CARPE DIEM OU SOBRE A FUGACIDADE DA VIDA

O tempo para o ser humano é unha magnitude ben particular desde a súa subxectividade e nin tan sequera lineal. É a resultas de que non se trata só de vivir senón tamén do xeito como se fai e, xa que logo, do pouso que vai quedando. Unha tarde na sala de espera do médico, con todo o eterna que semella ser, non representa nada fronte á fugaz tarde de verán na que nos prodigamos bicos salgados agochados entre as dunas. O que conta é a actitude de vivencia do presente á hora de contar o tempo: a atención, a concentración, o desexo de estar noutro lugar, noutra situación, noutro estado de ánimo ou, pola contra, a instalación con tódolos sentidos na degustación de cada instante, cos seus ricos matices.
Nietsche, Kierkegaard, Schopenhauer viviron obsesionados por non ser quen de aprehender o tempo, ou sequera ralentizalo para trascender á súa condición de mortais. Todo por alimentar a ilusión por dilatar o acto de presencia da morte.
Nietsche concentraba a súa vixilia nas hortas centrais do día, cando se enlentecen os ritmos circadianos e o metabolismo e o mundo sestea arredor de nós.
Algo moi semellante acontece na sociedade actual a millóns de asiáticos e de xeito emerxente a outras economías occidentais onde tamén proliferan xa os adictos a “monetizar” o seu tempo atopando alivio para a súa ansiedade nos días festivos: cando se supón que todo o mundo e sobre todo a competencia descansa os “jobalcoholics” sacan rendemento a un tempo descontado no almanaque e enchen a artesa de prudencia e prevención.
A moitos deles téñoos coñecido logo de que a vida por medio dun golpe brutal os levou a reconsideralo todo e a entoar a destempo o carpe diem, embriagados polo sabor de experiencias pracenteiras que antes recriminaban a outros.