UNHA CUESTIÓN DE STATUS

“¡No le hables en gallego, porque ESTÁ HABLANDO EN GALLEGO”

Hoxe, no hospital no que esta a seguir con tratamento recuperador o meu irmán, advertíalle así a filla á muller dun doente que, por mor dun derrame, amosa tendencia a esbardallar.
¡Tan lonxe chega o desprestixio que aniña nas entrañas de moitos galegos e tan fondo é o estigma que leva a considerar a propia lingua nai como algo sucio, que debe agocharse e reducir para o trato na intimidade, sen testemuñas, ou co gando.
A frase cumpre contextualizala: o que padece un “accidente” cerebro-vascular vese mergullado, no mellor dos casos, nun proceso de recuperación que abrangue, entre outras cousas, a recuperación da memoria: do vivido, das identidades e tamén das palabras. Unha recuperación quen estriba no traballo do enfermo, dos terapeutas e tamén, cun cariz de resolución semella que espontánea e automática, na calidade da natureza humana. E nese fluxo espontáneo, que non o é tanto así e que marca a diferencia entre o entumecemento e a recuperación, están a intervir eses familiares que, guiados pola intuición, inciden coa súa boa intención na estrutura mental profunda do doente para ir borrándolle do seu disco duro o legado da lingua nai para substituíla por outra de maior prestixio:
¡Xa de ter que pasar os traballos dunha recuperación funcional penosa, polo menos que o enfermos saia gañando algo!
Non hai nada que facer. A meirande parte dos galegos constrúe a súa identidade sobre os cimentos do odio aos atributos herdados e xa camiño da extinción.