AS MOBILIZACIÓNS DO 15 M

Non andaba a Dereita a chamar, a través dos seus mass media, á rebelión popular fronte a un Goberno que afunde a España na miseria? Daquela a que veñen agora esas descualificacións prepotentes acerca dos milleiros de cidadáns manifestándose pacíficamente nas prazas de cidades de todo o Estado para dicir que todo ten un límite. Son persoas con maior ou menor preparación intelectual, pero todas elas capaces no obxectivo hixiénico e necesario de elaborar unha declaración de principios -50- inescusables para poder seguir valorando o papel do Estado e dos instrumentos democráticos sobre as razóns do Mercado e por riba dos intereses dos grandes grupos de poder.
Algunhas voces moi autorizadas de esa Dereita veñen cualificando aos manifestantes como grupos de fumados facendo botellón, e os máis exaltados -aínda presumindo da súa sabedoría histórica e da imparcialidade dos seus fundamentos teóricos, como César Vidal- denuncian a presencia da Eta detrás das manifestacións.
Esta reacción por exceso reflicte un síndrome pos-traumático no PP, que non ten aínda superado a derrota electoral do 2004, segundo eles orquestrada desde a manipulación sobre a verdadeira autoría dos atentados do 11 M. Cal e a teima agora se os manifestantes están a rebelarse nun escenario cos socialistas en posición de Goberno? Pois nin máis nin menos que os males do sistema denunciados e que lle estouparon a Zapatero nas mans foron desenvolvidos durante décadas e aguzáronse durante durante o goberno de Aznar. Entre 1996 e 2004 profundouse no desequilibrio nas fontes de creación de emprego, afianzouse a senda da sobrevaloración do inmobiliario, vendéronse ao gran capital privado as empresas públicas adelgazadas en gastos de estrutura e listas para entrar na senda dos balances positivos, deixando como herdanza á caixa común os custes das purgas. Durante o período de “bonanza” liderado por un dos instigadores da invasión de Iraq, concedéronse ademáis consolidacións de usos e prácticas aos bancos como se se tratara de dar lexitimidade á usura -Felipe González non o fixera moito mellor neste aspecto-, incumplindo toda a normativa europea; permitíronse blindaxes por lei nas Caixas de Aforros para situar a Conselleiros desde a familiaridade política, cal se foran os seus propietarios; consolidáronse maquinarias obsoletas, infrutuosas, e cun custe social determinante: o Senado, as Deputacións, Órganos Consultivos e nunca consultados, Fundacións con gastos de persoal absorbendo o total das asignacións...
A proba de que esta España precisa da remoción dun Sistema Neoliberal que destroza aos emprendedores, non ofrece oportunidades nin incentivos aos que abondan en cualificación e chupa o sangue aos que non a atesouran, a proba de que se están a facer as cousas mal porque as regras de xogo xa non serven témola nas cifras do paro, no descenso nas coberturas sociais, na perda de riqueza, no incremento das familias en estado de necesidade extrema, factores todos eles que se dan en Comunidades Autónomas gobernadas por calquera signo político en todo o Estado, exceptuando a vascos, navarros e rioxanos, onde os sectores produtivos están moito máis diversificados.
Por tanto, celebremos que ao fin os cidadáns de a pé poidan empregar a canle que teñen para dar eco ás súas reflexións, protestas, idearios e propostas, de xeito pacífico e construtivo, como están a facer. Os medios de comunicación, nas mans de oligarcas, só recollen nos seus espazos manifestacións multitudinarias, con impacto alén das nosas fronteiras e que, emporiso, causan incomodidade aos políticos illados nas súas torres de marfil e acostumados a discursos grandilocuentes e mencións aos probes dende a distancia fría e carentes de empatía verdadeira. Porque o que diferencia a un Político de un politicastro e a capacidade para pórse no lugar do outro, e para iso cumpre pisar as rúas, as lonxas, a bacas no Gran Sol, en punto morto, as cociñas de Cáritas, os talleres onde se pasa o ferro de lusco a fusco, as escavacións, os pabillóns de desahuciados, as cabinas dos recolledores de lixo ou dos transportistas autónomos que teñen de seguir traballando por baixo do nivel de rendibilidade porque ninguén lles merca un camión que lastra as súas vidas... Para iso hai que comer moita merda da de diario e non abonda con facerse a foto só do día despois en Lorca, cun bebé nos brazos, un bebé que trae o pan electoral para dar a volta ao mundo.