O xenocidio do pobo palestino

Ten mala solución. Hai demasiado diñeiro na banca estadounidense para que a Casa Blanca e a súa sicaria ONU condenen a Israel, a pesares de que os xudeus están quentando o clima de hostilidade co mundo árabe nunha zona xeoestratéxica moi interesante para os intereses das grandes empresas petroleiras e gasísticas que teñen desembarcado pola forza da man dos Bush e dos yemenís, os mesmos que, xuntos, brindaron con champagne o 11S pola noite, cos cadávres de 3.700 inocentes aínda quentes, para celebrar unha invasión da que tiñan información privilexiada.
Sempre se lle reprocha a Yaser Arafat que non firmara os preacordos de Camp David. Non o fixo porque non quería ver ao seu pobo, espoliadas as súas casas e campos de cultivo, confinado nunha serie de campos de concentración, inconexos, como un novo arquipiélago gulag, ata diluír a súa conciencia de nación, a súa dignidade e a súa capacidade para trazar a súa Historia.
Diante da negativa dos líderes palestinos a firmar semellante futuro para o seu pobo o Servicio de intelixencia israelí montou dispositivos de provocación territorial e relixiosa sistemáticos para provocar a resposta violenta, con pedras, dos árabes. Os palestinos foron masacrados, encerrados entre murallas cos suministros de medicamentos, material escolar e alimentos cortados. A colonización das súas terras por xudeus ultraortodoxos non se ten interrompido por máis que Tel Aviv organice mascaradas publicitarias nas que as vítimas, torticeiramente, son os nenos israelís que ven como os bulldozers destrúen as súas casas1, construídas como avanzadilla dunha ocupación pola forza. Un avance que ven sendo precedido pola usurpación de pozos de auga, queima de olivos e arrasamento de cultivos, convertendo así aos palestinos nun pobo que sobrevive gracias á caridade, dependendo incluso da mesma sociedade israelí, tentando desenvolver, en moitos casos con éxito, un verdadeiro síndrome de Estocolmo entre os árabes.
A impunidade coa que actúa coa máxima violencia o goberno xudeu e o seu exército e total. O ataque contra misións humanitarias en augas internacionais e só un remedo da convicción de Tel Aviv de poder actuar como lles pete con tal de paralizar in aeternum unha posible vía para o recoñecemento de Estado Palestino. Os xudeus foron instalados en Oriente Medio pola coalición que gañou a guerra ao Fascismo e crearon un fogar común para quedarse despois de vivir, espallados, a tortura e a persecución xenófoba propia dos tempos de crises económicas profundas. A mesma tortura, espolio do territorio e xenocidio que agora eles, nunha burla do destino, infrinxen a un pobo palestino que, alleo á instrumentación que do conflito queren facer civilizacións opostas, quere recuperar a paz e a liberdade.