Unha piña de veciños de Maianca

Nestes tempos convulsos nos que pesa en tódalas conversas unha situación económica tráxica con efectos perversos e involucionistas a respecto do que críamos conquistas sociais consolidadas o feito de xuntármonos vinte e pico veciños de Maianca para celebrar a nosa veciñanza, sen máis, e brindar por seguir queréndonos ben é un feito reparador para a alma. Alí constatouse de que, ideoloxías aparte, os veciños de Maianca -Cabreira, O Regacho, Broño... pero tamén O Cubo, Xoes e toda Mera- somos singulares e distintos. Desde unha escenografía ben nosa, coas rabisas nos floreiros e as mazarocas por micrófonos e logo de dar boa conta dun menú atlántico a base de marisco de cuncha e de cortello fomos debullando un pupurri de cancións que teñen formado parte do noso erario da memoria, o mellor patrimonio que nos queda para mantérmonos conectados. A dirección maxistral do mestre de comparsas, cargada de ironía, levábanos da mordacidade das letras do antroido ata a simplicidade estacional das letras dos veráns ou as cancións reividicativas da nosa identidade que tanto teñen feito polo noso sentimento de galegos. Desde os veteráns ate os máis novos, todos inmensos, cada quen aportou a pegada do vivido nas súas propostas. A visión cosmogónica do galego quedou ben clara coa disposición dun servizo de tradución simultánea do inglés ao galego cando o anfitrión ía traducíndonos as letras de Elvis servidas por unha voz de barítono. En fin, para pechar o recoñecemento do terreo brindado polo anfitrión que subiu a todos á grupa do Massa & Ferguson baixo a lus da lúa para respirar o ar limpo da noite estrelecida sobre as follas das mazarocas. ¡Viva o territorio libre de Maianca!