“Público” pecha a súa edición en papel.

O peche dunha edición impresa por parte dun xornal vai ser unha constante nos vindeiros anos. Un cúmulo de circunstancias, unhas xa de longo percorrido e outras de novo cuño, contribúen a que sexa así:
1,- O prezo disparatado do papel
2,- O peso relativo, in crescendo, da man de obra respecto da precisa para a edición dixital
3,- O descenso da recadación por publicidade, acusado tralo estoupido da crise e o peche de liñas enteiras de actividade empresarial. Neste senso “Público” viña pagando ademais unha peaxe ben perceptible polo seu compromiso ético de non insertar anuncios de prostitución.
4,- O custes insoportables dunha distribución baseada na queima de combustibles fósiles.
5,- O descenso de nº de compradores potenciais paralelo ao incremento do nº de lectores por unidade en circulación.
A todo isto compre engadir o feito de que Público é un medio que foxe da tendencia ao uso do sensacionalismo, preconiza o xuízo crítico desperto como ferramenta previa ao contacto cos contidos e, aínda por riba, fai unha aposta clara por un pensamento de esquerdas, progresista, que non ten relacións directas co poder nin se alimenta del.

Un medio así só pode sobrevivir reducindo os gastos fixos de estrutura e amplificando a labor periodística dos seus autores a través de soportes universais e gratuítos ao tempo que concitando os aportes abertas e anónimas a través dunha conta transparente que fagan posible a continuidade dun medio que, sen dúbida, non ten no lucro nin tan sequera un obxectivo menor.
Cos seus erros e cos seus acertos, “Público” é un proxecto necesario no que debe ser una mapa xornalístico plural, nun escenario do século XXI. Por iso demandamos á súa dirección desde esta páxina humilde unha dirección desde dentro do xornal, colexiada, máis ambiciosa e empática cos seguidores leais, para asegurar a súa supervivencia como plataforma na que expresar a discrepancia con outras correntes de opinión.
Larga vida pois á edición dixital de "Público".