A BOHEMIA

Onte unha das miñas fillas pediume algunha peza musical para compoñer un vídeo de despedida a un amigo que marcha a Australia cos pais.
Coñecendo o seu grao de amizade paseille música alegre e outra máis nostálxica, con letra de peso. Entre elas La Bohéme, non a de Giacomo Puccini; a de Charles Aznavour. Achegueille pezas musicais que a min me traían recordos de xuventude, cando no marco dunha relación platónica eu a miña amiga escoitabamos a Aznavour, Charles Trénet, James Taylor, a Cohen Dylan... Serrat, Pi de la Serra, Raimon, Jarcha, Víctor Jara... notas saídas dun tocadiscos mercado co meu primeiro soldo: catro mil pesetas daqueles tempos por fichar todo o fondo bibliográfico do instituto e outra cinco mil por impartir linguas mortas a universitarios e graduado escolar a policías.
Apoiabamos o altofalante nunha pena tras do Castelo de San Antón, á beira da enseada, para aclimatar a nosa entrada en calor despois de bañármonos no medio das augas do porto. Máis dunha vez estivemos a piques de sermos abordados por pesqueiros de Malpica. O día que o “Queen Elyzabeth” tivo que parar as máquinas para non machacarnos decidimos mudarnos a San Amaro, onde ademais había máis complicidade para darnos bicos salgados, polo contacto co auga do mar e tamén polos bocatas de atún, degustados con pracer.
Algunhas noites pendurabamos o aparello dunha árbore nos xardíns de Méndez Núñez e deitabámonos na herba para vivirmos xuntos a emoción. Eramos precursores do botellón sen sabelo.
O caso é que a miña filla confesoume que chorara ao escoitar por primeira vez a Aznavour.
–Papá, pero ti como non me dixeras nada de que existía este home, e Trénet e tantos outros?
–Filla, había mundo antes de “Operación Triunfo”. Un mundo que ha transcender, co paso do tempo, como tódalas cosas ben feitas.


LA BOHEMIA, Charles Aznavour