O DESPREZO DA CAUSA SAHARAUI

A PLATAFORMA AUTÓNOMA POLA DEFENSA E LIBERDADE DOS POBOS OPRIMIDOS (PADELPOP), manifesta a súa repulsa polo xeito en que o Goberno do Reino de España está a abordar o conflito marroquí-saharaui, que non é xa unha crise como tampouco o son a fame na África Negra ou a explotación infantil en Thailandia ou Pakistán. As crises teñen como característica fundamental o proceso de cambio entre unha situación de partida e outra de chegada ou resolución. Mais a fame no mundo, a extorsión, a imposición de señores da guerra en grandes areas das “democracias” do primeiro mundo, a tortura e aniquilación das minorías, a usurpación das soberanías mediante estratexias de asasinato sistemático e implantación do medo son situacións suficientemente estables e duradeiras en lugares concretos do planeta, de interese xeoestratéxico para as potencias, como para seguir a consideralas coxunturáis.
Intereses e factores xeo-estratéxicos son esgrimidos polo timorato goberno de España para non condenar a razzia de Rabat nos campamentos saharauis. Europa a rebufo dos EE.UU., e España, aínda máis culpable pola súa historia recente de colonización do Sáhara e abandono á súa sorte para que a familia irmá do Borbón entrara a matar a sangue e fogo casa por casa no Aaiún, esa familia que se baña nos hoteis parisinos en Moët Chandom para celebrar o arqueo de caixa nas súas contas bancarias privadas mentres a xuventude emigra en masa por falla de horizonte.
Argumentos como o temor a atentados ou ás represalias contra os técnicos cualificados das explotadoras de Fosfatos, ou o perigo de que a flota perda as pesquerías do Estreito semellan pouca cousa tendo en conta que en España traballan centos de miles de magrebíes e que Marrocos xa precisa da Unión europea para o seu fluxo de exportación crecente.
O problema de Europa desde a Primeira Guerra Mundial e a súa atomización fuxidiza no posicionamento e toma de decisións a respecto de conflitos fratricidas dentro do seu seo. E este é un caso máis. Porque o que atinxe a Marrocos e ao pobo saharaui forma parte das entrañas da Europa meridional e, sen embargo, a maioría dos cidadáns mira cara a outro lado como xa fixera cando os Serbios masacraban os lexítimos intereses auto-deterministas de croatas e Macedonios, para ceder o protagonismo oportunista á U.S. Army, que sempre cobra a factura en especias.
Europa está avellentada e caduca como mínimo, e é cómplice do Goberno de Marrocos que xa ten acadado a soberanía real sobre o Sáhara coa súa política de asentamentos e o confinamento dos poucos saharauis que aínda non se exiliaron a campos de refuxiados en Arxelia.
Aos turcos cumpre esixirlles que abandonen a eliminación sumaria dos kurdos, tan impulsada hai vintecinco anos pola Cia e Hussein dende Bagdag; aos marroquís que devolvan o control dos territorios saharauís aos seus donos aínda a costa de que as bases Americanas ao norte do Atlas se vexan comprometidas. En suma, trátase de rematar co secuestro do Consello de Seguridade da Onu por parte de EE.UU., coa súa prerrogativa -gañada a través da súa intervención humanitaria nas guerras que dividiron Europa- para vetar todo o que non é do seu interese umbilical e a entrada alícuota na toma de decisión de tódalas partes.
Antes a España que reclama Xibraltar en razón de argumentos de integridade territorial tería de abordar a desocupación de Ceuta e Melilla e borrar das relacións hispano-marroquís una Historia de confrontacións que Franco reavivou para auto-concederse condecoracións inventadas que o catapultaran ao xeneralato e propiciaran o luctuoso e miserento golpe do 36