A ROMARÍA VIQUINGA

Despois de corenta anos volvín á Viquinga, en Catoira. Hai un esforzo ben meritorio na posta en escena do desembarco por parte dos mozos e das mozas da bisbarra, que aínda fan máis real a fereza dos invasores a base de grolos e máis grolos de viño tinto. Os turistas de fora de Galiza son maioría armados coa cámara dos móbiles e a empurróns para ocupar o lugar máis privilexiado. Unha mágoa non ter chegado antes para subirme ás penas, ateigadas de xente.
Os viquingos desembarcan ás 13,15 e monean no campo de batalla para compor as poses que precisa como botín a xente de paso: un feixe de instantáneas que amosen que estiveron alí. E de súpeto e antes de que dean as 14 imos ficando sós -que diría Manoel Antonio- os actores e máis un grupo de galegos bebendo viño servido nos cascos dos guerreiros.
Nada máis emprender o camiño de volta descifro o enigma da espantada dos turistas no medio da representación: os postos de pementos, chourizo, queixo e polbo están ateigados de xente comendo cun apetito voraz para repoñeren forzas logo da súa presenza de unha hora como espectadores.
Non hai dúbida: a gastronomía e o aliciente turístico número un de Galiza para tanto comedoriño chegado de lonxe e que lle pon os cornos á dieta mediterránea coa Atlántica. Así se explica a dimensión formidable da intendencia alimentaria en contraste co espazo exiguo destinado á festa histórica.