REMINISCENCIAS

Breve vida,
instante fugaz
de lucidez transitoria.
O cuarto agarda
como poldro de tortura
onde aniña
a noite
coa súa dor irremediable,
e a soidade aterra.
Lenes refachos,
recordos borrosos,
hai sinais de loita,
de entrega formidable,
desigual.
Emerxen do pasado
emocións turbadoras,
cando todo fluía
e a liberdade
impregnaba
o alento da vida.
Brota a reminiscencia
da paixón
provocando descargas
nas neuronas
sobreviventes.
O arrecendo da pel
namorada
sobre a herba
ameazada polo río,
a brandura dos pés,
nus,
deixándose atrapar
na cadencia
da tarde inacabable.
A aventura fortuíta
entre o alto millo
nun tempo singular.
Sobrevive o pasado
nos recunchos
da memoria remota
nesta tarde,
lánguida,
de Outono.
Irremisiblemente
caen as follas:
unha, dúas...
tres mil setecentas
cincuenta e catro.
Expándese o tempo
derramado
no baleiro.


Fragmento de "Requiem por un tempo pasado"
© Santiago Casal Quintáns