Mi unicornio azul

Sei que falarlle de poesía a unha familia que vai ser desahuciada é obsceno. Mais o grado de corrupción miserenta da algúns líderes políticos, presidentes de Bancos Centrais, directivos de caixas, senadores... namentres millóns de fogares padecen insomnio, fame e depresión fai que busquemos saídas, accións solidarias, participacións en correntes de opinión e, tamén, o abrigo da beleza que transcende á delincuencia dos abusadores da posición dominante. Hoxe pola tarde, cando lía as argumentacións dos responsables da Obra Social de NCG no senso de finiquitala por falta de recursos para logo repartirse vinte millóns en indemnización veume á memoria a canción de Silvio Rodríguez: Mi unicornio azul... unha lección inesquecible non só sobre a fermosura dos obxectos humildes cotiáns que acompañan as nosas vidas, como unha culler ou a vella carteira na que levamos un libro e unha presa de folios. Mais, e sobre todo, unha lección de como as persoas sans precisan só do elemental para vivir reconciliados co mundo mentres esa panda de esfameados que cobran indemnizacións millonarias como premio pola súa xestión arruinando o esforzo dos galegos non son quen de calmar o seu apetito con nada. É unha patoloxía retro-alimentada por un sistema inhumano que vai disparar o odio social e, máis tarde ou máis cedo, vai traer consecuencias que agora non calibran ese grupúsculo de oligarcas egoístas, de fame insaciable, pero vulnerables e mortais. É preciso xa eliminar as deputacións, o Senado, concentrar concellos, eliminar a figura das Sicavs, eliminar dietas por asistencia a consellos que ás veces supoñen máis diñeiro mesmo que o salario, reducir o número de liberados, de escoltas, axuizar a Baltar -que anda a rirse de Blanco- por crear 23 prazas de porteiro para un edificio cunha soa porta, eliminar os coches oficiais, as xubilacións millonarias, segredaria, chofer e oficina na clase alfa dos políticos. É preciso excarcerar a Otegui, que tanto ten feito polo proceso de pacificación no País Basco -a cualificación de grupo terrorista de Herri Batasuna fora unha conquista de Aznar coa axuda de Bush que presionou a Bruxelas-, e así eliminar definitivamente o gasto en escoltas e que a dereita deixe de facer do terrorismo una industria electoral e un pretexto para enfrontar centralismo a autodeterminación. A Fabra, que inaugurou un aeroporto que non recibe avións, dánlle un novo cargo con soldo de 86.000 euros, a Camps outro tanto do mesmo, a Fraga, responsable de dilapidar seiscentos mil millóns de euros, noméano fillo predilecto aquí e acolá... o director do Banco de España deixa barra libre aos directivos das entidades que rescata o diñeiro dos contribuíntes. Eses contribuíntes que sen embargo non son avalados para recibir créditos e aguantar sen pechar os seus negocios cos que financian ao Estado: librerías, farmacias... En Cataluña só se poden operar cancros ou doenzas de esa gravidade, os médicos están a cobrar novecentos euros. En pouco tempo terán marchado moitos ao estranxeiro dando ao traste cun esforzo millonario na súa formación.
Por iso nesta tardiña de outono teño buscado refuxio nos poemas de Valente e na música de Silvio Rodríguez. Perdón.

Mi unicornio azul