SOS desde os Concellos

O crecemento da débeda pública ten nas Corporacións Locais as súas primeiras vítimas institucionais. Unha grande parte dos Concellos van camiño da quebra se antes non o remedia o Parlamento adoptando unhas medidas que xa tardan en chegar. A redución da débeda pública é posible sen que se resinta a prestación dos servizos básicos. Para elo e imprescindible adelgazar os custes da Administración do Estado, que mantén delegacións e persoal innecesarios nas delegacións residuais aínda abertas nas CC.AA. Unha presenza que carece de sentido co nivel de transferencias ás Comunidades Autónomas actual. Ese freo ao despilfarro de medios ten de completarse coa supresión das Deputacións e do Senado, e coa concentración en unidades administrativas de tamaño coherente mediante procesos de fusión entre os concellos máis pequenos para formar unha soa cabeceira.
O Estado, o Parlamento, ten sentido como órgano que senta as regras de xogo polas que se establece a convivencia, o arbitrio de políticas de compensacións territoriais, as fórmulas lexítimas de actuación dos axentes sociais e, ao fin, o abano de dereitos e deberes do contribuínte.
Os deputados teñen a obriga, neste tempo de crise duradeira, de seren permeables a recoller os clamores populares que piden a optimización da nosa Administración Pública e máis acerto na obtención de recursos. E aquí radica o quid da cuestión. Cando xa non é suficienta cos recortes e non vai selo tampouco co aforro cumpre aumentar os ingresos non só pola vía da mellora da competitividade, que tamén, senón e sobre todo no curto prazo mediante a mellora da eficacia fiscal, por unha dobre vía:
1)incrementando os impostos sobre as grandes fortunas, cravado nun obsceno 1%
2)Perseguindo o fraude fiscal, que ao cabo do ano supón o 25% do PIB.

Os profesionais liberais declaran ao ano unha media de ingresos de 8.700 euros, fronte os 18.000 dos asalariados. Só con corrixir a metodoloxía contributiva e mellorar a función fiscalizadora abondaría para resolver nunha grande parte o problema do déficit.
Ao fin, non é decente reclamar aos Concellos a devolución de préstamos por parte do Estado e, ao mesmo tempo, desatender competencias que as corporacións locais tiveron que asumir para non penalizar prestacións básicas aos cidadáns.