A Recuperación do Partido Comunista

Desde a Atalaia

A lectura que o xornalismo visible está dando dos resultados das eleccións municipais e autonómicas xira arredor do crecemento do PP e a debacle socialista. Volve a xirar todo a partir da perspectiva cainita a respecto da grande elección dos españois durante un século: ser de dereitas ou de esquerdas, encarnada nun bipartidismo que agora podemos dicir que é falso á vista dos programas e das reaccións fronte a unha crise do sistema Neoliberal que ten trincado aos Gobernos de todo o mundo e a súa capacidade real na toma de decisións.
Non é pois casual que o Xornalismo amarelo non faga sequera mención dun feito tan sobresaínte como é a recuperación do voto da esquerda real. EU, antes PC, recupera douscentos mil votos dos que fora perdendo durante vinte anos e cando hai pouco todos auguraban a súa desaparición, como antes sucedera co comunismo en Italia. Sería inconsistente descansar toda esa recuperación na deserción dos simpatizantes do PSOE. Hai unha toma de conciencia de que os grandes partidos maioritarios pensan exclusivamente en clave macroeconómica, e unha parte da cidadanía que esmigalla os programas antes de votar foi quen de percibir un alento de cordura nas propostas de Cayo Lara, aínda recoñecendo que teñen algunhas rémoras por superar o ancoramento no pasado, como é a demonización reiterativa que veñen facendo do nacionalismo periférico non excluínte e disposto a contribuír nas decisións de compensacións territoriais dentro do Estado, sempre e cando os beneficiarios non se acostumen a seren economías subsidiadas.
EU -esquerda unida- encarna, en dimensión estatal, unha opción de esquerdas desbotada polo PSOE durante vintesete anos, por ter deixado arribar a esferas de decisións a tecnócratas sen escrúpulos famentos de poder e posuídos polo vertixe que produce ter a combinación da caixa forte, cada día menos forte. A bonhomía e a dimensión de homes de Estado dos líderes socialistas foi fagocitada por esas elites con pouca altura ideolóxica, feble consistencia de principios e demasiada ambición. E o pobo ten asimilado que é entendible que a oligarquía de dereitas practique o nepotismo por tratárense dunha familia pechada. O que non perdoa son esas actitudes na presunta esquerda. Entre tanto, e a pesares desa frase tan manida como irreal e inxusta de que tódolos políticos son iguais, agardaremos o día en que EU poida acceder á responsabilidades de Goberno e así poder emitir un xuízo baseado na experiencia.