OS LAMENTOS PEDIGÜEÑOS DE ESPERANZA AGUIRRE

Ou sobre o trato diferencial a CC.AA. e Concellos

A Sra. Aguirre di que non ten un puto duro -palabras textuais- para investir na Comunidade de Madrid, a locomotora da economía española segundo as súas estimacións. O certo é que cunha recadación formidable froito do esquema centralista das grandes empresas con produción na periferia e tamén dun modelo de asentamento en concentración, o panorama potencial apuntaría a unha capacidade de financiamento preparada mesmo para os períodos de crise máis aguda. Mais as rivalidades políticas, a cousa pública entendida como pretexto para a loita polo poder, e a deslealdade institucional cun escenario de nula sinerxia entre Comunidade Autónoma e Concello, todo elo ten levado á Sra. Aguirre a construír pontes alí onde non hai río, como fixo Fabra co aeroporto de Castellón, inédito e adicado a pista de xogos recreativos os días de lecer.
Aguirre e Gallardón pásanse polo arco do triunfo as directivas sobre porcentaxes máximos de endebedamento e recortan gastos sociais antes que pospoñer grandes obras, que non por precisas deixan de ser aprazables. Unha operación para extirpar un cancro non o é, como tampouco as axudas á dependencia ou a escolarización universal en tódalas etapas educativas, tamén na 0-3. Pero Aguirre e Gallardón contan cos votos da poboación que non sofre a exclusión social.
Namentres CC.AA. e grandes concellos poñen en perigo a caixa común do Estado; aos axuntamentos pequenos se lles transfire apenas o 50% do custe en servizos que soportan e, en moitos casos, bastante menos do que lles correspondería por capacidade recadatoria e xeradora de ingresos. Nesta España pagan xustos por pecadores, e asistimos ao paradoxo de concellos que fan os deberes coa súa economía doméstica e sen embargo ven cortada a billa da financiación namentres os Madriles e as Valencias acadan moratorias por mor do seu peso político. E aínda por riba temos que aguantar o diagnóstico da chulapa: “Non temos un puto duro”. Con razón xa se laiara a tal Aguirre de que cos tres mil cincocentos euros mensuais netos que cobraba -dietas aporte- non chegaba a fin de mes. Por iso o seu home asistiu á economía familiar, solidario, a partir dunha decisión de Aznar variando o trazado do AVE que trouxo como consecuencia a recalificación para unha manchea de Hectáreas da familia Aguirre, que pasaron de eiras illadas en terra de ninguén a seren terreos edificables en zona estratéxica.