...Pois a min fodéronme as festas. Paráronme en Santa Cristina o Sábado pola tarde. Xa elixen o sitio e a hora:
–¡Buenas tardes. Control de Alcoholemia!. ¿Ha bebido usted algo?
–Pues si le digo la verdad, dos cubatas hará ya más de dos horas. Y últimamente dos cervezas sin alcohol.
–Está bien. Pues va a tener que soplar, hombre.
[...]
–0,27. Da usted positivo señor.
–No me lo puedo creer. Pero si era todo Coca Cola. Si no no cogería el coche. Además yo ya sé cuando voy perfectamente, como ahora.
–Ya, pero da usted positivo. Mire, de un paseo por aquí y dentro de un cuarto de hora repetimos la prueba.
Eu lánceime a facer exercicio para suar. E veña a correr cara arriba e abaixo. Estaban fodéndome a tarde.Tiña á muller agardando para sairmos a casa dos sogros.
–Bueno, agente, si tenía un poquito de alcohol ya seguro que lo he sudado.
–Da usted 0,30. Lo que ha sudado es agua, caballero. Tengo que hacer la denuncia.
–Pero no es posible. ¿Me está usted diciendo que estoy borracho?
–Le estoy diciendo que da positivo en el test de alcoholemia. Tengo que sancionarle con 600 euros y la retirada de 4 puntos del carnet. Tiene la opción de pagar ahora a cambio de un descuento del 50%.
Aquel cabrón estaba a chamarme borracho e tan campante. ¡Mecajoendiós!, foron os trescentos euros que máis me doeron na miña vida. Sempre teño douscentos agochados no maletero para unha urxencia e levaba outros cen no peto, por si paraba de camiño nalgún furancho. ¡Quedei pelado! Home, non me fodas. ¡Nin que fora borracho! E inda por riba tiven que esperar hora e media a que levantaran o control para poder coller o coche. E á muller contándolle milongas. ¡A ver! Para que non me tomara por un borracho.
(Pasarlle pásalle case que a calquera. A diferencia está na análise)
lunes, 26 de diciembre de 2011
Conversas na barra dun bar
Labels:
Control de alcoholemia
Santiago Casal Quintáns (Compostela, 1958) En Alhambra Longman convenceu á dirección para lanzar un plan de edicións en lingua galega, que incluía versións de Clásicos de Filosofía, traducións de literatura infantil xermánica ao galego... Máis tarde fundou a Editorial Tambre e todas as ganancias destinábaas a editar Anuario de tradicións galegas, Antoloxía de contos populares de Galicia, Galicia desde Londres (programas sobre a nosa cultura emitidos pola BBC), Historia de Galicia, etc,etc., así como traducións de A morte en Venecia ou Opinións dun pallaso. Dentro do selo de Xuntanza Editorial promoveu a tradución ao galego de Clásicos grecolatinos. Con Editorial Sementeira, iniciou a serie Keltia, sobre a pegada da cultura celta.Na súa traxectoria profesional recibiu recoñecementos varios, premios por carjar areón na carroseta, limpar letrinas nos spas de luxo, compactar a terra de polígonos 12 horas por xornada, embuchar peixe destripado, estibar espirituosos nas salas de festas, filtrar blanco de bocois para as campañas do Gran Sol... A súa vida está dividida entre o desempeño de profesións de sostén económico e o intento de entrega á súa vocación literaria.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Na Política non vale todo A Política, con maiúsculas, nútrese co debate das ideas. Naturalmente, ás veces haberá desencontro entre os ac...
-
Non se pode resolver a cuestión de Estado da violencia machista a forza de repetir discursos e máis discursos. Sí, son necesarios, como tam...
-
Só 3 de 70 bispos teñen informado en España á Fiscalía respecto dos abusos á menores por parte de curas das súas dioceses. Esta actitude ...
-
É tan distintivo o sistema de elección de candidatos dentro da formación veciñal de Alternativa dos veciños, en Oleiros, que os seus cont...
No hay comentarios:
Publicar un comentario