O empresariado español vive en España expatriado. O chan das súas conquistas, dos seus desvelos, da súa interacción cos consumidores que xeran riqueza ao seu espírito emprendedor está agora en Asia. Vivir en España é un retiro para comer, tomar o sol e no perder os costumes. Pero as decisións estratéxicas veñen ditadas por 1.300 millóns de chineses, sen esquecer outros catrocentos millóns da suma de xaponeses e indonesios con moito poder adquisitivo aos que haberá que sumar as economías emerxentes e sobre todo a India en breve.
Os amarelos xa non quedan conformes coas algas. Lévannos tamén o polbo, o xamón, os pementos de Padrom e mesmo os grelos en lata. E por se fora pouco agora lévannos tamén o fútbol. Porque, a ver que lle digo eu ao meu xefe, tal como están as cousas, para que me de permiso para ir ao Estadio en horario laboral. O calendario marcado pola Liga de Fútbol Profesional CONTEMPLA partidos que empezan un Domingo ás 23 e rematan xa ben entrado o luns. E todo para que os Chineses o poidan ver en directo namentres comen no arros. A este paso, e co ritmo de deslocalizacións empresariais que levamos, imos chegar a unha sociedade etérea, na que formaremos parte dun mero decorado pretextado para que o mundo pareza grande e diverso. Un escenario de masas informes, case que inertes, coa única propiedade de ser capaces de sobrevivir e de consumir o xusto para que a vella maquinaria non chegue a pararse de todo.
Os clubs pagan fichas millonaria pensando na rendibilidade da súa imaxe nos fogares do novo teatro de consumidores masivos en crecemento exponencial. E digo eu, ¿somos masocas? Deixemos que sexan os chineses os que paguen os dereitos de emisións e retornen riqueza aos clubes a través da publicidade. Será entón cando os clubs contraten a presencia de siareiros en macro castings para que na China non vexan moito cemento nas gradas. Cando empecemos a cobrar por ir ao fútbol será o momento no que empezará a reverterse o ciclo económico, o punto de inflexión para que a vella e caduca Europa empece a recoller os brotes verdes que vaian desprezando os asiáticos.
jueves, 23 de agosto de 2012
A INVASIÓN DO PODER AMARELO
Labels:
Horarios partidos de fútbol
Santiago Casal Quintáns (Compostela, 1958) En Alhambra Longman convenceu á dirección para lanzar un plan de edicións en lingua galega, que incluía versións de Clásicos de Filosofía, traducións de literatura infantil xermánica ao galego... Máis tarde fundou a Editorial Tambre e todas as ganancias destinábaas a editar Anuario de tradicións galegas, Antoloxía de contos populares de Galicia, Galicia desde Londres (programas sobre a nosa cultura emitidos pola BBC), Historia de Galicia, etc,etc., así como traducións de A morte en Venecia ou Opinións dun pallaso. Dentro do selo de Xuntanza Editorial promoveu a tradución ao galego de Clásicos grecolatinos. Con Editorial Sementeira, iniciou a serie Keltia, sobre a pegada da cultura celta.Na súa traxectoria profesional recibiu recoñecementos varios, premios por carjar areón na carroseta, limpar letrinas nos spas de luxo, compactar a terra de polígonos 12 horas por xornada, embuchar peixe destripado, estibar espirituosos nas salas de festas, filtrar blanco de bocois para as campañas do Gran Sol... A súa vida está dividida entre o desempeño de profesións de sostén económico e o intento de entrega á súa vocación literaria.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Na Política non vale todo A Política, con maiúsculas, nútrese co debate das ideas. Naturalmente, ás veces haberá desencontro entre os ac...
-
Non se pode resolver a cuestión de Estado da violencia machista a forza de repetir discursos e máis discursos. Sí, son necesarios, como tam...
-
Só 3 de 70 bispos teñen informado en España á Fiscalía respecto dos abusos á menores por parte de curas das súas dioceses. Esta actitude ...
-
É tan distintivo o sistema de elección de candidatos dentro da formación veciñal de Alternativa dos veciños, en Oleiros, que os seus cont...
No hay comentarios:
Publicar un comentario