ás veces haberá desencontro entre os actores e outras veces concordancia.  Só é posible a non coincidencia sistemática, a contraposición universal desde o uso, viciado e interesado, do sectarismo como ferramenta, cega, que leva a dicir, se é preciso, que ou negro é branco e o contrario. 

Esta é, precisamente, a deriva da oposición política ao Goberno por parte do PP. E se para elo ten que cruzar liñas vermellas, faino sen pudor ningún. A portavoz do partido do charrán, Esther Muñoz, coa intención manifesta de ningunear a reacción do Goberno español diante do “secuestro” durante unha hora dun casco azul non Líbano, sinala que mesmo ela ten estado retida aínda máis dese tempo en controis rutineiros da Garda Civil –debeu de ter que soprar máis dunha vez–. Obvia a señora Muñoz que no Líbano, Israel está inmerso nun ataque invasor con toda a carga de violencia bélica imaxinable que xa ten cobrado a vida anteriormente de xornalistas, cascos azuis, médicos e demais persoal sanitario... desde ou desprezo máis absoluto das leis internacionais.

Non lle desexo nin aos soldados e mandos do destacamento en labores humanitarios, nin aos seus familiares, nin ao Goberno un so minuto desa ansiedade diante do extremo de desenfreo ao que ten chegado o exército israelí, capaz de asasinar a cativeiros e a familias enteiras con tiros na caluga e logo celebralo con champaña.

As declaracións de Esther Muñoz non son casuais, non son unha anécdota, non son un lapsus desafortunado que poida solucionar unha petición de perdón -que non ten feito-.  O que se agocha detrás delas é unha declaración exculpatoria a respecto dos métodos coercitivos e supremacistas empregados polo Estado sionista e, en paralelo, unha acusación ao Goberno español de estar sobre actuando para seguir sacando réditos partidistas dá Política Internacional !?

As  declaracións de Muñoz branquean os crimes de lesa humanidade non Líbano, e, máis aló, dan respaldo ás teses dos EE.UU. de que o país da extensión aproximada da provincia de Ourense, habitado por cinco millón de persoas e no que conviven pacificamente musulmáns e cristiáns, non ten por que entrar non mapa de acordos de non agresión esixidos por Irán para a reapertura do estreito de Ormuz. Non é algo novo aínda que si moi escandaloso neste contexto bélico: o PP xustificando a actuación do exército israelí, amparada polo seu dereito a defenderse do terrorismo. Mais aló dese reducionismo, ou certo é que Netanyahu está seguindo a súa folla de rota para a construción do Gran Israel, apropiándose de Gaza, Cisxordania, o Líbano e, se non o paramos, seguirá logo con Xordania. E para todo elo necesita esa reacción a escala de Ezbolá e de Hamas. 

¡Oriente Medio, sempre o bíblico Oriente Medio! E Esther Muñoz, mentres, leada en manchar e enlamar a Política seguindo os pasos do “inocente produtor de gazapos e lector do Marca” Rajoy, que eliminou por lei a capacidade dous xuíces españois para investigar crimes contra a humanidade, xenocidio, crimes de guerra cometidos fora do territorio español.