A TARA DA MONARQUÍA

O outro día unha estudante de Periodismo preguntaba ao Príncipe Felipe de Borbón y Borbón por que non se mudaba a Constitución para axustala á necesidade que temos dunha verdadeira Carta defensora da democracia ao recoller o dereito dos españois a ser cidadáns sen obligatoriedade de sermos súbditos. O príncipe, cando xa non tiña argumentos dialécticos abertos espetoulle á moza que xa conseguira o minuto de gloria que buscaba namentres os seus maleducados acompañantes facían gala de falta de respecto á diverxencia cando en ton recriminatorio secundaron:
–“é que non tes mellores cousas das que preocuparte?”
–“Teño -dixo ela– e esta é unha mais”.
O príncipe está chamado a suceder –¡por liña dinástica!– a un xefe de Estado imposto por un ditador xenocida que derrocara unha República elixida por sufraxio universal. Daquela a pregunta da estudante é máis que procedente. Na actualidade as figuras de xefes de Estado determinados por privilexios de sangue xa ven resultando anacrónica, e inda máis se a súa xustificación ven dada por constituíren presuntamente unha salvagarda fronte as contendas fratricidas polo que teñen de autoridades moderadoras. Pouco valor e capacidade evolutiva tería a nosa sociedade se para non matarse por mor das súas diferencias ideolóxicas precisara desa figura contemplada por moitos -cada vez menos- como a reencarnación da autoridade divina.
Nunha sociedade que presume de moderna e evolucionada cumpre que todo o mundo acade o seu posto en razón á súa valía, méritos e capacidades. Os membros da familia real téñense declarado no clasismo máis rancio. En máis dunha ocasión deixaron evidenciar falta de respecto pola diverxencia -vid. A raíña Sofía e o homosexualismo--. A preexistencia dunha institución tan oneroso como inútil e unha tara pesada para a nosa economía tan deficitaria e un mal exemplo de funcionamento democrático para as novas xeracións. ¡Referendo xa!.