HAMBURGUESAS VERSUS DIETA ATLÁNTICA

Por algo será que os galegos, cunha renda per cápita das máis baixas de Europa,
viven sen embargo tantos anos como os xaponeses, os escandinavos e os franceses e seis anos máis ca os estadounidenses. Algo terán que ver os hábitos alimenticios.
Moito se ten falado e escrito, merecidamente, das excelencias da dieta mediterránea, que integra tódolos nutrientes e ademais e rica en minerais, antioxidantes e fibra.
O mesmo ou se cadra aínda maior recoñecemento merece a dieta atlántica, na que tamén teñen gran protagonismo legumes, aceite de oliva, carnes derivadas da administración de herba, lavadura e maínzo, verduras e froitas da tempada, peixe e, aínda por riba, mariscos cuns aportes de iodo, cinz, magnesio... extraordinarios, e viños afroitados de baixa graduación e formidable presencia de polifenoles.
Ademais en Galiza sobreviven modelos de produción caseira de carnes e hortalizas absolutamente ecolóxicos, con ausencia de aceleradores de crecemento baseados nas hormonas.
A matanza do cocho, dun carneiro, cabrito ou tenreiro para o consumo doméstico é unha festa -aínda ben entendendo que habería que aplicarlle unha descarga ao animal que lle aforrara sufrimento e agonía- e os despezamentos son empregados na dieta durante todo o ano xunto con nabizas, grelos, repolos, tomates, leitugas, cebolas, allos, cenorias... e viño, preferentemente tinto.
O peixe, na súa meirande parte procedente da flota de baixura, e o propio das augas bravas e frías, cunha riqueza organoléptica suprema.
Percebes, ostras, vieiras, santiaguiños, cigalas, centolos, nécoras, camaróns, mexillóns, berberechos, caramuxos, navallas, zamburiñas... Os mariscos das costas galegas teñen as maiores concentracións de proteínas e sales minerais dentro da súa especie e considerados tódolos habitats oceánicos.
O pan faise por estas latitudes de xeito artesán, con moendas nas que se respecta a riqueza da casca do gran. O tempo e a temperatura de cocción xogan un papel máis importante que o das levaduras e aditivos. Apreciábano ben os romanos, que mesmo construíron as calzadas para vir buscar o pan de Cea e o viño de Amandi.
Os mananciais son todos curandeiros. A variedade de augas e paradigmática: unhas son ricas en sulfuro, outras en magnesio, en iodo, en litio, ferro, silicio...
En fin, que a dieta Atlántica, se a Administración e os axentes sociais poñen algo tamén de interese, está chamada a merecer o meirande recoñecemento da comunidade científica internacional, e, xa que logo, o estatus de ben exportable, moi por diante das hamburguesas.