O VALOR DUN PAÍS

Hai exemplos suficientes de corrupción en tódolos estamentos da sociedade: empresas de venta a domicilio con xefes entregados á coca e á adquisición de coches de gran cilindrada a partir do que sablean aos comerciais, deputados cesantes que mercan teléfonos de oitocentos euros para levar ás súas casas con cargo ás novas corporacións, alcaldes subindo o seu soldo ata un 173% en pobos nos que a xestión municipal leva camiño de ser inviable, conselleiros de Caixas intervenidas por falta de liquidez cobrando soldos de 600.000 euros e cambiando os estatutos para prorrogar a súa idade de xubilación...

As conversas e impresións nas rúas son antitéticas:
¡Haberá crise pero os restaurantes están cheos

ou ben,

Non hai un alma na rúa. ¿dónde se meteu a xente? En Agosto isto semella unha cidade pantasma.


Pero o certo é que as cifras macroeconómicas falan dun país co PIB en crecemento case que insensible apoiado na exportación e lastrado polo decrecemento do consumo interno.

As crises económicas melloran aínda máis o poder adquisitivo dos ricos e acaban por afundir aos probes. Abren unha brecha enorme entre as clases sociais. Eu distingo tres: a dos moi solventes, a dos que chegan con dificultades a fin de mes e a dos que sobreviven grazas á caridade.
O país vai mudando a súa faciana, e polo medio van quedando vítimas dunha falla de planificación e de toma de decisións inaprazables a respecto da diferencia entre o imprescindible e o superfluo. As próximas, os despachos de farmacia, que levan demasiado tempo sen percibir o diñeiro que adiantan ao laboratorios. A Administración ofrécese a ir de avalista para que lles concedan cretos ¿? pero non pon data para atender o seu compromiso de pago. Hospitais de Cataluña xa non atenden as urxencias nocturnas por falta de liquidez... persoal sanitario iniciando actitudes absentistas como protesta fronte á ameaza de privatizacións...
Coido que a sociedade española ten recursos suficientes. O problema é que están mal administrados e que, ademais, tense instalado durante dúas décadas unha filosofía de andar por casa que ten presente sempre os dereitos a vivir ben e repara pouco nos sacrificios que ilo comporta as máis das veces. A débeda pública española é a metade do que o son a de Italia ou U.S.A. No se trata tanto, pois, da magnitude do que debemos senón de crermos e facer crer aos demais que temos un plan para ir mellorando e saír fortalecidos da crise, cun novo modelo produtivo en vías de implantación e unha aposta decidida pola inversión en patentes exportables, en I+D+I e en capital humano ben preparado para poñer en práctica os avances co apoio da Administración e das Empresas,; elementos todos que, ao fin, son os que miden o valor dun país.