Cambio nos costumes

Esta noite paseina nun Hospital recuperándome dunha cirurxía. A verdade e que aproveitei a espera para entrar no quirófano e tamén o tempo que tardaron es espertar as pernas -e algo máis- en retomar a escrita dunha novela que tiña deixada da man hai tempo. Collín carreira, con pracer, e agora vouna ir escribindo a modo. O curioso é que apaguei a luz logo dunha cura e que que me sacaran as vías ás 00:30. Pois ben, na hora seguinte puiden saber a porcentaxe de españois que condenan ao tal Ortega Cano, e tamén escoitei esborrecar aos “periodistas” do carallo que cobrar por destripar aos demais. Ademais o volume da televisión non anuncios chegaba a ser insoportable, e iso que viña de tres habitacións máis ao norte. Xa un pouco desasosegado chamei ao timbre. Apareceu un enfermeiro con forma de armario e faleille coa autoridade que ás veces da o sentirse en inferioridade física pero coa autoridade mental que da a experiencia:

–Oia, chamo porque se cadra a anestesia me fai escoitar pantasmas. Será que unhas habitacións máis aló alguén ten prendida a televisión a todo trapo?
–Non, escoita ben.
–Xa. E será que este é un hospital, hai doentes e o sensato e respectar esas horas onde os ritmos biolóxicos descenden e a falta de luz anima a buscar reparación nos soños?
–Estame a confundir, señor.
–Que apaguen a televisión, home!. Ou se non que poñan un pinganillo que estes aparellos teñen saída de auriculares.
–Verá, e que non pillan o sono se non a ven ata as dúas ou tres.

Xuro que quedei atónito. Debeume de notar algo reactivo, pois de inmediato precisou:

–Pero voulles dicir que hoxe xa e hora de ir apagando.

Mirei o reloxo: as 01:50. As 08,30 cando chegou o médico, xa eu estaba de chandal, listo para pasar revista e marchar. Preguntei no mostrador de saída polos da televisión, os da 321.

–Bo, eses ata as 11 non queren que lles levemos o almorzo.

Non sei que me amolou máis: se non ter o valor de aporrearlles a porta ou o que me dixo o bo do médico: “Non fagas deporte ata dentro de quince días”.